Deleted

2009-06-13T19:28:00.004+04:30

از دیشب که دوستی زنگ زد و خبر ابطال و شکستن صندوق ها را داد، تمرکز ندارم. نیمی از وقتم پای اینترنت, در حال تلفن به دوستان یا پای اخبار مزخرف تلوزیون می گذرد و نیمی دیگر در حال قدم زدن و تلاش بی فایده برای آرام کردن ذهنم. هیچ کس این تقلب بی سابقه را باور ندارد. خیابان های تهران آماج جمعیت هوداران کاندیداهای مغلوب است و درگیری نظامی و برخورد فیزیکی هر لحظه شدید تر می شود. اخبار بدی از درگیری های خیابانی می رسد و عکس های منتشر شده همه گواه سرکوبی سازمان دهی شده هستند. تلاش های کاندیداها برای رای زنی فایده ای نداشته است و اعلام کرده اند نتایج انتخابات مخدوش است.
سرم درد گرفته است و قرارم را از دست داده ام. نگران عزیزان معترض در خیابان هستم. ترسم از این است که همه این اعترض ها هیچ فایده ای نداشته باشد و نهایتا 18 تیر دیگری رقم بخورد با هزینه های وحشتناکش بر دوش ملت ایران. منکر این نیستم که باید اعتراض کرد اگر عقب بنشینیم هیچ گاه نخواهیم توانست از حق خودمان دفاع کنیم اما اعتراض های کور خیابانی بدون حمایت کاندیداها ره به جایی نمی برد و فقط هزینه ها را بالا می بریم. باید کاندیداها کنار مردم حضور یابند یا راهکار عملی تر به جز نشستن و بیانیه دادن پیدا کنند تا انرژی مردم به هدر نرود و صدای مردم شنیده شود. اگر این دو کاندیدا امروز کاری نکنند یعنی همه ما باید بپذیریم که حمایت از آن ها هم بی فایده بوده است و با رای دادن فقط مهر تایید به سیستمی زده ایم که همیشه به آن معترض بوده ایم.
کاش خبرنگاران و همه کسانی که از شورش ها فیلم و عکس می گیرند مراقب باشند بهانه به دست اطلاعات ندهند تا بیگناه دیگری را به نام اراذل و اوباش به زندان بیاندازند.

2009-06-12T16:51:00.002+04:30

چه قدر دلم برای وبلاگ نویسی تنگ شده بود. خیلی وقت است که ذوق نوشتن که هیچ، حوصله نفس کشیدن هم ندارم. یک ماهی از زمانی که دانشگاه نمی روم و مثلا خانه مانده ام تا گزارش پروژه ام کامل شود، می گذرد و به جرات می توان گفت هیچ کار مفیدی نکرده ام. زمان می گذرد و برایم اهمیتی ندارد.
زمانی وبلاگ برایم سرگرمی مسحور کننده ای بود. فضای سایبر برایم جذابیت خاصی داشت و به یکباره با از بین رفتن تعلق خاطر من به همه چیزهایی که روزی دوست داشتنی بودند، این فضا هم در گوشه کنار ذهنم دفن شد. نمی توان گفت علت رکود و رخوت وحشتناکی که این روزها لحظه لحظه زندگیم را گرفته، تنها افسردگی است و این افسردگی فقط به دلایل فیزیولوژیکی اتفاق افتاده است. این فقط سرپوش گذاشتن به همه احساسات نکبتی است که این روزها لحظه لحظه زندگیم را پر کرده اند و فرار از آن ها غیر ممکن می نماید. اما پیدا کردن علت اصلی این احساسات هم کار شاقی است و من نه توانش را دارم و نه حوصله اش را. تا جایی که بشود به مصرف دارو و روان درمانی ادامه خواهم داد. کسی چه می داند شاید هم اوضاع به کل عوض شد.
در این بین علت اصلی برگشتنم به فضای وبلاگی شاید سرخوردگی وحشتناکم از روابط واقعی باشد و این که کسانی اطرافم را گرفته اند که به جد می توان گفت هیچ نقطه مشترکی با ایشان ندارم و زبان مشترکی نیز. احتیاج دارم در یک فضای نیمه واقعی اندکی با خودم تنها باشم و از دغدغه هایم برای سایه ام بنویسم تا کم تر مورد مؤاخذه قرار گیرم، انگ بخورم و منزوی شوم.

2008-12-30T21:11:00.004+03:30

امروز بیش‌تر از سه ساعت با این سیستم مسخره ور می‌رفتم. سه بار مجبور شدم بدم پره‌‌ی هم‌زن رو بتراشن که وقتی دور بالا می‌ره مواد رو نپاشه. از خسته‌گی دلم می‌خواد بمیرم.

آخر هم درست نشد. فایده‌ای نداره. کار از تنظیم میلی‌متری هم گذشته. این سیستم فقط الله بختکی تنظیم می‌شه. یعنی هر وقت خودش دلش بخواد.

می‌گن باید صبور باشی و پشتکار داشته‌باشی. همه‌جا همینه. زیاد سخت نگیر. خداییش کجای دنیا با یه هم‌چین سیستم احمقانه‌ای کار می‌کنن؟

2008-12-27T18:14:00.002+03:30

وبلاگ هستی را که می‌خوانم قلبم فشرده می‌شود. زمانی هستی یکی از کسانی بود که عمیقاً به او حسادت می‌کردم. می‌توانستم احساسات عاشقانه‌اش را تجسم کنم و حتی گرمای آغوش معشوقش را حس کنم. این روزها اما وبلاگش پر است از دلتنگی؛ مثل تمام غروب‌های زمستانی که آدم دلش یک لبخند گرم می‌خواهد و نوازشی تمام نشدنی.

این که بین آن‌ها چه پیش آمد که هستی یک دفعه وبلاگش را بست و بعد کی برگشت و چرا تنها آمد، یک مسأله کاملاً شخصی است. من فقط دلم برای هستی آن روزها تنگ شده و شاید هم برای معشوق هستی و نوازش‌های بی‌دریغش.

هستی زیبا می‌نویسد و گرم. چه از دلتنگی و چه از عشق. او زنی است که سرش به تنش می‌ارزد. خیلی هم می‌ارزد. از معدود زنانی که من تحسینش می‌کنم و همیشه برایم محترم است. دلم می‌خواهد شاد باشد. آرزو می‌کنم همه‌ی تنهایی‌ها و دلتنگی‌هایش پودر شود و باد همه را یکجا ببرد و او بار دیگر در این خانه مجازی ازته دل بخندد.

2008-12-26T19:09:00.005+03:30

اینم از بازی شب یلدای ما با یک هفته تأخیر.

یه عالمه خاطره الان تو ذهنمه که همه‌اش قاتی پاتی شده ولی ضایع‌ترینشون مال شبیه که برای اولین بار آب‌ هویج خوردم. اون شب بابا با دوستاش بیرون بود و برادرم رو هم با خودش برده بود. وقتی برگشتن داداشم با آب و تاب شروع کرد از آب‌هویج بستنی‌ای که خورده بود تعریف کردن. که چه‌قدر خوشمزه بوده و اصلاً با هیچ خوردنی دیگه‌ای قابل مقایسه نیست و....

من خیلی بچه بودم و تا اون موقع آب‌هویج نخورده بودم. شروع کردم به گریه کردن. اون‌قدر گریه کردم که مامان بابا به ستوه اومده بودن.اون موقع تو خونه آب‌میوه گیری نداشتیم و بیچاره‌ها مونده بودن چه جوری من سرتق رو ساکت کنن. آخر بابا گفت بیا دخترم. بیا مامان برات آب هویج درست کرده.

یه دونه هویج درسته رو حتی با پوست انداخته بودن تو یه لیوان آب. داد دستم و من با چه به‌به و چه‌چهی خوردم. حالا بابا هرجا می‌شینه اینو تعریف می‌کنه. خداییش خیلی اسکل بودم.

2008-12-25T19:29:00.002+03:30

آخر هفته که می‌شه من انگار منگ می‌شم. در طول هفته کلی فکر و آرزو و برنامه برای خودم دارم و همه‌اش هم منتظر آخر هفته هستم که یک کمی نفس بکشم. ولی چهارشنبه شب که می‌رسم خونه تا شنبه صبح که باز باید بوق سگ برم دانشگاه، همه‌اش تو یه رخوت خاصی می‌گذره. نه از آرزوهای قشنگ خبری هست و نه انرژی‌ای برای لذت بردن از زندگی و آرامش. نمی‌دونم چه اتفاقی می‌افته و این اتاق لعنتی من چی داره که همه‌اش دلم می‌خواد دراز بکشم روی تخت و یا بخوابم یا الکی فکر و خیال کنم.

این هفته واقعا هفته سخت و خسته کننده‌ای داشتم و همه‌اش منتظر بودم یه کم وقتم آزاد بشه تا یه سرو سامونی به کارهای عقب افتاده پروژه ام بدم، یه کم به گلدون‌هام برسم و شاید یکی دو ساعت فیلم ببینم یا برای خودم برقصم. ولی کل امروز رو تو رختخواب بودم. باورم نمی‌شه. من اصلا خواب نبودم. همه‌اش تو چرت بودم. مثل حالت منگی و تب سرماخوردگی. این چندمین هفته است که این وضعیت تکرار می‌شه. من جداً تو دانشگاه خیلی پرانرژی‌تر و فعال‌ترم. چرا خونه که میام این‌ جوری می‌شم؟ مگه من چه‌قدر وقت دارم که دو روز کاملاً آزاد هفته‌ام رو این‌طوری بگذرونم؟

نمی‌دونم با این وضعیت باید چی‌ کار کنم. اصلاً عقلانی نیست. ولی انگار یه حس موذی تو وجودمه که نمی‌ذاره درس بخونم یا هر کار مفید دیگری رو انجام بدم. توان مقابله باهاش رو ندارم و داره کلافه‌ام می‌کنه. از یه طرف هم همه‌اش نگرانم که با این همه کار عقب افتاده چه کنم. جنگ روانی مسخره‌ایه و ذهنم رو تا سرحد جنون خسته می‌کنه. خنده‌داره که من از پس خودم برنمیام و ازاون مسخره‌تر این که حتی نمی‌دونم چمه.

2008-12-25T02:42:00.002+03:30

بیش‌تر از دو ماه است روی ماده‌ای کار می‌کنم و هیچ جواب قابل قبولی نگرفته‌ام. دوستی پیشنهاد داد به نویسنده مقاله‌ای که رفرنس کارم بود، ایمیل بزنم. اول شک داشتم. وقتی به استادم گفتم از همان لبخندهای گوشه لبی خاصش تحویلم داد و تقریباً با ریشخند گفت: حالا یه ایمیلی بزن ولی بعید می‌دونم جواب بدن. از فرستادن ایمیل یکی دو روز گذشت و پاک نا امید شده ‌بودم. بعد از کلی بدبختی خیلی اتفاقی مقاله دیگری پیدا کردم که از همان ماده استفاده کرده بود ولی متأسفانه باید خریداری می‌شد. درگیر ثبت آدرس مقاله و کارهای اولیه بودم برای خرید و با سرعت لاک‌پشتی اینترنت واقعاً حوصله‌ام سررفته بود. صفحه ایمیلم را باز کردم و مثل همیشه فقط عنوان‌ها را نگاه می‌کردم که چشمم به ایمیل نویسنده مقاله خورد.
باورنکردنی بود. در سه خط خیلی خلاصه گفته بود که اولین ایمیلی است که از ایران می‌گیرد و نکته مقاله vigorous stirring است یعنی سرعت بالای هزار دور در دقیقه. من همه پارامترها را تغییر داده بودم ولی دور هم زن را تا این حد بالا نبرده‌ بودم چون در آن صورت امکان صنعتی شدن پروژه خیلی کم می‌شود.
از ظهر که ایمیلش را دیدم دارم ذوق مرگ می‌شوم. هنوز تست نکرده‌ام که با این روش به جواب می‌رسم یا نه ولی صرف توجهی که کرده‌ بود برایم جالب است. چنین برخوردی را خیلی کم دیده‌ام. به خصوص در این دانشگاه کوفتی که همه انگار شاخ غول شکسته‌اند که استاد یا دانشجوی این‌جا هستند و در جواب دادن به هر سؤالی چنان ناز و غمزه‌ای می‌کنند که آدم از پرسیدن پشیمان می‌شود.
الان کلی احساس مهم بودن می‌کنم. یادم باشد در اولین فرصت حال این دکتر شکم گنده را بگیرم.

2008-12-21T20:46:00.002+03:30

تلفن که زنگ می‌خورد نگاه‌ها به سمت آخر آزمایشگاه می‌چرخد. جایی که من در دخمه کوچکم مشغول آزمایش هستم یا پشت کامپیوتر و رو به روی پنجره به نوسانات کج و معوج آن‌چه در سیستم واکنش اتفاق می‌افتد، خیره شده‌ام و شاید مثل همیشه ناامید که امروز هم انگار سیستم دارد رسوب می‌دهد. در آن طرف البته همه می‌خندند. امروز برای چندمین بار در طول روز استاد شکم‌گنده من تلفن زده است که گزارش کارم را بگیرد یا شاید دستور جدیدی صادر کند. هر بار که زنگ می‌زند آمار همه را می‌گیرد. سیستم فلانی دیروز چه‌طور جواب داد؟ فلانی آمده یا نه؟ هر موردی را باید چند بار به انواع مختلف برایش توضیح دهم. اصولاً آی‌کیوی استاد عزیز یک‌ کم نه، خیلی مشکل دارد و این متأسفانه مشکل اکثر اساتید گرامی این بیغوله‌‌ای است که به اشتباه دانشگاه نام گرفته است و البته باید درش را گل گرفت.

2008-12-09T10:30:00.002+03:30

وقتی رسیدم ایستگاه حدود بیست نفر توی صف بودند. هوا تازه سرد شده‌ بود و سوز سر شب اذیتم می‌کرد. به خصوص که لباس زیادی هم نپوشیده بودم. درد دندان کرم‌ خورده‌ام را که جریان هوای سرد راحت در آن نفوذ می‌کرد فرو می‌دادم و سعی می‌کردم آرام باشم و صبور و امیدوار که به زودی چند ماشین پشت سر هم می‌آیند و نوبت من می‌شود.

چند ماشین آمد و رفت و من رسیدم به اول صف. خوش‌حال بودم که می‌توانم جلو بنشینم و راحت باشم. یک پراید سفید توقف کرد. فکر کردم حتما می‌خواهد وارد پارکینگ شود. چنین ماشینی مسلماً تاکسی نیست. آرم و مشخصاتی نداشت و یک بچه هم در صندلی جلو بود. شاید هم بیش‌تر دلم می‌خواست که تاکسی نباشد چون دوست نداشتم در صندلی عقب بنشینم. وقتی دیدم نفرات پشتی دارند می‌روند سوار شوند تازه به خودم آمدم و رفتم سمت در عقب که راننده بچه را گرفت بغلش. در لحظه‌ی آخر پیش‌دستی کردم که آقای پشت‌سری جلو ننشیند.

وضعیت راحتی نبود. فکر این‌که راننده بچه به بغل چه‌طور قرار است رانندگی کند عذابم می‌داد. بالاخره هم طاقت نیاوردم و پرسیدم:

-شما می‌تونید رانندگی کنید؟

نگاه عاقل اندر سفیهی کرد و گفت:

-چه‌طور؟ نمی‌شه؟

دست و پایم را گم کردم و گفتم:

-می‌خواین من بگیرمش؟

-قربون شما! ممنون!

این جملات آخر که با لبخند پدارنه گرمی همراه بود کمی آرامم کرد؛ رانندگی‌اش انصافاً بد نبود ولی من مثل مادرهای نگران با هر ترمزی که می‌کرد نگاهی به بچه می‌انداختم که سرش حسابی گرم بود و هر لحظه با یک جای ماشین ورمی‌رفت. گاهی برف‌پاک‌کن را روشن‌ می‌کرد، گاهی صدای ضبط را کم و زیاد می‌کرد، گاهی با بالابر شیشه بازی می‌کرد و هر وقت بی‌کار می‌شد بوق می‌زد.

پدرش هم به آرامی فقط می‌گفت نکن، بده، این کار درست نیست. همین. خیلی خیلی خونسرد بود. هم رانندگی می‌کرد، هم اس‌ام‌اس می‌زد، هم حواسش به بچه بود و هم هر از گاهی کرایه مسافرها را می‌گرفت.

2008-12-06T20:03:00.002+03:30

چی می‌شد این برگ‌های خوشگل سرخ و زرد و نارنجی همین‌طور روی درخت‌ها می‌موندن؟
هر روز با حسرت به برگ‌های خشک روی زمین و شاخه‌های لخت درخت‌ها نگاه می‌کنم. من از هیبت این شاخه‌ها می‌ترسم. لختی و زمختی‌شون باعث می‌شه سردم بشه و ته روحم یخ بزنه. کاش می‌شد زمان شب یلدا متوقف بشه و بعد یه دفعه بشه اول اسفند.
کاشکی حداقل زمستون امسال یه زمستون آفتابی باشه. کابوس زمستون پارسال هنوز با منه. از الان منتظر بهارم.

شوهر کردن

2008-11-13T14:38:00.001+03:30

می دونم خیلی احمقانه است ولی تازگی ها دارم به این نتیجه می رسم که شوهرها فقط به درد کردن می خورند.

2008-11-11T19:10:00.000+03:30

این کودک درون رو نمی شه یه جوری به دنیا آرود؟
من حاضرم درد زایمانش رو تحمل کنم. دیگه داره بدجوری جفتک می اندازه این روزا.

2007-10-23T13:35:00.000+03:30

بالاخره تونستم وارد این جا بشم .مدت مدیدیه که جناب بلاگر خان افتخار باز شدن رو توی اینترنت خونه نمی ده. راستش تو فکر یه سقفم. یه وبلاگ جدید. اگه شد خبرتون می کنم

راستی آدرس ایمیل من خیلی وقته عوض شده. همین طور هم آی دی یاهومسنجرم. یه نفری قرار بود کلا این چیزا رو درست کنه که اصلا این روزا منو تحویل نمی گیره. خودم هم حسشو ندارم. این جا شده مثل یه خونه ی کلنگی که همین روزا می کوبش برج می سازم.

ایمیل: maryam.bz@gmail.com

آی دی یاهو: maryamb1982@yahoo.com

2007-09-22T14:12:00.000+03:30

این دانشگاه نکبت ما مثل یه سیاهچاله می مونه. نزدیکش که می شی همه ی احساسات مثبتت رو می مکه. بعید نیست مثل آزکابان یه مشت مرگ خوار گذاشته باشن دورش یا لای درختاش که همه ی انرژی و خلاقیت دانشجوهاش رو از ته وجودشون بیرون بشکه شاید باهاش اساتید محترم بتونن پله های ترقی رو محکم تر طی کنن. بروکراسی اداریش همیشه منو یاد قصر کافکا می اندازه. حتی اگه هیچ کاری هم توی دانشگاه نداشته باشم نرده های زشت و کرم رنگش رو که می بینم یه چیزی ته دلم می ریزه پایین. انگار همون لحظه مرتکب یه گناه بزرگ شده ام و قراره به زودی مجازاتم کنن. تازگی ها یکی از آرزوهای بزرگم این شده که کارم که با این نکبت سرا تمونم شد کلنگ بگیرم و همه ی ساختمون هاش رو روسر اساتیدش خراب کنم. جدا اگه در آینده به یه جایی برسم اول از همه دستور می دم این جا رو با خاک یکسان کنن زمینش هم وقف ساخت قبرستون کنن. فقط به همین درد می خوره.
ولی با همه ی ویژگی های حال به هم زنش یک نکته (فقط یک نکته) مثبت داره. اینترنش فیلتر نداره. شاید به این علت که مسوولین دانشگاه به این نتیجه رسیدن دانشجوهای این خطه چغندرتر از اینن که سراغ مناطق ممنوعه برن یا گوشه ای از منافع ملی رو به خطر بندازن.

2007-09-19T13:53:00.000+03:30

من جدا از این سیستم احمقانه بلاگر خسته شده ام. تا حالا هزار بار خواسته ام وبلاگ رو آپ دیت کنم, اصلا وارد سایت نمی شه. تو خونه کلا فاتحه وبلاگ خونده است, توی دانشگاه هم که اصلا آدم نوشتنش نمیاد جلوی هزار تا چشم. تازه مگه من چه قدر آن لاین میشم یا قصد نوشتن می کنم که این جوری بخوره تو ذوقم؟

2007-08-14T17:15:00.000+03:30

همه‌ی مانتوهای قدیمی‌ام که بدجوری هم از مد افتاده بودن، درآورده‌ام و این روزا می‌پوشم. تقریباً می‌شه گفت هیچ مد و مدلی وجود نداره و آدم هرچی هم بپوشه احساس جوادی نمی‌کنه. مانتوهای جدید رو راستش جرأت نمی‌کنم بپوشم.از دو سال پیش تا حالا هیچ مانتویی بلندتر از زانو نخریده‌ام و حالا مجبورم برگردم به قبل از اون زمان.
ملت خیلی راحت با همه چی کنار اومده‌ان. دیگه نه خبر داغی از دستگیری‌ و زد وخورد هست نه لباسی خلاف سلیقه آقایون می‌شه دید. اصلاً فکر نمی‌کردم همه چی به این سادگی مطابق نظر اون‌ها پیش بره. اولش که درگیری‌ها و دستگیری‌ها شدید بود، فکر می‌کردم این یه مسأله‌ی همه‌گیره. دیگه یه موضوع سیاسی نیست که همه بگن دندشون نرم می‌خواستن نرن تو کار سیاست. فکر می‌کردم حداقل در این مورد یه اعتراض درست و حسابی می‌شه دید. ولی این طور نشد. همه فقط رنگ عوض کردن و شدن مطابق پسند آقایون تا یه موقع به اسلام دروغی و من‌درآوردی‌شون برنخوره. خود من هم مثل بقیه. اصلاً حرفی توش نیست.
چرا ملت ایران این‌قدر صبور و توسری‌خورن؟ چرا هیچ صدایی ازشون بلند نمی‌شه؟ اعتراض کردن تو ایران یه جور وقت تلف کردنه. همه معتقدن اعتراض کار آدمای بی‌کاره. کسایی که غم نون ندارن و مثل بقیه درگیر مشکلات شخصی نیستن. اگر کسی هم جلو بره از طرف جمع حمایت نمی‌شه، بلکه همه سعی می‌کنند با زیرآب‌زنی و پاچه‌خواری طرف رو با سر زمین بزنن که جا پای خودشون محکم بشه. اگه حقی از کسی ضایع بشه، سعی می‌کنه با چاپلوسی به دستش بیاره،‌ با پیدا کردن یه رابطه، کسی که بتونه حق گرفته شده رو برگردونه. پیش هزار نفر سر خم می‌کنن تا چیزی که مال خودشونه بگیرن. چیزی به اسم عزت نفس جداً وجود نداره.
از قشر فرهنگی و حتی روشن‌فکرها بگیر تا مردم کوچه بازار. هیچ فرقی توشون نیست. همه از یه مرض بی‌فرهنگی رنج می‌برن. همه‌شون گوشت هم‌دیگه رو می‌جون و بی‌دلیل فقط سر کسایی که هیچ کاره‌ای نیستن غر می‌زنن. همه مرتب در حال غر زدنن و وقتی این غرغرها رو بلند می‌گن،‌ فکر می‌کنن مبارزه‌ی سیاسی کرده‌ان و به شجاعت خودشون مباهات می‌کنن.
به نظر شما چیزی عوض می‌شه؟ خیلی وقته به عوض شدن هیچی تو ایران ایمان ندارم. امکان نداره بتونی تو این جامعه سالم زندگی کنی و زندگی‌ات دووم بیاره. حتماً یکی از نزدیکان خودت از ریشه سرنگونت می‌کنه. این‌جا همه خوب بلندن از تن آدم‌های دیگه برای صعود خودشون نردبون بسازن. چه منجلابیه این ایران اسلامی ما.

2007-08-06T19:03:00.001+03:30

آهای همه‌ی شماهایی که ازدواج کردین، تا حالا تو زندگی‌تون پیش‌ نیومده که به مردی (یا زنی) غیر از همسرتون احساس نزدیکی بیش‌تری کنین؟ هیچ وقت تو زندگی‌تون حس کردین که آزاد نیستین؟ حق انتخاب ندارین؟ که فقط برای یه بار حق انتخاب داشتین و تموم شده؟ شده حسرت روزای مجردی‌تون رو بخورین؟‌
می‌دونین من دچار یه تناقض بزرگ شده‌ام. نمی‌تونم قبول کنم به کسی قول بدم که تا آخر عمر فقط به اون یه نفر فکر کنم و با اون بمونم. از یه طرف دیگه بدون هم‌چین قولی از طرف مقابلم رابطه برام هیچ ثباتی نداره. یعنی از نظر منطقی قطع یه رابطه به دلیل ایجاد یه رابطه‌ی جدید رو می‌پذیرم ولی از نظر احساسی به نظرم دیوانه کننده است. نمی‌تونم تصور کنم یه روز کسی که دوستش دارم برگرده بگه به کس دیگه‌ای علاقه‌منده و همه چی تموم شده. جالب این‌جاست که به خودم هم‌چین حقی رو می‌دم ولی به طرف مقابلم نه.
ببینید این با طلاق یا جدا شدن توافقی که در اون دو طرف به خاطر یه سری مشکلات نمی‌تونن زندگی رو ادامه بدن و جدا می‌شن فرق داره. این‌جا رابطه هیچ مشکلی نداره فقط یه حس جدید همه‌ی حس‌های آشنای قدیمی رو کم‌رنگ می‌کنه و تا سرحد تمسخر پیش‌ می‌بره. به یه جایی می‌رسه که آدم حس می‌کنه اصلاً این کسی که الان باهاش زندگی می‌کنه دوست نداره و فقط باهاش هست. یه روزمرگی ساده. و این فقط به این دلیل اتفاق می‌افته که یه حس جدید رنگ کسالت روی همه‌ی چیزهایی می‌زنه که یه روز قشنگ بودن.
شما تا حالا باهاش مواجه شدین؟ اصلاً به خودتون اجازه دادین که آزادانه فکر کنین و مثلاً بعد ده سال ببینین همون حس رو نسبت به همسرتون دارین یا نه؟
یه سؤال؟ از کجا می‌شه فهمید حسی که قبل از ازدواج وجود داره دوام میاره و بعد ده سال کم‌رنگ نمی‌شه؟ چیزی یا کاری هست که بتونه احساس آدم رو برای خودش محک بزنه؟ از کجا می‌شه فهمید بعد یه مدت زندگی مشترک همه‌ چی یه رنگ خاکستری کلافه کننده نمی‌گیره؟ شما قبل از ازدواج به این موضوع فکر کردین؟

سیاوش جان حالا که من افتخار دادم وبلاگو به روز کردم می شه یه جایزه بهم بدی؟ تاریخ‌ها رو فارسی کن. من هیچ حسی نسبت به این روز و ماه‌های توی وبلاگ ندارم. می‌دونم سرت خیلی خیلی خیلی شلوغه. هر موقع که وقت کردی. مرسی.

2006-10-04T18:18:00.000+03:30

من همین جا رسما اعلام می کنم هیچ پدرکشته گی, مادرکشته گی (و شاید هم خواهر کشته گی و برادر کشته- گی) با کورورش ضیابری ندارم. من فقط افتخارات خودم رو نوشتم چون به نظرم جالب بود و یه تلنگری بود به خودم که بفهمم تا الان واقعا هیچ غلط مهمی نکرده ام. همین جا رسما اعلام می کنم که واقعا بعضی کارهای کوروش روی اعصاب من هم می ره ولی خودم رو مسوول ادب کردنش نمی دونم. اصلا به من چه؟ مگه خودش پدر و مادر نداره؟
خلاصه این که من ندانسته در این دام افتادم. یه مدت بود درست حسابی وبلاگ نخونده بودم. نمی دونستم قضیه دقیقا چیه.

2006-10-03T21:56:00.000+03:30

آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است

فکر نکن

2006-10-03T00:30:00.000+03:30

در پی خوندن تعداد کثیری از افتخارات بقیه ی بلاگرها, من هم به شدت دلم خواست افتخارات بزرگ زندگی گهربارم رو بنویسم. ولی قبلش باید بگم که من حالم خوبه. یه مدت گرفتار پروژه ی کارشناسی ام بودم که باید تا آخر شهریور تموم می شد. بعد هم عروسی پسرخاله جان و مهمون بازی. بعد هم دپرشن ورود به دانشگاه و عوض شدن محیط و از این چرت و پرت ها. ولی حالا سرو مرو گنده ام و می خوام شما رو با خوندن افتخاراتم مفتخر کنم.
1- توی دوران بچه گی ام به همراه برادرم و بقیه بچه ها در و دیوار سالم تو خونه ی پدربزرگم نذاشتیم. (بعضی از درها هنوز هم جای پاهای ما روش مونده؛ یه چیزی شبیه سوراخ موش منتها روی در).
2- یک بار به علت دزدین شکلات محکوم به مصرف مقدار زیادی فلفل و داغ شدن با سیخ کباب شدم.
3- توی دوران مدرسه همیشه از شاگرد اول های کلاس بودم.
4- یه بار توی حیاط مدرسه روی چادر یکی از بچه ها آب دوغ خیار خوردیم. ولی بعد مجبور شدیم بشوریمش.
5- به مدت پنج سال چادری بودم. (افتخار از این بزرگ تر؟)
6- یه بار شب احیا تا صبح بیدار بودم. البته فرداش تا چهار بعد از ظهر خوابیدم.
7- مدت سه ساله که در هیچ مراسم مذهبی (حتی با وجود اجبار) شرکت نکرده ام.
8- یه بار با نگین انگشتر زخمی طویل و عمیق رو صورت مهرداد درست کردم. همین چند وقت پیش هم ناخنم عوضی تو لاله ی گوشش فرو رفت.
9- همون سال اول توی کنکور قبول شدم.
10- دوران کارشناسی رو توی پلی تکنیک بودم و شش سال تمام طول کشید.
11- از مهر امسال دانشجوی ارشد شده ام ولی دانشگاهم رو دوست ندارم چون پلی تکنیک نیست.
12- توی اکثر تجمعات اعتراض آمیز دانشگاه بوده ام. ولی توی بعضی هاش فقط تماشاچی بودم.
13- دو بار سیگار کشیده ام. یه بار توی اردوی دانشجویی و یه بار هم تو خونه ی دوست پسرم که از شدت خنده بر اثر جواد بازی من تو سیگار کشیدن نزدیک بود خفه شه.
14- تا حالا مشروب نخورده ام. (این هم یه جواد بازی دیگه).
15- رقصیدن بلد نیستم.
16- توی بچه های دانشکده به خدای اعتماد به نفس معروف بودم که کسایی که منو می شناسن می دونن که چه قدر واقعیت داره.
17- ترم اول دانشگاه هفت واحد افتادم.
18- توی تجمع هفت تیر چون دیدم که خواهران زینب دارن اسپری رنگ رو توی کیفاشون می ذارن و راجع بهش حرف می زنن نزدیک بود دستگیر بشم.
19- دو تا پوستر فروغ روی دیوار اتاقم دارم که یکیش بیش تر شبیه پارسا پیروزفره. (به من چه؟ نقاشش ناشی بوده).
20- تو جنگل های گرگان توی در قابلمه املت خوردم.
21- یه بار هم توی انقلاب از کثیف ترین مغازه ای که می شد پیدا کرد آب زرشک خریدم.
22- به مدت شش سال هر روز از میدون امام حسین و جلوی کله پزی اکبر آقا رد می شدم . یه فضای رمانتیک با مخلوطی از بوی کله پاچه و ماهی و صدای قدقد مرغ های زنده.
23- از سوسک نمی ترسم.
24- یه بار سه ساعت تموم پشت سر هم گریه کردم.
25- باعث شدم رابطه ی دوست پسرم با دوستش به هم بخوره چون نتونستم با همسر کاسه بشقابی اش ارتباط برقرار کنم و از خرید جواهرات و آینه شمعدون هیچ سررشته ای ندارم و نمی تونم سه سوته خط چشم بکشم.
26- باعث شدم دوست پسرم در عرض دو ماه حدود هفتصد هزار تومان پول تلفن بده.
27- دوست پسرم یا تلفن خونه اش یه طرفه است یا موبایلش.
28- داشتن روشن فکرترین و فمنیست ترین برادر دنیا
29- یه ساله گواهینامه گرفته ام ولی هنوز هر جا می رم یا با اتوبوسه یا تاکسی چون رانندگی بلد نیستم.
30- بی نظم ترین وبلاگ فارسی رو دارم.
31- بی حوصله ترین بلاگر در نوشتن افتخارات هستم.

پی نوشت: گیر ندین نیم فاصله ندارم.

2006-08-28T15:06:00.000+03:30

جونم بالا اومد تا آن‌لاین شد و تونستم وارد سایت بشم. توی این فاصله رفتم دستشویی. از شدت استرس احساس می‌کردم الانه که خودم رو خیس کنم. توی دستشوی هی سعی می‌کردم خودم رو آروم کنم ولی واقعاً قلبم داشت می‌اومد تو دهنم. زود اومدم بیرون که حداقل قلبم توی چاه توالت نیفته.
نتیجه رو دیدم. ولی خودم رو کشتم تا دفترچه رو پیدا کنم. دوست هم نداشتم از کسی بپرسم. همه‌اش می‌گفتم اگه قرار باشه اتفاق بدی بیفته بذار اول خودم ببینم.
هنوز هم باورم نمی‌شه. فکر می‌کردم دیگه خیلی شانس بیارم یه شهرستان نزدیک می‌افتم. تو خواب هم نمی‌دیدم تهران قبول شم. دارم از ذوق می‌میرم. الان دو ساعته دارم تو خونه بالا پایین می‌پرم و جیغ می‌کشم. در نهایت بی‌جنبه‌گی هم به همه‌ی دوستام اس‌ام‌اس زدم که آی ملت من قبول شدم. صد دفعه پریدم مامان و مرجان رو بغل کردم. بیچاره مرجان آخر کلافه شد گفت بابا سر ظهره تو این‌قدر جیغ می‌کشی. مردم خوابن.
به هرکسی که می‌شد سر ظهر از خواب بیدارش کرد زنگ زدم. هنوز هم از ذوق رو پام بند نمی‌شم. هی دلم می‌خواد جیغ بزنم. خیلی خیلی خیلی خوش‌حالم.

2006-08-22T20:07:00.000+03:30

وقتی صورتت را توی دست می‌گیرم و به چشم‌هات خیره می‌شوم، همیشه این فکر شوم از سرم می‌گذرد که من هیچ‌ وقت مردی را دوست نخواهم داشت. نمی‌خواهم بدانم علتش چیست. شاید هم می‌دانم و نمی‌خواهم باور کنم. از دنبال مقصر گشتن خسته شده‌ام. از کند و کاو توی گوشه و کنار ذهنم خسته شده‌ام. از نگاه دلجویانه‌ی تو هم خسته‌ام.
می‌ترسم. از دوست‌ نداشتنت بیش‌تر از دوست داشتنت می‌ترسم. کلمات محبت‌آمیز تو به جای این‌که گرمم کند در اضطراب و سرما غوطه‌ورم می‌کند؛ در کرخی و بی‌رمقی و بوسه‌هایت ته دلم را می‌لرزاند. همه‌ی عشق همین است؟ همه‌ی دوست داشتن؟ یا من کج رفته‌ام؟ مرتب از خودم می‌پرسم اصلاً تو را دوست دارم؟ اگر دوستت ندارم پس برای چه مانده‌ام؟
از تنها ماندن می‌ترسم. از سرما و از دلتنگی. از لحظه‌های رخوت و غوطه‌ خوردن توی تخت و هیچ کاری نکردن. از کسلی و مرتب چیزی را کم داشتن. شاید هم آن چیزی که کم داشتم اصلاً تو نبودی.
دلم برای آزادی و بی‌قیدی‌ام تنگ شده. دلم برای حس رهایی تنگ شده. برای خیال‌بافی‌های احمقانه‌ که مرا تا اوج لذت می‌برد. دلم برای خودم تنگ شده. سردم است و آغوش تو دیگر گرمم نمی‌کند. تب می‌کنم و باز می‌لرزم.
تو هیچ ایرادی نداری. تو بزرگی، خیلی بزرگ و بیش‌ از هر کس دیگر لایق دوست داشتن. فقط مشکل این‌جاست که من دوستت ندارم و نمی‌دانم چرا. نمی‌دانم چرا همه‌ی آن آتش و شور یک دفعه خاکستر شد و من چرا فقط به پخش شدن ذره‌های خاکستر توی هوا خیره شده‌ام و جنب نمی‌خورم. انگار یک بند نامرئی به پایم بسته شده. نه! بند نیست. دیگر شوقی برای پریدن ندارم.
نگاهت هیچ شوقی را در من برنمی‌انگیزد و نوازش‌هایت تن خسته‌ام را آرام نمی‌کند و من از کند و کاو توی گوشه و کنار ذهنم خسته شده‌ام و شاید هیچ وقت نفهمم علت این سکون و سکوت چیست.
وقتی هستی دنبال دریچه‌ای برای فرار می‌گردم و وقتی نیستی دنبال گرمی دست‌هات. بین دوگانگی مانده‌ام و مرتب ذهنم درگیر است و این درگیری عذابم می‌دهد. چرا هیچ‌چیز کامل نیست؟ چرا من همه‌ی احساسم را گم کرده‌ام و هرجا که می‌گردم ردی ازش نیست؟ دلم آشوب است و برای این حس غریب هیچ چاره‌ای نمی‌یابم. دیگر نه بودنت آرامم می‌کند و نه نبودنت به آرامش کودکانه‌ام اجازه‌ی حضور می‌دهد. بین دوگانگی مانده‌ام و درد می‌کشم و دیگر نه نگاهت نه دست‌هات و نه حتی بوسه‌هات دردی را دوا نمی‌کند.

شکسته‌نویسی

2006-08-04T17:18:00.000+03:30

خواندن این مطلب مرا کمی به فکر فروبرد. راستش برای خود من شکسته‌نویسی از وبلاگ‌نویسی و وبلاگ‌خوانی به وجود نیامد. درواقع اولین بار بعد از آشنایی با چت بود که حس کردم با شکسته‌نویسی راحت‌ترم. قبلش حتی یک جمله هم شکسته‌ نمی‌نوشتم. خب الان که نوشته‌های قبلی‌ام را می‌خوانم،‌ هیچ فرقی از نظر فهم مطلب بین آن‌ها و مطالبی که شکسته نوشته‌شده‌اند نیست. البته منظور این نوشته اصلاً شکسته نویسی نیست. محاوره‌ای نوشتن با شکسته‌نویسی فرق دارد. استفاده از زبان عامه نه‌تنها اصلاً بد نیست،‌ بلکه به نظر من لازم است. خود من اصلاًً‌ از نوشته‌های متکلف با کلمه‌های قلمبه سلمبه لذت نمی‌برم. حس خواندنشان هم نیست. ولی می‌شود همان‌طور که حرف می‌زنیم بنویسیم بدون این‌که فعل‌ها و کلمات را بشکنیم. ارتباط برقرار کردن با نوشته هم اصلاً سخت نمی‌شود. مثلاً‌ من با نوشته‌های خوابگرد خیلی راحت ارتباط برقرار می‌کنم، به همان راحتی که وبلاگ‌هایی که نثر شکسته دارند می‌خوانم. حتی خواندن مثلاً وبلاگ خوابگرد برایم راحت‌تر است. چون عادت کرده‌ام نوشته را این‌طوری بخوانم و وقتی یک فعل شکسته را در متنی می‌بینم بعضی وقت‌ها باید فکر کنم که منظور نویسنده چیست.
اما موضوعی که برایم جالب است و دارم درباره‌اش فکر می‌کنم، توان نوشتن است. حس می‌کنم با شکسته‌نویسی توان نویسندگی خودم را تحلیل برده‌ام. شکی در این نیست که شکسته‌نویسی از هر طریق دیگر نوشتن راحت‌تر است و وقتی به این روش عادت کنی، دیگر نمی‌توانی به همان راحتی گذشته،‌ مطالبی که لازم است غیر شکسته نوشته‌شوند را بنویسی. برای همین است که مثل قبل مثلاً داستان‌نویسی برایم جالب نیست. انگار از یک جمع خیلی دوستانه وارد یک مهمانی رسمی شوی، همه جوره به آدم فشار می‌آید.
برای من وبلاگ‌نویسی، خاطره‌نویسی یا هر نوشتن دیگری یک جور تمرین است و کسب مهارت؛ دوست ندارم غلط تمرین کنم. برای همین تصمیم گرفتم از این به بعد شکسته ننویسم. امیدوارم توی ذوق شما نخورد و نوشته‌ها صمیمیت و گرمی گذشته را از دست ندهد. البته هرجا حس کنم که نمی‌شود شکسته ننوشت، سبک نوشتنم را عوض می‌کنم.

2006-07-31T14:09:00.000+03:30

دو شب پیش خواب می‌دیدم سیاوش این‌جا رو تبدیل به یه وبلاگ گروهی کرده. قالب وبلاگ عوض شده‌بود. رنگ‌های قرمز و آبی مات. کلی هم نویسنده داشت. برای خودش وبلاگی شده بود. ولی من وقتی نگاش کردم ته دلم خالی شد. انگار کسی خونه‌امو فروخته و حالا دوباره به خونه‌ای که مال من نیست برگشته‌ام و حسرتشو می‌خورم. حس خیلی بدی بود.
این‌جا رو دوست دارم با همه‌ی حس‌های قشنگ و زشتی که برام به وجود میاره. با همه‌ی انرژی‌هایی که بهم می‌ده یا ازم می‌گیره. ولی نسبت به کل فضای وبلاگستان اصلاٌ حس خوبی ندارم. دیگه خیلی از وبلاگ‌های قدیمی که می‌خوندم برا م جالب نیستند. حتی خود وبلاگ‌ خوندن برام مثل قبل لذت‌بخش نیست. پشت همه‌ی نوشته‌های اتو کشیده، دست‌های پر چروکی رو می‌بینم که منو به وحشت می‌اندازن. انگار یه مهی توی فضاست که بهم احساس خفگی می‌ده. از شخصیت‌های له‌شده‌ی پشت نوشته‌ها می‌ترسم. از عقده‌های فروخورده‌ی خودم که با نوشتن‌ و فکر کردن دوباره قد علم می‌کنن می‌ترسم. احساس ناامنی می‌کنم و روز به روز هم اشتیاقم نسبت به نوشتن و خوندن کم‌تر می‌شه. وبلاگ برام شده مثل یه کتاب که سرسری ورقش زده‌ام و یه گوشه‌هایی‌اش دلم رو زده و حالا برای خوندن خود کتاب دیگه هیچ میلی ندارم.
دارم سعی می‌کنم همه‌ی انگیزه‌های گذشته‌ام رو دوباره زنده کنم. هم نسبت به این‌جا و هم بقیه‌ی چیزهایی که نمی‌دونم چرا خیلی وقته گوشه‌ی ذهنم افتاده و داره خاک می‌خوره. فکر کنم این‌قدر که من توی ذهن خودم کندوکاو می‌کنم، آخر سر از تیمارستان درآرم.

ابراز وجود

2006-06-16T12:38:00.000+03:30

آن‌گاه
خورشید سرد شد
و برکت از زمین‌ها رفت
و سبزه‌ها به صحراها خشکیدند
و ماهیان به دریا خشکیدند
و خاک مردگانش را
زان پس به خود نپذیرفت
شب در تمام پنجره‌های پریده‌رنگ
مانند یک تصور مشکوک
پیوسته در تراکم و طغیان بود
و راه‌ها ادامه‌ی خود را
در تیرگی رها کردند
دیگر کسی به عشق نیندیشید
دیگر کسی به فتح نیندیشید
و هیچ‌کس
دیگر به هیچ‌چیز نیندیشید...
قسمتی از شعر آیه‌های زمینی
فروغ فرخزاد
من حالم خوبه. اینو فقط محض اطلاع اون معدود کسانی می‌گم که هنوز منو یادشونه. سرم به طرز فجیعی شلوغه و بدتر از همیشه تنبلی می‌کنم. ضعف جسمی هم مزید بر علت شده. مرتب در حال سرگیجه و ضعفم. دارم یه فکرهایی براش می‌کنم و احتمالاً به زودی از شرش خلاص می‌شم. وضع روحی‌ام بدک نیست. حداقل خوبی‌اش اینه که احساس افسردگی و مرگ نمی‌کنم. همه‌چی آرومه. فقط یه جور حس یأس و ناامیدی نسبت به وضعیت این‌جا دارم. بی‌معنیه آدم کاری که حس می‌کنه بی‌فایده است مصرانه دنبال کنه. هنوز برای تعطیلی این‌جا تصمیم قطعی نگرفته‌ام هر چند وسوسه‌اش مدت‌هاست ته ذهنم رو قلقلک می‌ده. فرصت بشه درست حسابی حلاجی‌اش می‌کنم و یه تصمیم اساسی می‌گیرم. علی‌الحساب بدونید که هنوز هستم. فقط همین.

2006-05-05T10:55:00.000+03:30

من بالاخره شاخ غول رو شکستم و دیروز رفتم لباس خریدم. اون‌قدرها هم که فکر می‌کردم سخت نبود. تقصیر خودمه که این‌قدر لوس و وابسته بار اومدم. باورتون می‌شه من حتی لباس‌های زیرم هم مامانم می‌خره؟ یعنی می‌خرید. الان که تا مدت‌ها نمی‌تونه بره خرید. این وضعیت مامان و بعد از اون هم رتبه‌ی وحشتناک کنکور یه ذره مخم رو تکون داده. البته خیلی به این تکون خوردن‌ها خوش‌بین نیستم. من قابلیت ارتجاعی دارم و مرتب در حال رفت و برگشتم. هیچ حالت روحی‌ای برام ثبات نداره.
دارم فکر می‌کنم به این‌که چه توانایی‌هایی باید به‌دست بیارم تا بتونم تو شهرستان تنهای تنها گلیمم رو از آب بیرون بکشم. تقریباً صد در صد مطمئنم که تهران قبول نمی‌شم. غیر از این‌که باید حتماً فکر کار هم باشم. با توجه به این‌ رخوت و تنبلی عجیبی که مسخم کرده مرتب هم دارم درجا می‌زنم. کاش یکی پیدا می‌شد درست برنامه‌ریزی کردن و زنده بودن رو یادم بده. من که هرچی تنهایی جون کندم چیز به دردبخوری از این مخ زنگ زده‌ام درنیومد.
باید یه فکر اساسی هم به حال این افسردگی‌های گاه وبی‌گاهم بکنم. اون‌جا دیگه کسی نیست که ساعت نهار و شامم رو بهم یادآوری کنه و دو روز افسردگی می‌تونه یه راست بفرستتم بیمارستان.
سوای همه‌ی این شلم‌شوربایی که تو سرمه،‌ خوره‌ی کنکور هم افتاده به جونم. جداً اگه توی هیچ کدوم از این شهرها قبول نشم باید باز بشینم بخونم؟‌ ولش کن؛ به جهنم. سعی می‌کنم بهش فکر نکنم.
دچار یه گیجی عجیبی شده‌ام. من همه‌ی کارهایی که شروع کرده‌ام دوست دارم. ولی وقتی قراره براشون تلاش کنم انگار یه ترمزی توی وجودم کشیده می‌شه. مثل سوزن گرامافون گیر می‌کنم و درد می‌کشم. از یه طرف درجا زدن و رخوت آزارم می‌ده و از طرف دیگه همه‌ی آرزوهای بایکوت شده مخم رو می‌جون. بد جوری با خودم درگیرم.

2006-05-02T11:34:00.000+03:30

فکر کنم هر چی بیش‌تر نق بزنم اوضاع بدتر می‌شه. خیلی وقته چیزی ننوشته‌ام. نه این‌جا نه حتی توی اون دفتر قدیمی. حسش نبود. فقط همین. گمون کنم اگه زمان‌هایی که دچار افسردگی و بی‌رمقیم از زندگیم حذف کنن هیچ چیز به‌ درد بخوری تهش نمونه.
این یه مدت خیلی درگیر بودم. زندگی کردن داشت یادم می‌رفت. میون کارهای احمقانه و نفرت‌انگیز روزمره داشتم خفه می‌شدم. این وسط مهمون‌بازی‌ها و مراقبت از مامان و کارهای خودم هم بود. ولی خب حالا همه‌‌چی داره به‌تر می‌شه. مامان یه مدته که می‌تونه خودش غذا بخوره و بره دستشویی. می‌تونه با دست راستش گوشی رو بگیره و حرف بزنه. حتی می‌تونه گاهی بیاد طبقه‌ی بالا و ببینه چه خبره. بی‌بی هم به کارهای خونه وارد شده و جای همه‌چی رو می‌دونه. فقط هم‌چنان بر این باوره که از پس آشپزی و تمیز کردن آشپزخونه برنمیاد. خوش‌بختانه دم یکی دو تا مهمون تلپ هم چیده شده و دیگه کم‌تر میان. (الان هم که مثلا کم میان، حداقل روزی یه بار رو سر می‌زنن.)
نتیجه‌ی کنکور هم دیدم. وای به‌حال کسایی که هی می‌گن مبارک باشه. آخه این رتبه‌ی گند من تنها چیزی که لازم نداره تبریکه. سعی می‌کنم کم‌تر بهش فکر کنم یا حداقل اذیت نشم، ولی نمی‌تونم. مرتب اون روزهای افتضاح قبل از کنکور میاد تو ذهنم و حرص می‌خورم. موضوع وحشتناک اینه که همون یه کوچولو اعتماد به نفس نداشته‌ام هم پریده و دیگه توی هیچ کاری اون طور که باید انگیزه ندارم. تنها کاری که این روزا با رغبت انجام می‌دم دراز کشیدن و غلت زدن توی تخت و فکر و خیال بافتنه. خوابم دوباره داره به سمت بی‌نهایت میل می‌کنه. مرتب دلم چیزهای ترش می‌خواد و پشت سرش سرگیجه و افت فشار و از خداخواسته تا شب ولو می‌شم تو رختخواب.
دچار یه رخوت عجیبی شده‌ام. هی هر شب می‌شینم برا خودم برنامه‌ریزی می‌کنم و مثلا ذهنم رو سر و سامون می‌دم و همه چی رو سر جاشون می‌چینم. صبح که پا می‌شم اون قدر بی‌رمقم که همه‌ی برنامه‌ها و فکرهای دیشبم یادم می‌ره. گاهی فکر می‌کنم اگه این اجبار کارهای روزمره نبود خیلی وقت پیشا توی رختخواب پوسیده بودم.
هفته‌ی بعد هم عروسی دخترخاله‌جانه که وسط این هیر و ویر واقعاً عذاب الیمه. من هنوز هیچ لباسی ندارم و فکر این که باید چه‌قدر بگردم تا یه لباس درست پیدا کنم، اون هم فقط برای یه شب، اعصابم رو به هم می‌ریزه. هر چی هم فکر می‌کنم هیچ راهی برای پیچوندنش پیدا نمی‌کنم.
یه عالمه چیز تو کله‌امه که اگه این خستگی‌ها بذاره کم‌کم می‌نویسم. دلم برای یه زندگی پرنشاط و پرآرامش تنگ شده. دلم برای حس زنده‌ بودن تنگ شده.

قضیه نسیم ایزدبانو

2006-04-06T12:46:00.001+03:30

زیر گنبد کبود
یکی بود و هیچ‌کس نبود
اون یکی هم بود یا نبود
از دید بشر پنهون مونده بود
یه عده‌ای گفتن که اون یکی مونده از روزگارهای قدیم
یه عده دیگه هم گفتن که بشر از اولش بی‌کس بوده و یتیم
باری، کم‌کم آدم‌ها اومدن و اون یارو روکه حالا بود یا نبود
دوره کردن که طرف غیبش زد انگار که از اول‌ش نبود
این میون یه عده که حالا از جبر روزگار
زورشون می‌چربید به بقیه ملت
یا از بی‌چارگی این ملت زار
رسیده‌بودن به قدرت
یه مترسک دهن‌کج از جنس خودشون
علم کردن و فرستادن تو آسمون
همه جا هم پخش کردن
این یارو که تو آسمونه
خداتونه
می‌خواین بخواین
وگرنه که جهندم جاتونه

سرتون رو درد نیارم . از اون روزگار خیلی وقته که می‌گذره. شاید هم نه؟! به هر رو، نسل‌ها اومدن و رفتن و هنوز عمو مترسکه با اون ریخت ایکبیرش تو آسمون خدایی می‌کرد و گروه قلدرها همه‌ جا جار می‌کشیدن که:
این یارو که تو آسمونه
خداتونه
می‌خواین بخواین
و گرنه که جهندم جاتونه
این نعره‌ها رو سر می‌دادن و علوم قدیم و سنت و خرافه رو دست گرفته به تحقیر زیردست‌شون دامن می‌زدن. بعد هم می‌گفتن که:
اینا همه‌ش تقدیره
مخالف تقدیر به روز سگ می‌میره

ملت رو زمین هم، بی‌چاره‌ها از زور ترس یا حماقت و یا هر چیز دیگه دم برنمی‌آوردن و هر روز تو کنیسه و مسجد و دیر و کلیسا، این یارو رو عبادت می‌کردن. تا این که نمی‌دونم چی شد؟! گردش زمین دگرگون شد یا آسمون دیگه اون ور تاب نمی‌خورد که برگ روزگار برگشت. یه عده آدم که به‌شون می‌گفتن فمنیست و عده‌ی قلدرها هم اسم‌شون رو گذاشته‌بودن فاشیست، دست به دست هم دادن که:
هر چی این‌ها می‌گن دروغه
کی دیده که راست بگه داروغه؟
جهان دیگری ممکن است
این جنبش سازنده‌ی آن‌ است

حالا فکر نکنین که به این سادگی همه چیزها هم‌وار شد تا اون‌ها حرف‌شون رو بزنن. گروه قلدرها که اول خیلی به زورشون می‌بالیدن به این جماعت می‌گفتن:
ضعیفه‌های بدکاره
بی‌شوهر مونده و آواره
حالا که دیدن تو هفت تا آسمون ندارن حتی یه ستاره
آوازهای فمنیستی رو کردن تو طبل و نقاره
تا مردم رو اغوا کنن
بلکه از این وسط بتونن چند تایی رو سوا کنن

اما وقتی دیدن که گوش این جماعت به این حرف‌های بده‌کار نیست و هر روز کرور، کرور آدم به خیل‌شون اضافه می‌شه، همه‌جا پر کردن:
این جماعت فمنیست
که باشند عینهو مردم فاشیست
دست به دست هم دادن
تا بکنن جهان رو ویران
این مردم مخالف خدا و پیغمبرن
نابودی‌شون مهم‌تره از خوردن نان

تا این‌که سی سال پیش؟! نه! سی‌ویک سال پیش نسیمی به پیکره‌ی جهانیان وزید و دختری به دنیا اومد که خیلی سرتق و تقص بود و هیچ به حرف زور سر خم نمی‌کرد، یا بعداً فهمید که نباید سر خم نکنه. دختر پس از کلی غور و تفحص در احوالات مردم اطراف و اکناف به فراست دریافت که همه چیزها یا لااقل خیلی چیزها زیر سر اون مترسک‌ست که بردن‌شون تو آسمون. این شد که از مدارج علمیه و معنویه و اخلاقیه و مادیه و انسانیه به حدی خودشو بالا برد که روزی بر فراز آسمون بلند شد که:
کی گفته که خدا باید خشن و مستبد و مرد باشه
تن همه‌ی عالم از دست‌ش به درد باشه
من خودم می‌شم ایزدبانو
تا ببینم کیه که بگه بالای چشم‌ت هست ابرو

باری، این رو گفت و اولین عرش خدایی‌شو تو وبلاگستان به پا کرد. تا حالا پایگاه‌های بعدی رو کجا؟ نمی‌دونم! امروز دیگه سی سال یا سی‌ویک سال می‌شه که این نسیم بر پیکره‌ی جهان می‌وزه و ندای آزادی رو سر می‌ده و نگارنده تو همین لحظه که این خطوط رو تموم می‌کنه، سخت امیدواره که در آینده‌ای بس دور و شاید هم نزدیک این ندا به فریاد بدل بشه و نسیم به طوفان!

پی‌نوشت:
حالا اگه گفتین، مناسبت این قضیه چیه؟

عیددیدنی

2006-03-28T12:40:00.000+03:30

من خیلی خیلی خیلی خوشحالم که ما دید و بازدید عید نداریم. خوشبختانه اون تک و توک فامیلی هم که تهران داشتیم همه برای عید رفته‌ان شهرستان و خیلی خیلی خیلی خوشحال‌ترم که ما مجبور نیستیم بریم. از فکر عیددیدنی و مهمونی عید چندشم می‌شه به‌خصوص اگه همه بر این باور باشن که تو دیگه دختر بزرگی‌ شدی و باید خانم باشی و ... اه.
قبلاً سال تحویل که می‌شد همه می‌دویدیم خونه مادربزرگ. مرتب هم پز عیدی‌هایی که گرفتیم می‌دادیم و خوراکی‌هایی که خوردیم و ... از روز دوم هم همه‌اش به بازی و شلوغی می‌گذشت و شاید یه نگاه کوچولو هم به کتاب‌ها می‌انداختیم. ولی حالا سبک مهمونی‌ها عوض شده. نگاه بعضی‌ها سنگین شده. بعضی‌ها الکی قربون صدقه‌ات می‌رن. ...
اصلا من ً کلاً از مهمونی این جوری بدم میاد. فکر کنین مثلاً روز اول عید همه باید برن خونه‌ی مادربزرگ. تلوزیون ببینن و هی با هم فک بزنن و چرت و پرت بگن که وقت بگذره و حوصله‌اشون سر نره. بعد تازه این همه آدم با افکار مختلف وقتی کنار هم جمع می‌شن مگه چه‌قدر حرف دارن برای هم؟ از خونه‌ی مادربزرگ که میان بیرون تازه می‌شه خونه‌ی تک تک این افرادی که همون یه روز هم به زور تحملشون کردی. فاجعه است. تازه همه‌ی مدت مهمونی باید حواست باشه که وقتی مثلاً چای رو هورت می‌کشی حتی صدای نفس کشیدنت نیاد و سریع جای روژ لبت رو از رو فنجون پاک کنی؛ یا وقتی میوه می‌خوری حتما باید سیب رو پوست بکنی و... غیر از این باید حواست به حرف زدنت هم باشه که مثلاً وقتی بحث روابط زن و مرد می‌شه حق نداری کلمه‌ی سکس رو وسط حرفات بیاری یا از روابط قبل از ازوداج حرف بزنی یا موقع حرف زدن باید همه جور استدلال شکمی رو زیر سبیلی رد کنی که اگه بخوای بحث کنی تا شب مخت تو فرغونه. باید حواست باشه که فردی که باهاش حرف می‌زنی مذکره یا مونث. فرق می‌کنن آخه. باید خجالت بکشی هر حرفی رو به جنس مخالف نزنی. هر چی بیش‌تر سرخ وسفید بشی و سرت پایین‌تر باشه هم به‌تره.
وقت ناهار باید بدوی ظرفا رو بشوری اگر هم مهرداد بیاد کمک که خیلی خنده‌دار می‌شه. مرد که ظرف نمی‌شوره. تازه خانم صاحب‌خونه بر این باوره که کار مردا به هیچ دردی نمی‌خوره و مرد رو چه به کار خونه.
موقع ظرف شستن آستینت نباید خیس بشه. حواست نباید پرت بشه و ظرفا رو باید تند تند بشوری وگرنه می‌گن دختره فس‌فسواه.
ولش کن. من که خیلی وقته از زیر بار همه‌ی مهمونی‌های این جوری در رفته‌ام، تک و توک افرادی هم که خونه‌اشون می‌رم اون‌قدر باهاشون تعارف ندارم که مهمون حساب بشم. غیر اون چند روز اول مسافرت عید بقیه‌اش مال خود خودمه. می‌تونم تا لنگ ظهر بخوابم و فقط کتاب بخونم و تو وب ولگردی کنم.

افسردگی وبلاگی

2006-03-27T12:33:00.000+03:30

سه چهار ساعتی هست که آن‌لاینم. با حرص تموم همه‌ی نوشته‌های نخونده‌ی وبلاگ‌هایی که اسم و آدرسشون یادم بود خوندم. بعضی‌ها تاریخش مال دو سه ماه پیش بود. راستش من دو سه ماهی می‌شه که افسردگی وبلاگی گرفته‌ام. یه نگاه موشکافانه به نوشته‌های قبلی خوب اینو نشون می‌ده. هر وبلاگی رو که وا می‌کردم باید کلی تلاش می‌کردم که تا آخر نوشته رو بخونم. خیلی‌ها رو هم که نخونده فقط ذخیره کردم که با نابود شدن هارد دیسک محو شدن. نوشته‌هام هم یه جور صفحه سیاه کردن از سر بی‌حسی بود. شوق و ذوق وبلاگ‌نویسیم پریده‌بود. هر وقت این صفحه‌ی خاکستری رو وا می‌کردم سردم می‌شد. فکر کردم با تموم شدن کنکور همه چی حل می‌شه. ولی نشد. بدتر شد. توی این یکی دو هفته‌ای که گذشت حتی حس فکر کردن هم نداشتم. حس می‌کردم مخم از کار افتاده.
خب همه‌ی اینا پریده. الان می‌تونم تا فردا صبح هم تو اینترنت برا خودم بچرخم. کلی حرف تو کله‌ام وول می‌خوره و یه عالمه چیز برای فکر کردن. خورد خورد همه‌اشو براتون می‌نویسم. یعنی در واقع برای خودم. راستش علت اصلی نوشتن برای من تخلیه‌ی افکار و نظم دادن به ذهنمه. هرچند خیلی خودخواهانه باشه.
راستی سال نوی همه‌اتون مبارک.

ای وای من آن‌لاین شدم که به استادم میل بزنم. پاک یادم رفت.

پی‌نوشت: یکی پینگ کنه لطفاً.

من یک عالمه حرف دارم

2006-03-07T18:44:00.000+03:30

بالاخره تموم شد. می‌دونم کابوسش تا مدت‌ها می‌مونه و هر موقع از ترس از خواب بپرم یه لبخند شیرین میاد رو لبم و با آرامش کامل به خودم می‌گم تموم شد. تا مدت‌ها خواب فرمول و تست و سالن امتحان می‌بینم؛ تو خواب مساله حل می‌کنم و ... مهم نیست.
هنوز باورم نمی‌شه این آینده‌ی وحشتناک که اومدنش این همه طول کشید جزئی از گذشته شده و می‌شه وایستاد و نگاش کرد. توش کند و کاو کرد و حتی بهش خندید.
زجر وحشتناکی بود. همه‌ی این پنج ماه یه زندگی احمقانه داشتم که حالم رو به هم می‌زد. نتونستم با وضعیتم کنار بیام. حذف همه‌ی علاقه‌هام کار احمقانه‌ای بود. خیلی اشتباه کردم. ولی خب حالا حداقل یه کوچولو به توانایی‌هام ایمان آورده‌ام. باور کرده‌ام که می‌تونم. حتی می‌تونم سال بعد هم بشینم درس بخونم و باز کنکور بدم. (وای خدا نکنه!) باید بشینم همه‌ی اشتباهات این پنج ماه رو تحلیل کنم. شاید لازم شد. برای کنکور سال بعد. یا کنکورهای سال‌های بعد. الان دیگه مطمئنم که می‌خوام درسم رو ادامه‌ بدم، حتی اگه هزار سال هم طول بکشه. این خیلی موفقیت بزرگیه برای من که حتی به نفس کشیدن یا نکشیدنم هم شک دارم.
تحلیل‌های کنکوری باشه برای بعد. این‌جا هم جاش نیست. خوندن اشتباهات احمقانه‌ی من نباید برای کسی غیر خودم جالب باشه و می‌دونم که توی نوشته‌ی وبلاگی آدم‌ها سریع میان که یه چیزی بخونن یه کامنتی بذارن و بعد منتظر بشینن که بهشون سر بزنی. این هم مهم نیست. می‌دونم حداقل سه چهار نفری هستن که نوشته‌های این‌جا رو با علاقه دنبال می‌کنن و براشون مهمه تو کله‌ی این دختر دیوونه چی‌ می‌گذره. همون‌ها برام کافین.
یه عالمه کار دارم. می‌خوام زندگی کنم. این پنج ماه قد پنج سال پیرم کرده. باید سال بعد اندازه‌ی پنج سال زندگی کنم. حتی اگر هم قرار بشه باز کنکور بدم، مطمئنم که زندگیمو فداش نمی‌کنم. راجع به خیلی چیزا می‌خوام حرف بزنم. خیلی چیزا. یه عالمه کار دارم. یه عالمه آرزوی کوچولو که ته دلم مونده‌ان و هی به دیوار دلم تک می‌زنن. دلم برای خیلی‌ها تنگ شده. برای دوست‌های گلم. خیلی کارها رو می‌خواستم بکنم و استرس کنکور نذاشت. هفته‌ی آخر فقط دلم می‌خواست می‌تونستم یه ساعت بشینم کنار بابا و با آرامش چای بخورم.
خیلی وقته غیر از خیال‌پردازی‌های ابلهانه هیچی تو کله‌ام نبوده. فکر کردن یادم رفته. خب طبیعی هم هست. خودم می‌دونستم بعد اون همه حماقت چه‌قدر گوش‌هام دراز می‌شه. باید رژیم بگیرم. مخم چاق شده.
یه عالمه حرف دارم. یه عالمه کار. لعنت به این سیستم احمقانه‌ی آموزش ایران که آدمو از همه چی بیزار می‌کنه.
من هنوز گیجم. یه آرامش مشکوک هم دارم که می‌ترسوندم. از افسرده شدن بیش‌تر از هر چیز دیگه‌ای می‌ترسم و همه‌ی سعیم رو می‌کنم که دوباره گرفتارش نشم. از احساس رخوت و پاره‌ پاره پاره کردن و دور ریختن روزهای زندگی متنفرم. می‌خوام زنده باشم و زنده بودنم رو حس کنم.
این‌قدر گرفتار بودم که اصلاً نفهمیدم درخت آلو کی شکوفه داد. حس می‌کنم امسال عید خیلی خیلی زود اومده. از سال 84 هیچی نفهمیدم. تا چشم به هم زدم تموم شد. ولی سال 85 این‌طوری نمی‌شه.
باید عوض بشم. از همه جا بی‌خبرم. هیچی نمی‌دونم. مخم زنگ زده. خیلی چیزا می‌خوام یاد بگیرم. چه‌قدر من کار دارم.
پی‌نوشت: سیاوش جان من لینک‌های سمت چپو نمی‌بینم. مشکل چیه؟ وقت کردی یه نگاهی بهش بنداز. ببین چی شده.

به آٰفتاب سلامی دوباره خواهم داد

2006-01-31T13:12:00.000+03:30

به آفتاب سلامی دوباره خواهم داد
به جویبار که در من جاری بود
به ابرها که فکرهای طویلم بودند
به رشد دردناک سپیدارهای باغ که با من
از فصل خشک گذر می‌کردند
به دسته‌های کلاغان
که عطر مزرعه‌های شبانه را
برای من به هدیه می‌آوردند
به مادرم که در آینه زندگی می‌کرد
وشکل پیری من بود
و به زمین، که شهوت تکرار من،‌درون ملتهبش را
از تخمه‌های سبز می‌انباشت‌- سلامی دوباره خواهم داد
می‌آیم، می‌آیم،‌می‌آیم،‌
با گیسویم؛ ادامه‌ی بوهای زیر خاک
با چشم‌هایم؛ تجربه‌های غلیظ تاریکی
با بوته‌ها که چیده‌ام از بیشه‌های آن سوی دیوار
می‌آیم، می‌آیم، می‌آیم
و آستانه پر از عشق می‌شود
و من در آستانه به آن‌ها که دوست می‌دارند
و دختری که هنوز آن‌جا،
در آستانه‌ی پر عشق ایستاده، سلامی دوباره خواهم داد.
فروغ فرخزاد

درست یه ماه دیگه همین ساعت من دارم از آزمون برمی‌گردم. کم‌کم داره دلم می‌لرزه وقتی بهش فکر می‌کنم. سعی می‌کنم، سعی می‌کنم،‌ سعی‌ می‌کنم، اون لحظه لحظه‌ی قشنگی باشه. اصلاً هم مهم نیست که خیلی وقته فقط دارم می‌گم سعی می‌کنم وهیچ غلطی هم نمی‌کنم. کسی چه می‌دونه؟ شاید هم این دفعه شد. یه ماه بعد رو عشقه.

یه قصه‌ی تکراری

2006-01-25T18:22:00.000+03:30

یکی بود یکی نبود. غیر از خدا هیچ‌کی نبود. یه گنجشک کوچولویی بود که برای خودش توی آسمون می‌پلکید. از این درخت به اون درخت. گاهی هم می‌اومد پایین تا دونه‌ای بخوره سر و گوشی‌ آب بده. یه روز آفتابی، از اون آفتاب‌هایی که آدم الکی مست می‌شه، گنجشکک شروع کرد با خودش مسابقه گذاشتن. پرید و پرید و پرید. رفت و رفت و رفت تا ببینه ته ته آسمون چه خبره. هر چی بالاتر می‌رفت بیش‌تر خوشش می‌اومد. ولی اون بالا جایی برای استراحت نبود. باید برمی‌گشت. باید روی یه چیزی وایمیستاد که خستگی‌اش دربره. کم کمک پایین اومد و روی اولین درخت نشست که خستگی‌ درکنه و خوابش برد.
صبح که پا شد هر کاری کرد نتونست بال‌هاشو واز کنه. انگاری بالاش گرفته بود و گنجشک دردش می‌اومد. نشد که نشد.
فرداش باز هی سعی کرد بره اون بالاها تا ته آسمون. ولی نمی‌شد. یه ذره که می‌رفت خسته می‌شد. خسته‌ی خسته. اون بالا هم که جایی برای استراحت نبود. بال‌های کوچولوی گنجشک خیلی کم‌بنیه بود و گنجشک از کوچیک بودن و ضعیف بودنش چندشش می‌شد.
روزها گذشت و گذشت و گذشت. گنجشک قصه‌ی ما امروز فهمیده که مدت‌هاست به عشق بالا پریدن‌ها دیگه از بودن روی زمین لذت نمی‌بره. مدت‌هاست که حتی تا روی یه درخت هم نمی‌تونه بپره و هی الکی خودش رو روی زمین می‌کشه. گنجشکک دل کوچولوش شکسته. به نظر شما چی کار باید بکنه؟

2005-12-24T19:10:00.000+03:30

- خب تعریف کن ببینم مدرسه چه خبر؟ درسا خوب پیش می‌ره؟
- آره فقط خیلی سخت شده. اصلاً همه‌اش باید درس بخونیم.
- تو هم که خوب درس می‌خونی.
- خب آره ولی سخته دیگه.
-...
- یه چیزی برات تعریف کنم؟
- بگو.
- من عضو شورای دانش آموزی مدرسه شدم. این‌قدر حال می‌ده.
- چی‌اش حال می‌ده؟
-آخه تو کلاسمون دو نفر دیگه هم کاندیدا شده‌بودن. بعد فقط من انتخاب شدم. کلی حسودیشون می‌شه الان.
همه‌اش منو چپ‌چپ نگاه می‌کنن. من هم اصلاً محلشون نمی‌دم. تازه همه‌اش وسط‌های زنگ میایم سر کلاس. در می‌زنیم می‌گیم خانم ما شورا داشتیم.
- خب توی این شورا چی‌ کار می‌کنین؟
- فعلاً که هیچی. فقط حرف می‌زنیم. نظر می‌دیم.
- درباره چی؟
- نمی‌دونم. فعلاً که هنوز هیچی. تازه هر کدوممون مسوول یه گروه شدیم. مثلاً من شده‌ام گروه فرهنگی.
فقط همین که همه آدمو تحویل می‌گیرن خیلی عالیه.
نمی‌دونم وقتی بزرگ بشه اندیشه‌های کوچولواش هم با خودش بزرگ می‌شن تا از حسادت هم‌کلاسی‌هاش و الکی متفاوت بودن از بقیه ذوق نکنه؟ یا این افکار می‌شن یه مالیخولیای گنده وهمه‌اش باید بدواه که با بقیه فرق داشته باشه؟ راستی این افکار چه جوری توی ذهنش جا خوش کرده‌ان و چه جوری می‌شه عوضش کرد؟

2005-12-20T22:10:00.000+03:30

یادمه خیلی وقت پیشا توی یه سایت پورنو تصویر زنی رو دیدم که چکمه‌های سیاه براق و بلندی پوشیده‌بود و با یه تسمه‌ی چرم مشکی دور کمرش از سقف آویزون شده‌بود. یه کمی به جلو خم شده بود و بین زمین و هوا تاب می‌خورد و از هر طرف وحشیانه بهش تجاوز می‌شد؛ و زن چشم‌هاشو بسته‌بود، فریاد می‌زد و غرق خوشی بود.
من الان درست مثل همون زنم. بین زمین و هوا. فقط فرقش اینه که من چشم‌هام باز بازه. اصلاً هر کار می‌کنم پلک‌هام رو هم نمی‌ره و لذت نمی‌برم. نه لذتی و نه دردی. فقط دارم نگاه می‌کنم ببینم این تجاوز وحشیانه کی تموم می‌شه و بعدش به کجا می‌رسه. شاید هم قبل از تموم شدنش خسته بشم از تاب خوردن و بین حالت تهوع و سرگیجه همه‌ی زنده‌گی رو یه دفعه بالا بیارم. شاید هم قبل از همه‌ی اینا خوابم ببره. فقط نمی‌فهمم کیه که داره به من تجاوز می‌کنه؟ اگه پامو بیارم پایین به زمین می‌رسه که از این تلوتلو خوردن خلاص بشم؟

2005-12-17T12:43:00.000+03:30

یکی از هم‌کلاسی‌های قدیم دانشگاه زنگ زد. گفت که جزوه‌ی کنکور می‌خواد و... گفتم خودت بیا بگیر. من خیلی وقته دانشگاه نمیام. حس بیرون رفتن از خونه هم نیست.
وقتی اومد با اصرار آوردمش تو. چه کار احمقانه‌ای. اصلاً نمی‌دونم چرا وقتی تعارف می‌کرد مثل همیشه بی‌خیال نشدم. یه ساعت تموم حرف زدیم. بین حرف‌ها و خاطرات دانشگاه بحث به دعواهای جدید بسیج و انجمن کشیده‌شده و قرار مناظره و چند طیفی شدن بسیج و طبق معمول گندکاری‌های رئیس جمهور گل و بلبل. البته خب من متکلم وحده بودم و این دوست عزیز فقط گوش می‌داد. وقتی راجع به سخنرانی توی سازمان ملل و بعد بسیج دانش‌آموزی حرف می‌زدم، فقط با یه لبخند بی‌معنی منو نگاه می‌کرد. راجع به هیچ‌کدوم چیزی نشنیده بود. آخر هم گفت جدی این حرف‌ها رو احمدی‌نژاد زده؟ دمش گرم. چه‌‌قدر شجاعه. می‌خواستم بگم گند زدن که شجاعت نمی‌خواد. کلی توضیح دادم که چه‌طور از روابط بین‌الملل چیزی نمونده و چه‌طور بازار بورس به رکود رسیده و... نتیجه این شد که جناب دوست‌جون برگشت گفت خیلی راغب شدم سخنرانی‌هاشو گوش بدم. باید آدم جالبی باشه.
دچار افسرده‌گی شدید شده‌ام. یا من خیلی بد حرف می‌زنم یا توی تشخیص خوب و بد دچار اشکال شده‌ام. دارم به اون حرف تو فکر می‌کنم که ملت ما واقعاً احمقن و هر چی سرشون بیاد حقشونه. چه‌قدر از این حرف چندشم شد. هنوز هم باورش ندارم. ولی این همه بی‌اطلاعی اصلاً قابل توجیه نیست. جالبه که دوست عزیز من خودش دانشجوی ارشده توی پلی‌تکنیک. قلب تپنده‌ی جنبش دانشجویی!! خنده‌داره.

2005-12-10T13:32:00.000+03:30

خیلی وقته وبلاگ‌های فیلتر شده رو نمی‌تونم ببینم. به خیلی‌هاشون هیچ فیلترشکنی کارگر نیست. امروز موقع وب‌گردی تو وبلاگ

خوابگرد این لینک رو پیدا کردم. به محض نصب نرم‌افزار فیلتر به کل می‌پره. من که در شرف ذوق‌مرگی‌ام. البته امتحانش رو به هیچ کس توصیه نمی‌کنم؛ چون هیچ تضمینی برای امنیتش وجود نداره. ولی خب اکثر فیلترشکن‌ها همین طورین.
اول از همه رفتم وبلاگ زیتون . که یادم افتاد وبلاگ اصلی‌اش خیلی وقته که خرابه. شاید هم درست شده. اینی که من دیدم از آبان آپ‌دیت نشده‌بود. بعد هم رفتم سراغ اورکات . یکی دو ساعتی فضولی‌کردم و اطلاعات خاله‌زنکی‌ام فول شد. بعد هم نشستم همه‌ی نوشته‌های نخونده‌ی وبلاگ مهشید رو خوندم و...
خوبی‌اش اینه که بلاگ‌رولینگ‌ هیچ وبلاگی فیلتر نیست و همه‌ی لینک‌ها رو می‌بینم و دیگه این‌که از این به بعد خودم می‌تونم پینگ کنم. البته تا اطلاع ثانوی که این هم خراب نشه.
الان دو سه ساعتی هست پای کامپیوترم.

باید جشن بگیریم

2005-12-08T14:02:00.000+03:30

یک نفر دیشب مرد
و هنوز نان گندم خوب است
و هنوز آب می‌ریزد پایین
اسب‌ها می نوشند.
قطره‌ها در جریان
برف بر دوش سکوت
و زمان روی ستون فقرات گل یاس
سهراب سپهری

به همین راحتی صد نفر آدم می‌میرن. به یه هواپیمای قراضه با نقص فنی دستور پرواز داده‌ می‌شه. به همین راحتی؛ و تو لم می‌دی جلوی تلوزیون. چه فیلم اکشنی. کی می‌گه سینمای ما کم‌تر از هالیووده؟ کی‌می‌گه از صدا و سیما هیچ چیز درست حسابی بیرون نمیاد؟ چیزی لذت‌بخش‌تر از این؟ اخبار سقوط و جنازه‌های سوخته و جیغ وداد و فریاد و...
فداییان نظام. سعادتی بزرگ‌تر از این؟ دقت کردی تازه‌گی‌ها راه بهشت چه‌قدر نزدیک شده؟ چته مثل بچه‌ها گریه می‌کنی؟ بیش‌تر از صد نفر آدم رفته‌ان بهشت. باید جشن بگیریم.
زبونتو گاز بگیر. کی‌ بی‌کفایته؟ قرار بود دین مردم اصلاح بشه که شد. خودت می‌تونستی توی این مدت کم این همه آدم بفرستی بهشت؟ کم کاری نیست ها. یه خورده فکر کن. خودت می‌تونستی؟ این همه شهید. کم کاری نیست.
به من چه که کفر این سرزمینو گرفته از زمین و آسمون بلا سرتون می‌باره؟ به من چه که سوزن امتحان خدا توی این خراب شده گیر کرده و در نمیاد؟
اون مدرسه که سوخت تقصیر همون معلم سوخته بود. بم که زلزله اومد من خواب بودم. زرندی‌ها هم مثل بمی‌ها قاچاقچی بودن. رشتی‌ها که دیگه خود کفرن. جونتون درآد، گفتن عزاداری باید همه‌اتون کپه می‌شدین تو مسجد ارگ؟ مرزن‌آباد هم مثل رودبار. خدا خواست امتحانشون کنه. انصافاً هم سربلند بیرون اومدن. چی بالاتر از این؟ یه بچه توی بچه‌گی در راه قرآن شهید بشه؟ هیچ آرزویی غیر از صالح بودن بچه‌هاتون دارین مگه؟ قشمی‌ها هم که اصلاً آدم نیستن که ارزش خبری داشته باشن. خلیج همیشه فارس‌ رو عشق است.

2005-12-06T20:38:00.000+03:30

توی خونه نشسته بودم و غرق درس خوندن بودم که تلفن زنگ خورد.
- بله! بفرمایید!
- خانم چرا نمیاین اساس‌هاتونو ببرین؟ من از صبح منتظر شمام.
- صبح پدرم اومدن شما رو پیدا نکردن، فکر کردن رفتین.
- یعنی چی؟ جای ماشین مشخص بود. چه‌طور پیدا نکردن؟
- من نمی‌دونم.
- خب الان بیا خودت ببر. خونه‌ی ما یکی دو تا کوچه بالاتره. کوچه نور پلاک سه.
از خونه راه افتادم و تو دلم خدا خدا می‌کردم که این کوچه رو راحت پیدا کنم. بعد بیست‌وسه سال زنده‌گی توی این خیابون هنوز اسم کوچه‌ها رو بلد نیستم.
رسیدم در خونه. همسرش گفت اگه ماشینش نیست حتماً رفته.
- ای وای خانم خودشون گفتن من الان بیام.
- خب شما دیر اومدین رفته‌ان.
- من که همین الان باهاشون حرف زدم.
- احتمالاً رفته تعویض روغنی ممد آقا. بلدی؟
ـ بله بلدم.
توی راه کلی به خودم فحش دادم که اصلاً چرا راه افتادم. اگه این وسایل زیاد باشه چی؟ حالا اگه خونه‌اشون بود باز خیلی سخت نبود ولی تا این مغازه ممد آقا کلی راهه.
اولین بار بود که خودم تنهایی می‌رفتم تو مغازه‌اش. گاهی وقتا با بابا می‌اومدیم که من اصلاً از ماشین پیاده نمی‌شدم. خیلی سختم بود. کار خاصی نبود ولی خب این که من هیچ وقت هم‌چین کارایی نکرده‌ام... فقط کاش اینا خیلی زیاد نباشه.
رفتم جلو و خودم رو معرفی کردم. اصلاً اسم این آقایی که وسایل پیشش بود نمی‌دونستم. مونده‌بودم چی بگم. تا این که خودش اومد جلو و گفت:
- اومدی اساساتونو ببری؟
ـ بله.
- ماشین داری؟
- نه.
- پس چه جوری می‌خوای ببری؟
- نمی‌دونم. شما گفتین کمه.
حالا بیچاره اصلاً هیچی درباره میزانش نگفته بودها. من خنگ هم نپرسیدم و با اعتماد به نفس کامل راه افتادم.
- زیاد نیست. فقط یکیش خیلی سنگینه. می‌تونی ببری؟
- همین دوتاست؟
- آره این کیسه است و این مشما. می‌تونی ببری؟
- آره می‌تونم.
یه چند قدمی رفتم دیدم نخیر. اصلاً نمی‌شه. کیسه‌هه مرتب از دستم سر می‌خورد. پلاستیک هم همین‌طور. به قدری هم این کیسه سنگین بود که هر آن حس می‌کردم دستم داره کنده می‌شه. دست‌کش‌هامو در‌آوردم گفتم شاید به‌تر بشه. ولی فایده نداشت. کشیده می‌شد روی پوست دستم و باز سر می‌خورد. مرتب هم می‌گرفت به پامو و تعادلم رو به هم می‌زد. آفتاب هم می‌تابید توی کله‌ام و با شال بافتنی‌ای که سرم کرده‌بودم شرشر عرق می‌ریختم. قیافه‌ام شده‌بود شبیه اینایی که تو مسابقه قوی‌ترین مردان ایران شرکت‌ می‌کنن. دیدین وقتی وزنه برمی‌دارن چه شکلی صورتشون می‌ره تو هم؟ من هم همون ریختی شده‌بودم و هر چی سعی می‌کردم فشاری که داره بهم میاد پنهان کنم نمی‌شد.
حالا همیشه از این مسیر که میام کلی آدم متلک‌بارونم می‌کنن امروز نمی‌دونم چرا هیچی‌کی نبود. یه خانم چادری هم خواست کمکم کنه ولی داشت عکس راه منو می‌رفت و بعید می‌دونستم با چادر بتونه این کیسه رو برداره بی خیالش شدم و ...
یه خورده که رفتم دیدم امکان نداره بتونم اینا رو تا خونه برسونم. دیگه دو قدم یه بار مجبور بودم بذارمش زمین. یه آقایی از کنارم رد شد. یه نگاهی کرد و رفت. بقیه هم همین طور. یه نگاهی به دستام یه نگاه به صورتم و بعد راهشونو می‌کشیدن و می‌رفتن. تا این که یه جوون خوش‌تیپی از کنارم رد شد. گفتم همین مونده که با این وضع خنده‌دار یه متلک آب‌دار هم بارم کنه. اومد جلوتر گفت:
- خانم می‌شه کمکتون کنم؟
- نه ممنون مزاحمتون نمی‌شم.
- خب اگه سنگینه بذارین کمک کنم.
- دستتون درد نکنه مزاحم نمی‌شم.
دیگه داشت می‌رفت. تو دلم گفتم خاک بر سرت همین مونده که با این وضعیت تعارف بازی‌ات هم گل کنه.
- اگه می‌شه این کیسه رو بیارین. ببخشین خیلی سنگینه.
- اشکالی نداره.
کیسه رو بغل کرد و یه نگاهی به من انداخت و گفت:
- شما این کیسه رو چه جوری یه دستی آوردین؟ چرا نگفتین کسی کمکتون کنه؟
فقط نگاش کردم.
- هنوز هم آدم‌های خوب پیدا می‌شن.
- ممنون از محبتتون. عرقم دراومد.
- حق دارین خیلی سنگینه.
- فامیل شهرستانی این مصیبت‌ها رو هم داره.
- عوضش چیزهای خوب براتون می‌فرستن.
- نمی‌دونم. جونم دراومد تا این‌جا آوردمش.
کیسه رو تا دم در آورد و هر چی هم اصرار کردم تو نیومد. از اون موقع دارم قربون صدقه‌اش می‌رم.
وقتی رسیدم خونه اول لباس‌هامو درآوردم و بعد همون دم در ولو شدم. کف دستم سرخ سرخ شده ‌بود. انگشت‌هام بی‌حس بود و انگار یه چیزی توی دست‌هام مرتب می‌زد. تا یه ساعت دست‌هام می‌لرزید. لباس‌هام هم خیس عرق بود.
کیسه رو باز کردم اگه گفتین چی توش بود؟ یه جعبه انار و یه تعدادی هم کیسه کوچیک‌تر. همه رو دونه‌دونه باز کردم. لوبیای محلی، کنجد تفت داده، رشته‌ی پلو، دو تا شیشه رب انار. توی پلاستیک هم یه دبه رب گوجه‌فرنگی. تا یه ساعت داشتم به وضع خنده‌دار خودم و هن‌هن و کیسه کشیدنم و محتویات این کیسه‌ها می‌خندیدم.

یک روز برای دلم

2005-12-05T20:37:00.000+03:30

صبح عوض شش ساعت ده از خواب پا شدم. وقتی که حس کردم دیگه اصلاً خوابم نمیاد. تا ظهر ول‌گردی تو وب و عصر هم ول‌گردی توی شهر. هوا عالی بود. نه سرد و نه گرم. یه هوای ملس پاییزی و درخت‌های رنگارنگ و من که حس دختربچه‌ها رو داشتم. با یه دنیا انرژی و دوستی که هر چه‌قدر هم بهش چرت و پرت بگی باز خسته نمی‌شه و اصلاً غر زدن تو مرامش نیست. اون قدر راه رفتیم و حرف زدیم و حرف‌ زدیم که شب شد و چه‌ حس آرامشی. بعد مدت‌ها انگار یه چیزی تو وجودم پیدا کرده‌ام که دوستش داشته‌باشم. این حسی که الان دارم با دنیا عوض نمی‌کنم.

به نظر شما گل‌های مریم قبلاً خوش‌بوتر نبودن؟ یا اینی که من خریدم ایراد ژنتیکی داره؟

2005-11-06T18:23:00.000+03:30

خسته‌ام. یه خسته‌گی بی‌رنگ پاییزی. از این صفحه خاکستری هم خسته‌ام. مثل خاکستر سیگار می‌مونه؛ وقتی هی بهش پک بزنی و حسشو نداشته باشی خاکسترش رو تو زیر سیگاری خالی کنی و بعد خاکسترش نم‌نم بریزه روی شلوار مشکی‌ات و بعد بیای بتکونی همه‌اش مالیده بشه به شلوارت و تو با غیض زیر لبت بگی به جهنم! به جهنم!

پی‌نوشت: این آی دی جدید منه. هرکی دوست داشت اد کنه. خودم می‌دونم خیلی بی‌قواره است. ولی چاره‌ای نیست. این یاهو هیچ آی‌دی خوشگلی رو قبول نمی‌کنه. حتماً باید یه آی‌دی سه‌متری بدریخت بسازی که نگه تکراریه.

2005-11-02T18:19:00.000+03:30

خب به سلامتی آی‌دی یاهومسنجر من هک شد. بترکی تو که با اون سق سیاهت بیچاره‌امون کردی.
امروز ظهر آن‌لاین بودم که هکر محترم پی‌ام داد و من هم تحویلش نگرفتم و یه دفعه مسنجرم دی‌سی شد و دیگه نتونستم وارد آی‌دی‌ام بشم. مشکل این‌جاست که آدرس ایمیل‌ام هم همون بود و هر جا هم رفتم به عنوان ایمیل این رو وارد کرده‌ام. نتیجه این که تا اطلاع ثانوی از این آدرس برای ایمیل زدن استفاده کنید و چت هم که هیچی تا بعد یه فکری به حال خودم بکنم. راستی هر چی آف‌لاین و ایمیل با این آدرس دریافت کردین تحویل نگیرین که من نیستم و اگر هم تحویل گرفتین عواقبش به عهده خودتونه.
حیف شدها. خیلی وقته از این آی‌دی استفاده می‌کنم. حدود پنج سالی می‌شه. از همون وقتی که برای اولین بار مسنجر رو کامپیوترم نصب کردم. کلی باهاش اخت شده‌بودم. اصلاً احساس برونکا بودن بهم دست داده‌بود. بی‌خیال. بعید می‌دونم این هکره آی‌دی منو پس بده. دیگه بهش فکر نمی‌کنم.
پی‌نوشت: یکی این‌جا رو پینگ کنه لطفاً.

مبارک باشه

2005-10-25T19:35:00.000+03:30

اگه گفتین چه خبره؟
بیست سال پیش در چنین روزهایی مامان منو بعد از سه روز از بیمارستان آوردن. می‌گفتن رفته برای من یه داداش کوچولو بیاره. می‌گفتن اگه گریه نکنم و دختر خوبی باشم مامانم یه نی‌نی خوشگل برام میاره؛ اما گوش من بدهکار نبود. اگر هم جیغ نمی‌زدم تو دلم گریه می‌کردم. مامان که اومد یه کوچولوی ناز تو بغلش بود ولی منو خیلی تحویل نگرفت. حالش خوب نبود. سریع بردن خوابوندنش و من یه جورایی دلم شکست. دم در اتاقش وایستاده بودم که صدام کرد.
- مریم بیا داداشتو ببین. ببین چه خوشگله.
ولی من تو دلم می‌گفتم اصلاً هم خوشگل نیست. اصلاً ....
چه‌قدر زود گذشت. هیچ وقت فکر نمی‌کردم این کوچولو یه روز از بزرگ‌ترین بهانه‌های زنده‌گیم بشه و حاضر بشم به خاطرش هر کاری بکنم. هیچ وقت فکر نمی‌کردم یکی از صمیمی‌ترین دوستام بشه و بتونم ساعت‌ها درباره همه چی باهاش حرف بزنم. از نبودش غصه‌ام بگیره و دیدنش بهم انرژی بده.
هر وقت از همه آدم‌ها حرصم می‌گیره یادم می‌افته که توی خونه‌ خودمون عزیزی دارم که خوب بودن رو به اوج رسونده و می‌تونم همه‌ جوره به وجودش افتخار کنم. می‌تونم با صدای بلند فریاد بزنم که این برادر منه و من با همه‌ وجود دوستش دارم.
گلکم تولدت مبارک! صد سال زنده‌ باشی عزیزم .

2005-10-24T21:59:00.000+03:30

همه‌ی خاطرات نکبت بچه‌گی جلوی چشمم رژه می‌رن. همه‌ی اون‌چه که آزارم می‌داد و با چه مشقتی تو عمیق‌ترین قسمت مغزم دفن کرده‌بودم. با یه آروغ همه‌اش برگشت؛ انگار که مخفی شدنی درکار نبوده و چه‌قدر وقیحانه به من دهن کجی می‌کنن.
کاش می‌شد از دست این بغض لعنتی خلاص بشم. از سرشب تا حالا هزار بار این سال‌ها رو مرور کرده‌ام. همه‌ی اون زجرها،‌جنگیدن‌ها، تحقیرها، زخم خوردن‌ها...
بس کن دیگه مریم. تو که خودآزار نبودی؟
تصویر منیره از جلوی چشمام محو نمی‌شه. آینه‌ی تمام‌قدی از بچه‌گی من. همون چشم‌ها، همون لب‌ها، همون حرکات و... همون زجرها.
چرا باید منیره عین من باشه؟ فقط چون چشم‌هاش مثل منه؟ یا لب‌هاش یا خندیدنش؟
چه‌قدر توی اون مانتو شلوار و مقنعه مسخره شده بود و چه استیصالی تو نگاهش بود. کاش نمی‌پرسیدم چرا مقنعه سرش کرده. کاش بهش نمی‌گفتم بدون مقنعه خیلی خوشگل‌تره. در مقابل حماقت من فقط با نگاهش گفت که مجبوره و من توی این نگاه دوازده ساله‌گی خودم رو می‌دیدم. ذره ذره مردنم رو برای این‌ که بتونم خانوم باشم،‌ سنگین باشم و... آبروداری کنم.
- بچه‌ها می‌گن ما چون راهنمایی شدیم دیگه بزرگ شدیم، نباید عروسک داشته‌باشیم. باید جمعشون کنیم.
- راهنمایی شدیم نه رفتیم راهنمایی.
- اما من بهشون گفتم دخترعموی من دانشگاهش هم تموم شده اما یه کمد عروسک داره.
نشد بهش بگم دخترعموش هیچ ‌وقت بزرگ نشده. چون هیچ وقت بچه‌گی نکرده. بچه‌گیش رو ازش دزدیدن. شاید از سر دلسوزی یا محبت.
- یه چادر برای منیره خریده‌ام. گفتم سبک باشه که بتونه سرش کنه. خب از الان باید عادت کنه.
هیچ وقت عادت نمی‌کنه. چون تو هیچ وقت نمی‌تونی دلیل قانع‌کننده‌ای براش بیاری که لازمه عادت کنه. چون هیچ دلیل قانع‌کننده‌ای وجود نداره. منیره چه‌قدر باید بجنگه تا ثابت کنه که می‌فهمه؛ تا ثابت کنه که زیر بار حرف غیرمنطقی نمی‌ره؟‌ من چه‌قدر جنگیدم؟‌
نه. منیره مثل من نیست. اصلاً حالت صورتش با من فرق داره. فقط شاید یه کمی چشم‌هاش...
احمقانه‌ است که آدم کثافت گذشته رو هم بزنه و از بوی گندش بالا بیاره. احمقانه است که به چیزی که می‌دونی زجرت می‌ده فکر کنی. نمی‌دونم. شاید هم‌ خود‌آزار شده‌ام.
- مریم! درو باز کن. تو رو خدا درو باز کن.
شش سال چه‌قدر زود گذشت. انگار همین دیروز بود که جلوی در اتاقم بست نشسته بود و منتظر که درو باز کنم و صدای مادرش که می‌گفت مریم درس داره. اذیتش نکن.
- منیره می‌گه وقتی من هم برم مدرسه مثل مریم یه عالمه درس می‌خونم تا شاگرد اول بشم. همه کاراش شبیه مریمه.
دوست دارم ازش بپرسم الان هم از این که منیره شبیه من باشه کیف می‌کنه؟ الان هم با ذوق از شباهت لب و دهنمون حرف می‌زنه یا ...
می‌دونم که این‌طور نیست. من نه چادر سرم می‌کنم نه کسی می‌تونه به زور وادارم کنه از خوابم بزنم و برم به درگاه خدای قدار دعا کنم تا به خاطر گناه نکرده منو ببخشه. نه...
من دیگه اون مریم ایده‌آل شش سال پیش نیستم. از ایده‌آل پدر و مادر و فک و فامیل و درو همسایه فاصله‌ گرفتم؛ اون هم چه فاصله‌ای. ولی تا ایده‌آل خودم هنوز کلی راه مونده. خیلی سعی کردم ذهنیتشون رو عوض کنم تا از عوض شدن من عذاب نکشن. اما نشد. ذهنی که درشو تخته کردی کسی نمی‌تونه بازش کنه مگه این که خودت بخوای. و اینا هیچ وقت نمی‌خوان. منیره هم نمی‌تونه ذهن کسی رو تغییر بده. من هم نتونستم. فقط ...
خیلی چیزا عوض شده. شاید خیلی سخت بود. شاید خیلی درد کشیدم. ولی غیرمنصفانه است که بگم هیچی تغییر نکرده.
باشه گیریم منیره عین منه. ولی از کجا معلوم به اندازه من عذاب بکشه؟ شاید با اون مهربون‌تر باشن، شاید...

پی‌نوشت1: امنیت غارت شده زنان . بدجوری وصف‌الحاله.

پی‌نوشت 2: لینک‌های پست قبل رو درست کردم. مرسی نیکی جون که تذکر دادی.

پی‌نوشت3: یکی این‌جا رو پینگ‌ کنه لطفاً.

2005-10-18T20:37:00.000+03:30

- خوشم میاد این فرزاد حسنی رو بیرونش کردن.
- کی هست؟
- مجری این برنامه که قبل از افطار نشون می‌ده. می‌بینی؟
- آهان. این مجری خوشگله رو می‌گی؟ یکی دو تا صحنه دیده‌ام.
- هیچم خوشگل نیست با اون قیافه ایکبیرش. حالا که دیگه انداختنش بیرون.
- چرا؟
- بس که آدم مزخرفیه. این‌قدر از خودش متشکر شده‌بود.
-....
- توی یکی از برنامه‌ها روز ششم ماه رمضون خانومی که اومده بود تو برنامه داشت تشکر می‌کرد که مثلا دعوتشون کرده‌ان به تلوزیون و... که این مجریه برگشت گفت اتفاقاً امروز روز نزول تورات هم هست.
- همین؟
- خب آره دیگه. این قدر شعورش نمی‌رسه که این برنامه مال مسلموناست.
- ولی این برنامه از تلوزیون رسمی ایران پخش می‌شه نه یه شبکه مذهبی.
- ولی مال مسلموناست.
- خب آخه چه ربطی داره صرف گفتن این جمله...
- باز که تو روشن‌فکر بازیت گل کرد. شد ما یه چیزی بگیم تو ساز مخالف نزنی؟
- ولی این که دلیل...
- بی‌خیال بابا. با این مریم بحث نکن. تو هر چی بگی این یه دلیل از پاچه‌اش درمیاره. خب معلومه دیگه وقتی به این ابله می‌گه خوشگل...
- آخه چه ربطی به قیافه‌اش داره؟
- تو چرا نمی‌خوای بفهمی. دین و کتابی که این همه تحریف شده ... اصلاً چرا باید تو برنامه مسلمونا تبریک بگه؟
- آخه ما قبل از این که بگیم چه دینی داریم همه‌امون ایرانی‌ هستیم.
- برو بابا اصلاً حرف زدن با تو فایده نداره.

اطلاعات زياد مجري، كار دستش داد

پی‌نوشت کاملاً بی‌ربط از وبلاگ ملا :
روابط جنسي زوج و زوجه بايد در ساعات معيني باشد

نجابت = بکارت؟!

2005-10-09T23:33:00.000+03:30

مگه آدم لازمه زنی رو که می‌خواد بگیره حتماً دخترکی لا پاش داشته باشه؟ اگه من دستم می‌رسید حکم می‌کردم هر دختری که به دنیا می‌آد قابله اول کاری که بکنه با انگشت دخترکیش رو ورداره. همون‌جوری که پسرها رو ختنه می‌کنن؛ دخترا هم این کارو سرشون بیارن تا این همه محرومیت و شکنجه‌های روحی وحشتناک و تعصبات بی‌جا ازبین بره.
«از کتاب سنگ‌ صبور نوشته‌ی صادق چوبک»
راستش من اون اوایل که تازه عقل‌برس شده بودم (برای من بلوغ فکری مدت مدیدی بعد از بلوغ جسمی اتفاق افتاد و تا مدت‌ها نمی‌دونستم اون پایین مایین‌ها چه خبره) فکر می‌کردم برداشتن بکارت آن‌چنان لذتی به آقایون می‌بخشه که اصلاً نمی‌تونن از خیر این موضوع بگذرن و خب وقتی آدما به خاطرش سر می‌برن و شکم پاره می‌کنن، حتماً چیز مهمیه. ولی یه کم که اطلاعاتم بیش‌تر شد دیدم نه تنها لذت نداره بلکه توی اون شب مانع خیلی بزرگی برای رسیدن به لذته و اگه مرد تبحر توی سکس نداشته باشه می‌تونه عروس خانوم رو تا بیمارستان و حتی مرگ بکشونه. خیلی‌ها رو دیدم که شب عروسی‌شون خون گریه می‌کردن و روز پاتختی حتی نمی‌تونستن راه برن و یا کسانی که به خاطر ترس از پاره شدن پرده تا مدت‌ها موقع نزدیک شدن همسرشون جیغ می‌کشیدن و لذت که هیچی اصل با هم بودن هم به هردوشون حروم می‌شد. یا خانوم‌هایی که به خاطر ترس از سکس و پاره شدن پرده که از همون بچه‌گی تو سرشون فرو کرده بودن هیچ وقت از سکس لذت نمی‌بردن و چنان سرد برخورد می‌کردن که طرف مقابل حالش از همه چی به هم بخوره و دیگه سراغشون نیاد.
حالا اینا فقط مربوط به سکس بعد از ازدواجه. اگه به قبلش نگاه کنیم می‌بینیم اوضاع خیلی وحشتناک‌تره. توی اکثر خانواده‌ها دخترا حق ندارن از همون بچه‌گی از بلندی بپرن یا سراغ ورزش‌هایی مثل شنا، سوارکاری یا ورزش‌های رزمی برن. چیز سنگین نباید بلند کنن و... بارها دیده‌ام مادرانی رو که وقتی سر دختر کوچیکشون به خاطر این کارها داد می‌زنن نگاه معنی‌داری به هم می‌کنن و می‌گن دخترداری سخته.
توی ایران دختری که مورد تجاوز واقع می‌شه اگر خودکشی نکنه تا مدت‌ها از نظر روانی آدم سالمی‌ نیست. مگه چه خانواده‌ای داشته باشه و چه‌قدر روش سرمایه‌گذاری کنن که به زنده‌گی عادی برگرده (منظور اکثریت جامعه است نه یه اقلیت خاص). اون قدر بدن زن و دست‌نخورده بودنش براشون تابو شده که در این مورد حتی به خودشون اجازه نمی‌دن که فکر کنن.
جالب‌تر اون‌که همه چنان از پرده بکارت حرف می‌زنن انگار که برزنته. پرده بکارت فقط یه بافت عضله است که به کوچک‌ترین چیزی ممکنه پاره بشه(البته بسته به نوعش). پانزده درصد دختران از همون بدو تولد پرده بکارت ندارند. درصدی بکارتشون به قدری سسته که حتی با فشار آب پاره می‌شه و درصدی پرده ارتجاعی دارند که حتی در اثر سکس کامل هم پاره نمی‌شه. بگذریم از تعداد زیادی که به دلایل پزشکی و فیزیکی بکارتشون رو از دست می‌دن. حالا اگر این بکارت نماد نجابت قرار بگیره، عمق فاجعه مشخص می‌شه.
چیزی که این وسط اصلاً بهش اهمیت داده نمی‌شه علاقه دو طرف به همدیگه است. برای من جالبه بدونم کسانی که ادعای عشق می‌کنن چطور روشون می‌شه از معشوقشون بپرسن که دفعه اولش هست یا نه؟ صرف پرسیدن این سؤال توهین به شخصیت طرف مقابل نیست؟ اگر هم گفت که بار اولش نیست شما همه‌ی علاقه‌اتون رو می‌ذارین و می‌رین پشت سرتون هم نگاه نمی‌کنین؟ بعد اون وقت اسم احساس خودتون رو می‌ذارین عشق؟
یه موضوع دیگه‌ای که این وسط خیلی‌ها روش مانور داده‌ان تابوشکنیه. من آخر نفهمیدم منظور از تابوشکنی چیه؟ این که طرف باکره نبودنش رو تو بوق کنه؟ این که واقعاً احمقانه است. ولی اگه منظورتون اینه که فرد خودش باشه و به خاطر هنجارهای جامعه خودش رو محدود نکنه، خب این یه بحث دیگه است و اصلاً هم اسمش رو نمی‌شه گذاشت تابوشکنی. دو طرفی که با هم قراره ازدواج کنن اسرارشون رو فقط به هم می‌گن و فقط هم به خودشون دو تا مربوطه. دختری که باکره نیست مسلماً توقع نداره با فردی با افکار صدر اسلام ازدواج کنه و کسی مثل خودش رو برای ازدواج انتخاب می‌کنه که تو بقیه مسائل هم به مشکل برنخورن. برای این دو تا تابویی وجود نداره که شکسته بشه. مسلماً این دو نفر آزادی روابط جنسی رو به بچه‌اشون هم آموزش می‌دن و خیلی راحت هم به خانواده‌هاشون می‌گن که این مسائل فقط به خودمون مربوطه. البته این فقط در مورد ازدواج‌هاییه که به خاطر عشق صورت می‌گیره. من به شخصه برای ازدواج قراردادی هیچ ارزشی قائل نیستم و برام با تن‌فروشی فرق چندانی نداره.

در همین مورد بخونید:
آزمايش سلامت دختران و لزوم آموزش اجتماعي
معاينه پرده بكارت ، نقض آشكار حقوق زنان
باکره بودن یا نبودن، نظر شما چيه؟!
جنس بايد آكبند باشه و يك چسب
سرزمین آفتاب

*آيا به بكارت در هنگام ازدواج اعتقادی دارید يا نه؟
بکارت؟
سرزمین رویایی
بکارت یا روشنفکری،مسیله اینست!
سایه آبی
مالکیت؟
تابوی ناشکستنی ما !
بکارت = پاک بودن؟ مسأله شرم‌آور است.

2005-10-05T17:23:00.000+03:30

- چرا این قدر زود پیاده شدی؟ حالا کلی راهو باید پای پیاده گز کنیم؛ اون هم تو این بر برهوت.
- خب عوضش موقع رد شدن از جاده سکته نمی‌زنی. اصلاً از این جاده می‌شه رد شد؟ این جوری حداقل از رو پل می‌ریم.
- آخه خودت بگو از کجا بریم؟ از کنار ریل؟
- نه بابا. اگه قطار بیاد که له و لورده می‌شیم. کنار دیوارو می‌گیریم و می‌ریم. بالاخره به در ورودی می‌رسیم دیگه.
- از وسط این علف‌ها و لجن‌ها؟‌
- تو راه به‌تری سراغ داری؟
.....
- خانوم‌ها.. خانوم‌ها با شمام..
- بله. بفرمایید.
- کجا می‌رین؟
- می‌خوایم بریم داخل کارخونه.
- از این‌جا که نمی‌شه رفت. از کنار ریل برین. از این‌جا نمی‌شه.
.....
- خوب شد تو جوابشو دادی. اگه از اون مسیر می‌رفتیم به رودخونه می‌رسیدیم.
- راستش من هم اول فکر کردم مزاحمه. ولی دیدم صدا از بالای دکل نگهبانیه.
- این‌‌قدر چپ و راست متلک بارمون می‌کنن من که دیگه جواب هیچ کس رو نمی‌دم.
.....
- حالا نمی‌شه از روی ریل نری؟ حداقل بیا از وسطش رد شو.
- از روی این قلوه سنگ‌ها؟ پاهام داغون شد. بعد هم این‌جوری آدم یاد بچه‌گیش می‌افته.
- مرگ من بی‌خیال این بچه‌گیت شو. به اندازه کافی تابلو هستیم.
.....
- بیا پایین دیگه. رسیدیم. این‌قدر سبک‌بازی درنیار. ببین نگهبانه زل زده به ما.
- اون خیلی وقته که زل زده. تازه دیدی؟ چه اهمیتی داره؟ صرف زن بودن ما توی این بیابون جلب توجه می‌کنه. فرقی نمی‌کنه چه جوری باشیم. نمی‌بینی هر ماشینی که میاد تا به ما می‌رسه سرعتشو کم می‌کنه؟ بی‌خیالش شو. فرض کن هیچی نمی‌بینی.

2005-10-02T19:23:00.000+03:30

این‌قدر اتفاقات جورواجور تو این مدت افتاده که نمی‌دونم کدومشو بنویسم. وضع غریبی بود. دو هفته تموم زجر کشیدم و.... ولش کن. اصلاً نه حس و حال ناله کردن دارم نه می‌تونم کاملاً منطقی باشم و درد نکشم. باید بذارم همه‌ی این احساسات نکبت مشمول گذر زمان بشه و یادم بره. اصلاً یه مدت برم مرخصی فکری. نه؛ این‌ یکی جداً محاله. کاش می‌شد خودم رو تغییر بدم و فقط فکر کنم، بدون هیچ دردی. تازه‌گی‌ها به خاطر همه‌ چیز زیادی حرص می‌خورم. دارم الکی خودم رو داغون می‌کنم. انگار نه انگار بیست و چهار ساله تو همین جهنم زنده‌گی می‌کنم. همه چی مثل پتک می‌خوره تو سرم.
خوبیش اینه که تقریباً همه چی تموم شده. دیگه تا اسفند کار خاصی ندارم جز این که درس بخونم. شاید بشه آرامش از دست رفته‌ام رو برگردونم.
راستش نوشته‌ی قبلی برام بیگانه است. انگار نه انگار که همه‌ی اینا محصول فعالیت فکری من بوده و از تو کله‌ی‌ من دراومده. اصلاً‌ از اون حال و هوا به کل بیرون اومدم. فقط برای کسانی که پرسیدن، من راه سوم رو انتخاب کردم. به نظرم منطقی‌ترین و آسون‌ترین راه بود. غافل از این‌که من اصلاً نمی‌تونم خودم رو خر کنم. یعنی بلد نیستم. شاید این هم جزء اون چیزاییه که باید یاد بگیرم. شاید هم اصلاً لازم نباشه. از خر کردن خودم بیش‌تر از هضم اون چیزایی که درگیرم می‌کنه زجر می‌کشم. فکر کنم به‌تر باشه عوض گول زدن خودم موضوعاتی که اذیتم می‌کنه تو ذهنم بایگانی کنم و بعداً درست تحلیلشون کنم. یه زمانی که وقت کافی باشه. فقط اگه تا اون موقع مرتب به دیوار مخم نوک نزنن. هر چی بیش‌تر می‌گذره تنفر من هم از خودم بیش‌تر می‌شه. ولی سعی می‌کنم اذیت نشم و همه چی رو کم‌کم درست کنم. کاش بتونم. حتماً می‌تونم.

خودمحوری

2005-09-15T19:18:00.000+04:30

سه تا راه بیش‌تر ندارم
یکم: بمونم و نق بزنم. رو تخت دراز بکشم؛ موسیقی گوش بدم. حرص بخورم و حس هیچ کاری نداشته‌باشم. اخلاقم بشه مثل سگ و هی پاچه بگیرم یا به زور بخندم و ته دلم خودم رو مسخره کنم. برای همه نقش بازی کنم و سعی کنم فقط تو خلوت خودم بالا بیارم.
دوم: بشینم عین آدمیزاد فکر کنم. ببینم دردم چیه. باید از روز اول بچه‌گی تا الان رو مو به مو بیارم جلوی چشمم و همه‌ چی رو قصابی کنم. خودم رو ریز ریز کنم و ... خب شاید هم وسط این آت و آشغال یه چیزی به‌درد خورد. کلی کتاب لازمه که بخونم. کلی فکر؛ با خیلی‌ها باید حرف بزنم و بحث کنم و...
سوم: بی‌خیال همه‌ چیز بشم. خودم رو خر کنم. به خودم بقبولونم که این مریم با این ویژه‌گی‌ها خیلی هم غیرقابل تحمل نیست. می‌شه رو خیلی چیزاش حساب کرد. و می‌شه با همین وجود لکنته و اوراق به یه جاهایی رسید.
اولی کاریه که تا حالا کرده‌ام. دومی رو خیلی سعی کردم بکنم ولی احساسات بی‌معنی، پوچی و افسرده‌گی نذاشت. حالا هم فرصتش نیست. سومی از همه معقول‌تره. به‌خصوص تو شرایط الان من و با وقت کمی که دارم.
اگه بخوام بشینم اساسی فکر کنم، دیگه فرصت برای کار دیگه نمی‌مونه. غیر از این‌که درگیری ذهنی اصلا نمی‌ذاره درس بخونم. توی این شرایط به یه نیم‌چه خودباوری احتیاج دارم که بتونم این خرک لنگ رو به مقصد برسونم.
خودمحوری، برنامه‌ی این روزامه. هر چیزی که حس کنم داره یه کم اذیتم می‌کنه،‌می‌ره رو اعصابم و یا تفکرات سابقم رو جوری زیر سؤال می‌بره که تمرکزم به هم بریزه، فراموش می‌کنم. سعی می‌کنم برای ذهنم چهارچوب تعیین کنم و از این محدوده بیرون نرم. خب یه کم سخته. به‌خصوص برای اسب چموش خیالاتم که همه‌جا می‌ره ولی می‌شه تا یه حد معقولی محدودش کرد. جوری که بشه یه کمکی درس بخونم و از اون طرف احساس مردن هم نکنم. فقط خدا کنه تا اسفند گوش‌هام اون‌قدر دراز نشه که نشه بریدشون.

پی‌نوشت1: من هیچ‌کدوم از وبلاگ‌های بلاگ‌فا رو نمی‌تونم باز کنم. با کلی مشقت هم که باز می‌شن کامنتم فرستاده نمی‌شه. اگه کامنت نمی‌ذارم خواهش می‌کنم نگین چه‌قدر بی‌ادبی‌ یا قابل ندونستی و از این حرفا.

پی‌نوشت 2: این بلاگرهای بندری هیچ کدوم بلد نیستن پینگ کنن. البته ایشون استثناست. لطفاً وقتی نوشته‌اتون رو پست کردین تشرف ببرین این‌جا و وبلاگتون رو پینگ‌ کنین(اعلام به‌روز رسانی وبلاگ). شکر خدا هنوز فیوضات جمهوری اسلامی به بندر نرسیده بلاگ‌رولینگو فیلترکنن. باور کنین خیلی سخته آدم هی یه وبلاگو باز کنه و هی دماغش بسوزه که به‌روز نشده. بعد هم وقتی به‌روز می‌شه نمی‌دونم چرا من جزء آخرین نفراتیم که می‌فهمن.

2005-09-15T18:48:00.000+04:30

این لوگو رو از وبلاگ هاله دزدیدم که خودش هم از گل کو کش رفته.

بی‌مغزی هم عالمی دارد

2005-09-10T22:31:00.000+04:30

وضعیت خنده‌داریه. کله‌ی من مثل یه‌ گردوی پوک شده. هیچی توش نیست. هیچ موضوع درست‌حسابی برای فکر کردن پیدا نمی‌کنم و به هرچی هم که می‌خوام فکر کنم این‌قدر به نظرم احمقانه‌ میاد یا این‌قدر احساس بی‌مایه‌گی و نداری می‌کنم که بی‌خیالش می‌شم. از فکر کردن درمی‌رم. توی مغزم تصاویر میاد و می‌ره. هیچ حسی نسبت به هیچ‌کدومشون ندارم. نه، این‌جوریام نیست. فقط اون احساساتی که دارم یا خیلی تکراری و مزخرفه یا اصلا قابل هضم نیست. انگار یه نفر منو با موچین گرفته و از هپروت انداخته وسط این زنده‌گی. مرتب در حال گیج زدنم. اون‌قدر گیجم که هرجا می‌رم گم می‌شم. اصلا توی زنده‌گی گم شده‌ام.
راستش من هیچ وقت برای سامون دادن به افکارم برنامه‌ی درست حسابی نداشته‌ام. یعنی کاری بوده که همیشه گذاشته‌ام برای زمان بی‌کاری، که هیچ وقت هم نیومده. خب تا از اون افسرده‌گی و کرخی نکبت دوران دانشجویی خلاص بشم، خودم رو درگیر کنکور کردم که با همه‌ی وجود بهش گند زدم؛ بعد هم پاس کردن این 23 واحد که رسم‌رو کشید و بعد تا به‌ خودم جنبیدم...
بهونه‌هایی که می‌آرم خودم هم قانع نمی‌کنه. مسخره است که تو کثافت دست و پا بزنی و برای بیرون نیومدنت هی دلیل بتراشی. دارم خودمو خر می‌کنم. آخرش که چی؟ قراره یه وقت آزاد آزاد از آسمون نازل بشه که من بشینم فکر کنم؟ یا قراره یه دفعه صبح که از خواب پا شم ببینم همه چی توذهنم سر جاشه و می‌تونم راحت فکر کنم و از فکر کردن لذت ببرم؟
باید یه کاری بکنم. ولی چه کاری؟ اصلا از کجا باید شروع کنم وقتی که تقریبا هیچ دستما‌یه فکری ندارم وهمه چی توذهنم زیر یه علامت سؤال گنده است؟ چی کار بکنم که ذهنم خیلی درگیر نشه و بتونم هم فکر کنم و هم اون‌قدر تمرکز داشته‌باشم که درس بخونم؟

2005-09-10T00:04:00.000+04:30

دلم تنگه. تنگ‌ تنگ. دلم می‌خواد بشینم یه دل سیر گریه کنم؛ ولی نمی‌تونم. چشم‌های من همیشه باهام قهرن. هر وقت دلم می‌گیره بعض خفه‌ام می‌کنه ولی نمی‌تونم آبش کنم. بیخ گلوم گیر می‌کنه و آزارم می‌ده. همه‌ی عضلات صورتم می‌لرزه ولی اشکم درنمی‌آد. نمی‌دونم چرا. ولی یادمه که قبلاً این‌جوری نبودم. همیشه تو جنگ ودعواهای بچه‌گی گریه تنها سلاحم بود. گریه و جیغ کشیدن. حالا هیچ‌کدومشو ندارم. چرا؟
شاید یه غرور احمقانه باعث شد دیگه هیچ وقت گریه نکنم. شاید زیادی جلوی اشکامو گرفته‌ام. می‌ترسیدم ضعیف به‌نظر بیام. ولی کی می‌گه گریه نشانه‌ی ضعفه؟ کی می‌گه هر کی گریه می‌کنه آدم ضعیفیه؟

2005-08-30T15:47:00.000+04:30

- ببخشید خانم من برای ثبت نام اومده‌ام.
یه نگاهی به سرتاپای من انداخت. همون جوری که توی فیلما پلیسا ولگردها رو بررسی می‌کنن. یه جوری نگاه می‌کرد که به خودم شک کردم. گفتم خب شاید یه جایی از لباسم کثیف بوده خودم نفهمیده‌ام. دنباله‌ی چشاشو گرفتم. از پایین به بالا، بعد هم از بالا به پایین. من که چیزیم نیست. این چرا این‌جوری نگاه می‌کنه؟
- شما می‌تونید شرایط ما رو رعایت کنید؟
یه جوری گفت انگار من همین الان از یه قبیله‌ی وحشی اومده‌ام و از تمدن هیچ بویی نبرده‌ام. انگار حضور من اون‌جا براش عجیب بود. یه جور چندش‌آوری نگام می‌کرد. همه‌ی اعتماد به نفسم پودر شد. انگار یکی منو محکم گرفته‌بود و از دو طرف به صورتم سیلی می‌زد. دلم می‌خواست داد بزنم.
- بله. خب مگه شرایطتون چیه؟
- شما نباید مانتوی کوتاه بپوشید. آرایش هم نباید بکنید.
- مانتوی من که کوتاه نیست.
- مانتو باید زیر زانو باشه. موهاتون نباید بیرون باشه، بدون آرایش.
نمی‌دونم چرا این‌قدر ضعیف شده‌بودم. جذبه‌ی صورت این‌خانوم بود یا سوزشی که از شنیدن این حرفا حس می‌کردم. اگه می‌تونید این فرم رو پر کنید. فرم رو گرفت جلوی دماغم و سرشو انداخت پایین.
فرم رو از دستش گرفتم و شروع کردم به خوندن. هیچ چیزی از آرایش و این حرفا توش نبود. هیچ وقت نیست. این قوانین من‌درآوردی فقط بسته‌گی به سلیقه‌ی فردی که اون‌جاست داره. اجازه داره سراپای همه رو وارسی کنه و بعد هر جور خواست بهشون توهین کنه. خب حق داره. هر جایی حرمتی داره. باید حرمتشو نگه داشت.

2005-08-27T22:49:00.000+04:30

نیم ساعته که نشسته‌ام پشت میز و خیر سرم دارم درس می‌خونم. حتی یادم نمیاد خط اول نوشته چی بود. یه چیزی راجع به تغییر غلظت توی انتقال جرم... ولش کن. حسش نیست. حتی حال ندارم از روی متن بخونم، چه برسه به این‌که فکر کنم و یاد بگیرم. زل می‌زنم به دیوار رو به رو. چند جای دیوار زخمی شده. شاید جای زخم صندلی. وقتی جای میز و صندلی عکس حالا بود. میز به جای صندلی، صندلی به جای میز. فرقی هم می‌کرد؟ شاید.
حس فکر کردن ندارم. راجع به هیچی. هر چی میاد تو ذهنم پس می‌زنم. دلم می‌خواد اصلا نباشم که بخوام فکر کنم یا نکنم. دلم می‌خواد چشامو ببندم و وقتی پا شم... کاش پا شدنی در کار نبود.
هفته‌ی اول فصل اول انتقال جرم، فصل اول محاسبات، فصل اول و ... دفترچه‌ی یادداشت رو می‌کوبم روی میز. لعنت به این زنده‌گی.
شروع می‌کنم به قدم زدن. فقط برای این که کاری کرده‌باشم؟ یه سال پیش این موقع حالم خیلی به‌تر بود؟ دو سال پیش؟ چه فرقی می‌کنه؟
سال‌ بلوای معروفی رو باز می‌کنم و می‌بندم بدون این که یه کلمه بخونم. راستی چند وقته این کتابو دست گرفته‌ام؟ شاید همون روزی که پامو تو اون کارخونه لعنتی گذاشتم. شاید همون موقع مردم.
نه مال خیلی وقت پیشه. حتی یادم نمیاد روز مرگمو. چه اهمیتی داره؟
دراز می‌کشم روی تخت. صدای موسیقی بیش‌تر ناآرومم می‌کنه. دلم می‌خواد باز پاشم و راه برم. حسش نیست. انگار میخ‌کوب شده‌ام. حال این‌که پا شم و صدای فن کامپیوترو خفه کنم ندارم. چه مرگم شده؟
دو ساعت تموم وقت گذاشتم که همه چی رو مرتب کنم. مثلا برنامه‌ریزی کنم و... لعنت به من که با تمام وجود دارم به زنده‌گیم گند می‌زنم.

2005-08-21T17:28:00.000+04:30

کسی نیست به من بگه دختر مگه مرض دار ی که همه چی رو تو ذهنت انبار می‌کنی که حالا به این روز بیفتی. باید موضوعات مختلف رو از ته ذهنم بیرون بکشم ، گرد و خاکش رو بتکونم بعد مرتب کنم و بذارم سر جاش . این شلم‌ شوربای تو کله‌ی من چه‌قدر زمان می‌بره تا سر وسامون بگیره ؟ اصلا امیدی به نظم گرفتنش هست؟
همه‌چی توی کله‌ام وول می‌خوره و می‌پیچه به‌ هم. خودم هم توش گم شده‌ام. دیگه خوددم رو نمی‌شناسم که بتونم توی این ریخت و پاش پیداش کنم. هرتیکه‌ای هم که پیدا می‌کنم چنان نتراشیده و از ریخت افتاده است که ترجیح می‌دم بفرستمش قاطی آشغال‌ها. اصلا این تیکه‌پاره‌های وجود من اون‌قدر حال به‌هم زنن که دوست دارم سر همشون کنم و بعد وایستم روش بالا بیارم. نمی‌تونم این نکبتی که از توی این همه خرده‌پاش بیرون میاد دوست داشته‌باشم. یعنی حالم داره از خودم به‌ هم می‌خوره.
یادم نمیاد هیچ وقت کارام نظم درست حسابی داشته باشه. حتی اون وقت‌هایی هم که مجبور بودم هر کاری رو سر ساعت انجام بدم یه جورایی دررفته‌ام. انگار ذهن من برای فرار خیلی پویاتره تا فعالیت. خب نتیجه این می‌شه که همه‌چی تل‌انبار می‌شه رو هم و دیگه نمی‌شه درستش کرد. دوست دارم یه لگد بزنم زیر همه‌چی و بفرستمشون وسط آسمون و بعد بشینم چرخ خوردنشون تو هوا رو تماشا کنم. ببینم کجای زمین فرود میان و وقتی محکم به زمین‌ می خورن چه‌طور متلاشی می‌شن. خوب به ریز ریز شدن همه‌ی وجودم زل بزنم و بعد از سر استیصال با صدای بلند گریه کنم. یعنی این‌جوری خالی می‌شم؟ شک دارم. تازه من اصلا آدم خراب کردن و از اول ساختن نیستم. عادت ندارم چیزی رو دور بریزم. همه‌اش می‌گم شاید یه روزی به درد خورد. حتی اگه از داشتنش متنفر باشم. همینه که ذهنم شده آشغال‌دونی دیگه.
ولی بالاخره باید کاری کرد. نمی‌تونم وجودی رو که ازش متنفرم تحمل کنم و شجاعت فرار هم ندارم. خوب یاد گرفته‌ام که زجر بکشم و به زجر کشیدن عادت کنم.

مسابقه فرهنگي - هنري ارمغان رئوف

2005-08-03T21:44:00.000+04:30

کار پاک سازی و تخریب فرهنگسرای شهید آوینی آغاز شد . علت تخریب این فرهنگسرا (که با امامزاده سید مظفر همجوار است و زمینش هم متعلق به سازمان اوقاف می باشد ،) اضافه کردن فضای امام زاده است . جالب اینجاست که هنوز از اکوستیک کردن سالن فرهنگسرا که مخارج سنگینی هم داشت ، زمان زیادی نمی گذرد . و عجیب تر اینکه کار تخریب هم از همان سالن شروع شده است . توضیحات بیش‌تر رو این‌جا بخونید.
این دفعه‌ی اول نیست که چنین کار احمقانه‌ای بدون مجوز انجام می‌گیره. ولی شاید بشه با تلاشمون حداقل هزینه‌ی این تخریب‌ها رو براشون بالا ببریم. یعنی حداقل دفعه‌ی بعد راحت چیزی رو خراب نکنند.
می‌شه شما هم کمک کنید؟

غرنامه

2005-07-15T22:30:00.000+04:30

من باز تمرکزم پریده. این بار اول نیست و دیگه نمی‌تونم مثل همیشه خودمو خر کنم. این عین واقعیته که بودن توی این فضای مجازی انرژی زیادی ازم می‌گیره. من کار خاصی نمی‌کنم. چیز خاصی نمی‌نویسم. پس این همه کسالت و خسته‌گی برای چیه؟ چرا وقتی میام این‌جا دو سه ساعت زمان لازم دارم که بتونم فکرم رو جمع کنم و زنده‌گیم روال عادی پیدا کنه؟
راستش از بودن توی این فضا خسته‌ام. به هیچیش نمی‌تونم اعتماد کنم. از این‌ آدم‌های خاکستری نقاب‌دار می‌ترسم.
من به‌خودی خود آدم شکاک و دیرباوریم و این فضا بیش‌تر از هر چیز همون نیم‌چه اعتمادم رو داغون می‌کنه. من تو زنده‌گی واقعیم علی‌رغم همه‌ی سختی‌ها خوش‌بختم و توی این فضا حتی به این احساساتم هم شک می‌کنم. راستی چه‌قدر اسم تردید برازنده‌‌ام شده، نه؟
به خودم که نمی‌تونم دروغ بگم. من هیچی از دعواهای پشت‌پرده‌ی وبلاگستان نمی‌دونستم. نمی‌دونستم پشت نوشته‌های قشنگ ندا چه دردهایی می‌تونه باشه. وقتی پریسا وبلاگشو بست تعجب کردم. خیلی‌های دیگه هم همین‌طور. حالا نمی‌دونم چرا مرتب این یه جمله‌ی‌ فروغ تو گوشم زنگ می‌زنه "دنیا پر است از مردمانی که همچنان که تو را می‌بوسند در ذهن خود طناب دار تو را می‌بافند".
فکر کنم خیلی تحلیل رفته‌ام. توی این‌ مدت خیلی جلو خودم رو گرفتم که اصلا وارد بازی نشم. می‌گفتم خب من که نمی‌دونم دقیقا مشکل کجا بوده و اصلا حرف زدن من چه دردی از کسی دوا می‌کنه؟ هنوز هم برهمون باورم. ولی واقعا از همه‌ی نامهربونی‌ها عذاب می‌کشم. گیریم در حق کسی روا شده که من اصلا نمی‌شناسمش و اصلا نمی‌دونم سزاوار ش بوده یا نه. اصلا من چی کاره‌ام که اینو تشخیص بدم؟ می‌تونم دوره بیفتم و کشف جرم کنم؟ شماها که می‌فهمید و می‌دونید چرا سند و مدرک ارائه نمی‌کنید؟
این‌جا مدام همه دارن متهم می‌شن. انگ‌ها رنگ عوض می‌کنه ولی پشت همه‌اشون یه جور کینه‌ی پررنگ آدمو ‌آزار می‌ده.
بعضی وقتا با خودم می‌گم بی‌خیالش شو. همچین وبلاگ پرخواننده‌ای هم که نداری. بچسب به زنده‌گی واقعیت. راستش برای من نوشتن توی اون دفتر جلد مشکی قدیمی خیلی راحت‌تر از این‌جاست. این‌جا هر جمله رو ده بار می‌نویسم و پاک می‌کنم. هزار بار خودم رو غربال می‌کنم که نامربوط نگم؛ ولی توی اون دفتر بعد نیم ساعت نوشتن احساس رهایی می‌کنم و از این‌که همه‌‌ی وجودمو تیکه تیکه کرده‌‌ام واز اول ساخته‌ام کیف می‌کنم.
پس چرا باز این‌جا می‌نویسم؟ چرا جل و پلاسمو جمع نمی‌کنم برم سراغ دل‌خوشی‌های کوچیک و به قول بعضی‌ها مبتذل و احمقانه‌ی خودم؟‌ قبلا فکر می‌کردم معتاد شده‌ام؛ ولی به چی‌؟ زجر کشیدن؟ منی که حتی غصه‌های حقیقی زنده‌گیم رو توجیه می‌کنم که آزارم نده؟ نه کار اعتیاد نیست. این فضا رو هنوز با همه‌ی گند و کثافتش دوست دارم. هنوز این هوا رو می‌بلعم. هنوز هیچ بوی بدی به خونه‌ی من وسیاوش وارد نشده. توی این مدت من فقط یه کامنت فحش داشته‌ام. از همه‌ی اینا گذشته دوستای گلی دارم که توی هیچ بازی کثیفی وارد نمی‌شن. توی هیچ دعوا وفحش‌کاری اثری ازشون نیست و هیچ کس رو به هیچی متهم نمی‌کنن. کسایی که نوشته‌های منو می‌خونن و منو با هیچی حتی نوشته‌های خودم قضاوت نمی‌کنن و به جرات می‌تونم بگم فضای وبلاگ ما از همه‌ی اون آلودگی‌ها پاک پاکه. راستش حالا که خوب فکرمی‌کنم می‌بینم الکی همه‌چی رو جدی گرفته‌ام. نمی‌تونم درد نکشم. نمی‌تونم مثل خیلی‌ها بدون هیچ حسی کاملا منطقی تحلیل کنم. این دردها هست و شاید تضمینی برای انسان بودن منه. تضمینی برای این‌که هنوز می‌تونم چیزی رو حس کنم؛ ولی سعی می‌کنم از این به بعد کم‌تر درگیر بشم. به قول پریسا باید ایزوله شد. آره باید پوستم کلفت‌تر از این‌ حرفا بشه.

اکبر گنجی, یک قدم تا مرگ

2005-07-15T08:57:00.000+04:30

وقتی اون عکس‌ها رو دیدم حالم بد شد. چشم‌های گودرفته و بدن زار و نحیف. مثل اسکلت روکش دار و انگار این یه ذره گوشت هم از اون تن لاغر داره می‌ریزه پایین. با خودم گفتم باز یه زندانی دیگه. این رو به چه جرمی گرفته‌ان؟‌ ولی زندانی جدید نبود. یکی از همون قدیمی‌ها بود. شش سال زمان زیادیه. نه؟

باورم نمی‌شد که این همون اکبر گنجیه. انگار یکی فشارش داده و همه‌ی عصاره‌اش رو خالی کرده.

اون چشم‌ها هنوز دارن خیره منو نگاه می‌کنن و من وحشت‌زده در حال فرارم. ولی به کجا؟ دارم سعی می‌کنم همه‌ی نکبت این به اصطلاح زنده‌گی رو توجیه کنم ولی موفق نمی‌شم. تو چه منجلابی داریم دست و پا می‌زنیم.

مثل همیشه من نمی‌دونم چی کار باید کرد. فقط اگه حس و وقتش رو داشتین این نامه رو امضا کنین. خطاب به کوفی عنانه. یه نامه هم خطاب به شاهرودی نوشته شده. اگر شما هم مثل من نگرانید یه کار کوچولو بکنید.

................................................

من اون لوگوی حمایت از گنجی رو نمی‌تونم بذارم. لوگوی نوشی رو هم نتونستم. سیاوش جان یه کاری بکن . رنگ لینک‌ها رو هم قرار بود عوض کنی چی شد؟

جوجه‌های نوشی برمی‌گردند.

2005-07-10T22:29:00.000+04:30

جوجه‌های نوشی الان سه روزه از مامانی‌شون جدان.پدر بچه‌ها قرار بوده فقط برای هشت ساعت بچه‌ها رو ببره، ولی تا الان برشون نگردونده. به تلفن‌های نوشی هم جواب نمی‌ده. نوشی الان تو وضع خیلی بدیه. لازم نیست آدم مادر باشه تا بفهمه نوشی چه حسی داره. اصلا مگه ما همه‌ی حس‌هایی که درک می‌کنیم قبلا تجربه کردیم؟ مادری که بچه‌هاشو ازش جدا کنن مثل مرغ سر کنده این ور اون ور می‌پره. به هر دری می‌زنه تا شاید جوابی بگیره. نوشی خیلی قویه. می‌دونم. اما جوجه‌ها چی؟ شما تا حالا تو بچه‌گی از مادرتون جدا بودین؟‌
می‌شه باور کرد جوجه‌ها حالشون خوبه و الان خوابن. می‌شه گفت که الان راحت خوابیدن. باورش اما برای نوشی خیلی سخته. برای نوشی خوابیدن بدون جوجه‌هاش معنی نداره. راستی چی ما آدم‌ها رو این‌قدر وحشی می‌کنه که به همین راحتی یه بچه رو از مادرش جدا کنیم؟ چی باعث می‌شه ما قوانین وحشتناک حضانت رو ببینیم و بگیم طبیعیش همینه؟
جوجه‌های نوشی برمی‌گردن. می‌دونم که برمی‌گردن و نوشی قوی‌تر از اونیه که بشکنه. ولی بیاین هر کاری از دستمون برمیاد براش انجام بدیم. من عقلم به جایی قد نمی‌ده. یکی بگه چی کار باید کرد؟

........................................................

پی‌نوشت: این نامه به بابای جوجه‌هاست.

خاله‌زنکانه

2005-07-07T00:05:00.001+04:30

هنوز دوازده نشده همه‌جا تعطیله. برای یه کپی ساده باید یه ساعت منتظر بشیم تا وقت ناهار و نماز تموم بشه. حوصله‌امون سررفته‌بود. البته حوصله‌ی من. اون دو تای دیگه از هر دری حرف می‌زدن و راستش حرفای اونا بیش‌تر حوصله‌امو سرمی‌برد. راجع به بچه‌های دانشکده حرف می‌زدن و این‌که کی از کی خوشش میاد و کی با کی دوسته و... من هم هرچی بگم این‌قدر دست تو تار ملت نزنین، فقط مسخره‌ام می‌کنن وکو گوش شنوا.
یه دفعه صداشون آروم‌تر شد و من هم ناخودآگاه کنجکاو شدم ببینم چی می‌گن.
- اون دختره قدبلنده رو دیدی؟‌همون که لاغر و درازه. فکر کنم ورودی هشتاد و دو باشه.
- همون که چشم و ابرو مشکیه، لبای قلوه‌ای داره؟
- آره همون. دیدی چقدر بی‌ریخته؟
- اه. آره. شبیه قورباغه می‌مونه.
- گوش کن ببین ستاره چی می‌گفت؟
- چی می‌گفت؟
- می‌گفت یکی از پسرا بهش گفته که پسرای دانشکده داشتن راجع به دخترا حرف می‌زدن، گفتن این بیش‌تر از همه به درد ک... می‌خوره.
- اه. زشت بی‌قواره. چه بی‌سلیقه‌ان.
وای من شاخ‌هام داشت درمی‌اومد. نه از حرف‌هایی که دوستام می‌زدن نه از چیزهایی که ستاره گفته. از این‌که اون پسره به خودش اجازه داده راحت این‌ حرفا رو به ستاره بگه و ستاره هم با افتخار تمام برای بقیه تعریف کنه. پرسیدم:
- ستاره بهش هیچی نگفته ؟
- به کی؟
- پسره دیگه؟‌
- نه. چی بگه. تازه خوشش هم میاد این‌قدر باهاش صمیمین.
- ولی این که خیلی توهین‌‌آمیزه.
- به نظر تو شاید.
خیلی راحت دنباله‌ی حرفاشون رو گرفتن و من هنوز بین نفرت، تعجب و تهوع دست و پا می‌زنم.

مریم جان تولدت مبارک

2005-06-23T09:28:00.000+04:30

امروز دو تیر ماه 1384 مریم داره بیست‌وسه سال‌اش پر می‌شه و می‌ره تو بیست‌وچهار. خب من که خیلی خوش‌حالم. هر چند به قول این ننه‌بزرگ‌ها ما همیشه داریم متولد می‌شیم، اما این‌یکی فرق داره.
کلی کیک تولد می‌خوریم و کلی شادی! آره! آخه یه مریم که بیش‌تر نداریم، نه!

مریم جان! چشم به هم بذاری، می‌بینی که عمرت به هشتاد رسیده و اون‌وقت از من( البته اگه زنده باشم!) می‌خوای یه مقاله واسه هشتاد ساله‌گی بنویسم تا بدی به استاد اخلاق‌ات!

به امید این‌که هشتاد ساله‌گی‌ات رو این‌جا بهت تبریک بگم.

مریم گلم تولدت مبارک

پی‌نوشت: راستی یه کیک گنده‌ی مجازی هم واسه‌ی همه‌ی شما درنظر گرفتیم که چون مجازیه باید تو کف‌اش بمونید!
از طرف داداش کوچولوت! مهرداد

زنده‌گی نکبت من

2005-06-21T23:39:00.000+04:30

دارم می‌نویسم چون دوست دارم بنویسم و چون حوصله‌ی نوشتن تو ورق رو ندارم. هر وقت سراغ اون دفتر می‌رم انگار پنج سال زنده‌گی ناموفق مثل سیخ تو بدنم می‌خوره و نا‌آرومم می‌کنه. احساس غبن می‌کنم و حتی تو این لحظه دلم می‌خواد نباشم.
چیزی به آخر دوران دانشجوییم نمونده. دورانی که برای من تقریبا هیچ نداشت. وقت تلف کردم و یه مدرکی هم ..
چیز خاصی که به دردم بخوره یاد نگرفتم. یه چیزی شبیه اصلاحات خاتمی بود که بالاخره بود شاید از سر نداری یا بی‌عرضه‌گی من که چیز بیش‌تری نخواسته‌ام. ولی خب تموم شد دیگه. این که حالا بشینم بگم باید چه جوری می‌بود یا نمی‌بود فایده‌ای نداره. فقط دلم گرفته. حس درس خوندن و پاس کردن این واحدهای باقیمونده رو هم ندارم. انگار یه جورایی ته کشیده‌ام. احساس دلتنگی عجیبی بیخ گلوم رو چسبیده. دلم می‌خواد همه‌ چی عوض بشه. از دست خودم و زنده‌گی با هم خسته‌ام. ولی نه می‌دونم چه می‌شه کرد و نه حتی توان عوض کردن چیزی رو تو وجود خودم می‌بینم. از همین الان بوی لاشه‌ی گندیده از روزمره‌گی رو حس می‌کنم.
خب اگه بخوام منطقی باشم باید بگم خیلی وقته که تموم شده‌ام. بسنده کردن به حداقل‌ها توی زنده‌گی با مردن هیچ فرقی نداره. و من نه هیچ وقت چیز بیش‌تری رو خواسته‌ام و نه حتی به خودم اجازه داده‌ام که به چیز بیش‌تری فکر کنم. نمی‌دونم زنده‌گی باید چه جوری باشه، چه شکلی می‌شه عوضش کرد و یا اگه بخوام عوض بشه چه جور تغییری برام رضایت‌بخشه. فقط می‌دونم چیزی که الان دارم، اگه بشه اسمشو زنده‌گی گذاشت، داره حالمو به هم می‌زنه.

برخورهای خشونت‌بار در یک تجمع قانونی

2005-06-13T11:46:00.001+04:30

دیروز تجمع اعتراض به نقض حقوق زنان برگزار شد. من هم رفتم، چون حس می‌کردم اگه نرم عذاب وجدان می‌گیرم. ولی خب حالا هم یه کمکی وجدان‌درد دارم. آخه همه‌ی درسام مونده و دیروز هیچی درس نخوندم. از تجمع که برگشتیم اداره برق یه حال اساسی بهمون داد و برقمون تا دو سه ساعت قطع بود. من هم که خسته و کوفته شده‌بودم و منتظر بهانه، گرفتم خوابیدم تا نه صبح امروز.
اما تجمع:
یه دور شرقی قمری زدم تا به جلوی دانشگاه رسیدم. مأمورهای نیروی انتظامی اجازه نمی‌دادن از کنار دانشگاه رد شیم و بیایم تو تجمع. من هم تو یه اقدام ضرب‌العجلی از وسط جوی آب دویدم جلوی دانشگاه. تازه من کلی شانس آوردم که همون اول رسیدم. یه خانمی که دیر اومده‌بود تعریف می‌کرد که بعد ازشروع تحصن هیچ‌کسو راه نمی‌دادن و اونا یه سی‌چهل نفری شده‌ان و باهل دادن مأمورهای نیروی انتظامی و نوش‌جان کردن چند تا باتوم وارد تجمع شده‌ان. راستش برخورد مأمورهای نیروی انتظامی به‌قدری زشت بود که می‌شه به اسرائیلی‌ها به‌خاطر برخورد قشنگشون با فلسطینی‌ها دست‌مریزاد گفت. به محض دیدن یه مرد وسط جمعیت هجوم می‌‌آوردن و مثل دزدها کشون‌کشون می‌بردنش بیرون. ولی عکاس‌ها و خبرنگارها آزاد بودن که وسط جمعیت به کارشون برسن. خب شاید هم عکاس محرم خداییه ما خبر نداشتیم. مسلما حضور عکاس و خبرنگار لازمه‌ی یک چنین تجمعیه، ولی چیزی که برای من قابل هضم نیست برخورد دوگانه‌ی نیروی انتظامیه.
مردها حتی اجازه نداشتن بیان جلو و به حرف‌ها گوش بدن. ده دقیقه هم نگذشته بود که یه اتوبوس آوردن جلوی در دانشگاه پارک کردن و ما ها همه پشتش قرار گرفتیم تا هیچ‌کس نفهمه چه خبره و این ضعیفه‌ها این‌جا واسه‌چی داد وهوار می‌کنن.
سیمین بهبهانی یه شعر خوند که تقریبا نصفه رها شد. تعداد متحصنین خیلی زیاد بود و صدای بلندگو کم و نامفهوم. بیانیه‌ی تجمع و بیانیه‌ی زنان کرد خونده‌شد و سرود تریبون فمنیستی و شعارهای زنان. علی‌رغم برخوردهای وحشیانه و توهین‌آمیز نیروی انتظامی که معلوم نبود وظیفه‌شون حفظ نظمه یا سرکوب و جلوگیری از برگزاری مراسم، تعداد افراد شرکت‌کننده خیلی زیاد بود. راستش من که اصلا انتظار نداشتم. برای این تجمع تا جایی که می‌دونم فقط تبلیغات اینترنتی شده‌بود و این حضور فوق‌العاده برام واقعا جالب بود. و جالب‌تر از اون حضور مردها بود که جلوی نیروی انتظامی وایستادن و علی‌رغم همه‌ی کتک‌کاری‌ها و تعقیب و گریزها تا آخر مراسم و حتی بعد از اون شعار می‌دادن و حمایت‌شون رو اعلام می‌کردن.
با همه‌ی مشکلاتی که برگزارکنند‌ه‌گان این تحصن قانونی باهاش دست‌به گریبان بودند، مراسم با شکوه فوق‌العاده تموم شد. بعد از مراسم نمی دونم چرا تلفن‌ها اصلا آنتن نمی‌داد. کلی دنبال پریسا گشتم و آخر هم پیداش نکردم، تازه وقتی رسیدم خونه فهمیدم به خاطر هیچی گرفتنش. خب اصل بر ایجاد رعب و وحشت بود و یه همچین برخوردهایی... پریسای عزیزم معذرت می‌خوام که نتونستم پیدات کنم و به خاطر برخورد زشتی که باهات شده متأسفم.
خب راستش تقصیر خودم هم بود. کلی نگران مهرداد بودم که با مأمورها درگیر نشده‌باشه. رفتم دنبالش که دیدم ای‌داد بیداد. اینا دارن می‌دون و مأمورها هم دنبالشون و به محض شل شدن مأمورها شروع می‌کردن به شعار دادن. من و مرجان هم زدیم وسط جمعیت و تا قبل از کلانتری فلسطین همه شعار می‌دادن و مأمورها یه دفعه حمله می‌کردن و جمعیت همه می‌دویدن. اول همه شعارها در حمایت از تجمع بود، اما بعد سیاسی شد و همه شعار تحریم انتخابات و مرگ بر دیکتاتور و ... می‌دادن و هرچند دقیقه یک‌بار پلیس رو هو می‌کردن. یک ساعتی مشغول شعار دادن و هوکردن بودیم وبعد هم خسته و لهیده رسیدیم خونه.
من تا حالا وسط خیابون شعار نداده‌بودم. توی دانشگاه چرا ولی خب اون‌جا یه محیط بسته است و نیم‌چه امنیتی داریم. توی خیابون هم می‌ترسیدم و هم هیجان نمی‌ذاشت بی‌خیال بشم. تجربه‌ی تلخ اما جالبی بود.
پی‌رو پست قبلی: من حالم خوبه. ممنون از محبت همه‌تون.

...

2005-06-11T08:50:00.000+04:30

من یه مدته که از لحاظ روحی وضع خیلی بدی دارم. دارم مشکلاتمو حل می‌کنم. ولی احتیاج به زمان دارم و آرامش. این وسط امتحانات پایان ترم هم هست و مدرک کارشناسی من هم لنگ پاس کردن واحدهای این ترمه. وضع بدی دارم. همه‌ی سعیمو می‌کنم که با مشکلاتم کنار بیام و این ترم هم تموم بشه.
اگه کم می‌نویسم یا به نظرتون میاد این‌جا سیاسی شده فقط به خاطر حال خراب منه.
تا تموم شدن امتحاناتم باید با این وضع کنار بیام. ولی به محض تموم شدنش همه‌چی رو عوض می‌کنم.
پی‌نوشت1: مهرداد جان شتر دیدی ندیدی. من تو خونه حالم خوب خوبه.
پی‌نوشت 2: من هیچ کدوم از وبلاگ‌های بلاگ ‌اسکای رو نمی‌تونم ببینم. آی‌اس‌پیمم عوض کردم؛ چند بار هم عوض کردم. فایده نداشت. یه کاری بکنید. خواهش می‌کنم.من همه‌ی فیلتر شکن‌هایی که استفاده می‌‌کردم فیلتر شده.

فراخوان حمایت از زرافشان و زندانیان سیاسی

2005-06-11T08:33:00.000+04:30

خانواده ی زندانیان سیاسی و اتحاد دموکراسی خواهان ایران در حمایت از اعتصاب غذای آقای زرافشان از ساعت ۱۰ صبح روز جهارشنبه ۱۸ خرداد در برابر زندان اوین تجمع کرده اند. و تا آزادی بی قید و شرط آقای زرافشان و دیگر زندانیان سیاسی به تجمع خود ادامه می دهند .

ما نیز حمایت خود را اعلام می داریم . و خواستارر آزادی بی قید شرط آقای زرافشان و دیگر زندانیان سیاسی- عقیدتی هستیم.
برای توضیحات بیش‌‌تر به این‌جا مراجعه کنید.
با تشکر از /هاله‌ی عزیز

2005-06-07T13:21:00.000+04:30

برای توضیحات بیش‌تر به این‌جا
مراجعه کنید.

اعتراض به حکم مجتبی سمیعی‌نژاد

2005-06-07T12:33:00.000+04:30

مجتبی سمیعی نژاد نویسنده‌ی وبلاگ "من‌نه‌منم" و پس از آن" استیجه"، به جرم توهین به مقام مقدس (!) رهبری، به دو سال حبس محکوم شد.

خنده‌دار نیست؟ مجتبی به خاطر نوشتن توی یه وبلاگ که حالا وجود خارجی نداره باید دو سال تموم توی زندان باشه. راستی برای محاکمه‌‌ی مجتبی به چی استناد کرده‌ان؟ کدوم قانون مبنای صدور چنین حکمی بوده و به عنوان مدرک جرم از چی استفاده کرده‌ان؟

حکم مجتبی تهدیدی برای آزادی بیان توی کل بلاگستانه، بیایین همه باهم هر کاری که می‌تونیم برای آزادیش انجام بدیم.

برای آزادی مجتبی سمیعی‌نژاد به این وبلاگ بپیوندید.

حمایت از اعتصاب غذای زندانیان سیاسی

2005-06-04T10:36:00.000+04:30

گروهی از زندانیان سیاسی زندان اوین قصد دارند در اعتراض به "برگزاری انتخابات غیر آزاد ریاست جمهوری"، "عدم رعایت حقوق بشر در ایران" و در دفاع از "آزادی بیان"، "قلم" و "عقیده" و "آزادی بی قید و شرط همه زندانیان سیاسی و عقیدتی"، از روز 20 خرداد ماه سال جاری در یک اقدام مشترک و هماهنگ، بدون در نظر گرفتن وابستگی های سیاسی و حزبی خود، دست به اعتصاب غذا بزنند. این زندانیان که اسامی آنها در بیانیه های بعدی منتشر خواهد شد قرار است اعتصاب غذای خود را تا پایان روز 18 تیر ماه ادامه دهند....

برای حمایت از این حرکت به این‌جا مراجعه کنید.

پلی‌تکنیک، یک هفته‌ی پرالتهاب

2005-06-02T19:14:00.000+04:30

روز یکشنبه در دانشگاه صنعتی امیرکبیر، تریبون آزادی برای محکوم کردن انتخابات فرمایشی برگزار شد. در این تریبون یوسف مولایی، وکیل اکبر گنجی و دیگر زندانیان سیاسی، همسر ناصر زرافشان، وکیل قتل‌‌های زنجیره‌ای، دکتر ورجاوند، دبیر جبهه‌ی ملی، دکتر عباس امیرانتظام و دکتر ملکی حضور داشتند. تریبون از حدود ساعت دوازده رسماً آغاز شد و در ساعت سه و نیم جلوی درهای بسته‌ی دانشگاه پایان یافت.
تصور من این بود که از آن همه عکاس و خبرنگار که مرتب این طرف آن طرف می‌رفتند، حداقل یک گزارش یک صفحه‌ای منتشر شود. ولی تا به حال چیزی ندیده‌ام و سایت رسمی انجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیر که متولی برگزاری مراسم بود، فیلتر شده‌است.
در این تریبون حرف‌های زیادی زده‌شد. حرف‌هایی که راه گلوی خیلی از ماها را سد کرده‌بود. متاسفانه بعد از گذشت این چند روز چیز زیادی از تک‌تک جملات سخنرانان درخاطرم نیست. و با تصور پوشش خبری مناسب، هیچ یادداشتی هم برنداشتم. اما کلیت بحث راجع به اعتراض به برگزاری چنین انتخاباتی بود که به انتصاب بیش‌تر شباهت دارد. و بعد هم اعتراض به بدرفتاری با زندانیان سیاسی، خصوصاً اکبر گنجی.
روز دوشنبه در مسجد دانشگاه گروه موسوم به طیف شیراز انجمن اسلامی دانشگاه، انجمن حاضر را غیر قانونی خوانده و اقدام به پخش فرم‌هایی برای عضویت در انجمن کردند و با پخش این فرم‌ها کل دعواهای این چند روزه شروع شد. به خاطر ندارم هیچ موقع انتخابات انجمن در مسجد برگزار شود. انتخابات انجمن با ثبت‌نام اعضا و با رأی کل دانشجویان دانشگاه، در صحن دانشگاه برگزار می‌شود. و روند آن همیشه قانونی بوده و صد البته که انجمن پلی‌تکنیک طیف شیراز ندارد. اما چنین ماجراهایی از کجا آب می‌خورد؟ مشارکت؟ وزارت اطلاعات یا خود جمهوری‌اسلامی؟
در دور دوم ریاست جمهوری خاتمی، انجمن پلی‌تکنیک از نخستین گروه‌هایی بود که بحث عبور از خاتمی را مطرح کرد و راه خود را از حکومت اصلاحات جدا کرده و از منتقدین سرسخت آنان شد و حتی بعد از دستگیری اعضایش زیر بار هیچ‌کدام از بازی‌‌های اصلاح‌طلبان نرفت. دانشگاهی که یکی از بزرگ‌ترین تریبون‌های مشارکت بود به بزرگ‌ترین معترضشان تبدیل شد و ...
ظهر روز دوشنبه پس از خروج نمازگزاران از مسجد، جلوی در مسجد درگیری فیزیکی بین دانشجویان رخ‌داد و جمعیت به داخل دانشکده‌ی مهندسی شیمی کشانده‌شدند و دعوا در آنجا خاتمه یافت.
روز سه‌شنبه بیانیه‌هایی در سطح دانشگاه از طرف گروه کانون‌ اندیشه‌ی دانشجوی مسلمان پخش شد. در این بیانیه از مدیریت دانشگاه خواسته‌شده که جلوی فعالیت‌های غیرقانونی انجمن فعلی گرفته‌شود و انجمن به صاحبان (!) اصلی خود بگردانده شود. موارد تخلف انجمن که در این بیانیه عنوان شده چنین است:
1- قضیه‌ی شیرین عبادی و دست‌ دادن وی با آقای ملکی در برنامه‌ی انجمن (سال82) و عدم موضع‌گیری به جای این تشکل در قبال آن مساله.
2- توهین به مقام مقدس حضرت علی (ع) در تریبون ترم گذشته‌‌ی این تشکل و عدم عکس‌العمل مناسب اعضای آن.
3- عضو حزب توده معرفی شدن دو تن از دانشجویان شهید 16 آذر در تبلیغات امسال این تشکل، در حالی‌‌که همین شهدا در تبلیغات سال قبل همین تشکل عضو جبهه‌ی ملی بودند.
4- انتشار نشریه‌ی عصیان توسط یکی از اعضای فعلی شورای مرکزی انجمن که در آن خدا "ذهنیتی محض" خوانده‌شده‌بود.
5- سرقت تابلو دانشجویان نمازگزار از مسجد دانشگاه.
6- تهدید امام جماعت سابق مسجد دانشگاه مبنی بر عدم اقامه‌ی نماز در روزهای بعد.
7- ...
خب اگر کمی به موارد بالا که همه‌ی آن‌ها هم صحت ندارند، دقت شود عمق مکتب فکری مخالفان انجمن فعلی مشخص می‌گردد. و نکته‌ی جالب این است که اینان هیچ‌گاه نمی‌خواهند بپذیرند که انجمن فعلی چه مسلمان باشد، چه لاییک، نماینده‌ی دانشجویان است و از حمایت قاطبه‌ی آنان برخوردار می‌باشد.
در همان روز سه‌شنبه، تریبون آزادی توسط اعضای انجمن اسلامی در صحن دانشگاه برگزار شد و گروه‌های بسیج، کانون اندیشه و....شبهه نظامی خوانده‌شدند و دانشجویان از مدیریت خواستار اخراج کلیه‌ی شبهه‌نظامیان که با پشتیبانی نهاد رهبری فعالیت‌های خود را ادامه‌می‌دهند، شدند. سپس دانشجویان برنامه‌ی خود را درجلوی ساختمان بسیج دنبال کردند که با ضرب و شتم یکی از بسیجیان مواجه شدند که ظاهرا تصور می‌کرد یک تنه از پس این جمعیت برمی‌آید.
تحصن جلوی نهاد رهبری ادامه یافت و با خوانده شدن بیانیه‌ی پایانی به اتمام رسید.
روز چهارشنبه از طرف بسیج تریبون آزاد برگزار شد در اعتراض به تریبون‌ ‌آزاد روز سه‌شنبه و این گروه هم خواستار توقف فعالیت‌های غیرقانونی انجمن شدند و مدیریت دانشگاه را متهم به سهل‌انگاری و عدم توانایی در اداره‌ی دانشگاه کردند و انجمن اسلامی را به خاطر مصاحبه‌ی رضا دلبری، یکی از اعضای آن، با رادیو آمریکا متهم به خط‌گیری از آمریکا و مزدور اجانب بودن کردند. این تریبون با شعار دادن بچه‌های انجمن به تشنج کشیده‌شد. بسیج از انجمن اسلامی خواستار مناظره شد و این مناظره هم در آمفی تئاتر مرکزی دانشگاه با آشوب، بلوا و درگیری فیزیکی، بدون هیچ حرف مفیدی پایان یافت.
بحث بر سر دعواهای خنده‌دار این چند روزه نیست. صد البته که دانشجویان از انجمن اسلامی حمایت می‌کنند نه بسیجی که کانونش شبیه وزارت اطلاعات است و به شخصه دیده‌ام که بچه‌ها از توقف جلوی درهای آن هم اجتناب می‌کنند و هنوز بعد از این همه سال، خانم‌ها و آقایانی که با هم سر یک کلاس می‌نشینند در بسیج دو ساختمان چداگانه،‌بدون هیچ ارتباطی دارند وهنوز معتقدند چادر حجاب برتر است و وضع پوشش دانشجویان دختر درشأن دانشگاه نیست و کلاس‌های مختلط موجب فساد می‌شود و...
اما چرا این دعوای خنده‌دار موقع انتخابات انجمن صورت نگرفت؟ چرا طیف شیراز (اگر وجود داشت) موقع انتخابات نخواست حق قانونی خود را از اعضای غاصب (!) فعلی بگیرد؟ چرا درست روز بعد از برگزاری تریبون آزاد و اعتراض به انتخابات؟
صد البته که بحث از مسیر اصلی خود منحرف شد و بسیجیان،‌کانون اندیشه، نهاد رهبری و کل حاکمیت به هدف خود رسید و بچه‌های انجمن بازی خوردند.
هرچند سر و کله‌ی بعضی در دعوای دیروز خونین شد، ولی خیلی خوشحالم که انجمن با بسیج مناظره نکرد.
مسلم است که بسیجی‌ها حمایت حاکمیت را پشت خود دارند و انجمن از منتقدین سرسخت آن است وبعد از تمام شدن همه‌ی این ماجراها، زندان، تبعید، اخراج از دانشگاه و حتی اعدام است که انتظار بچه‌های انجمن را می‌کشد؛ به خصوص اگر درباره‌ی خط قرمزها بحث شود. هیچ خوش ندارم برای آزادی علی افشاری دیگری از زندان و لغو حکم ارتداد مدیاری دیگر، جیغ و هوار بکشم و شعار بدهم.
پی‌نوشت: خلاصه‌ای از اتفاقات یک‌‌شنبه را این‌جا بخوانید.

برای دفاع از آزادی‌! که در این دیار به هیچ انگاشته می‌شود!

2005-05-30T22:38:00.000+04:30

متن زیر را برای حمایت از اکبر گنجی که در بند رنج می‌برد و امروز پس از مدت‌ها تلاش و اعتصاب غذا، برای برخورداری از حقوق حقه‌ی خود که از نظر قانون اساسی هم مشکل ندارد، به مدت یک هفته آزاد شد؛می‌فرستم. امید است که مؤثر واقع شود.

اکبر گنجی روزنامه‌نگار ایرانی از دوم ارديبهشت 1379 تا کنون در زندان بسر می‌برد. گنجي به ناروا و به خاطر افشای بخشی از رازهای مگوی قتل‌های زنجيره‌‌ای و نقش مقامات بالای جمهوری اسلامی در اين قتل‌ها دربند است. گنجی در اعتراض به شرايط بد زندان و دسترسی نداشتن به خدمات درمانی در بيرون از زندان دست به اعتصاب غذای نامحدود زده است. وضعيت جسمی گنجي که طی بيش از پنج سال زندان به وخامت گراييده است بسيار نگران كننده است تمام اعضای کانون وب‌لاگ‌نويسان ايران-پن‌لاگ و ساير وب‌لاگ‌نويسان رابه اعتراض منظم و سازمان‌ يافته برای آزادی اکبر گنجی فرا می‌خوانيم و هم‌گام با سازمان گزارش‌گران بدون مرز و ساير نهادهای مدافع آزادی بيان، آزادی بی‌قيد و شرط وبی‌درنگ اکبر گنجی را خواستاريم. به مقامات جمهوری اسلامی نيزهشدار می‌دهيم مسئول مستقيم هرگونه اتفاق ناگواری هستند که برای اين روزنامه‌نگار و ساير روزنامه‌نگاران و زندانيان سياسی رخ دهد.
آزادی بيان بنيادی‌ترين حق انسان‌ها است در دفاع از اکبر گنجی اين حق بنيادی را مطالبه کنيم.
شورای دبيران کانون وب‌لاگ‌نويسان ايران-پن‌لاگ-

لینک‌های مرتبط:
Human Rigths
فراخوان آزادی برای اکبر گنجی
نامه‌ی سرگشاده به ارگان‌ها، نهادها و مقامات بین‌المللی.
"مانیفست جمهوری‌خواهی " نوشته‌ی اکبر گنجی در دوران زندان.
اکبر گنجی بازی دادستانی را نپذیرفت
اکبر گنجی به مرخصی استعلاجی رفت.
اکبر گنجی در منزل اکبر گنجی در منزل(گنجی چه‌قدر پیر و لاغر شده!)عکس‌هایی از وبلاگ کسوف.
شبح عزیز هم لینک‌های خوبی را در این مورد جمع کرده‌است.
پی‌نوشت:
از هاله‌ی عزیز که همه‌ی لینک‌ها را از وبلاگ‌اش کش رفتم! و هم‌چنین مهرداد که زحمت پست این نوشته را کشید سپاس‌گزارم.

کاملاً زنونه. آقایون نخونن لطفاً

2005-05-29T18:38:00.000+04:30

روز جمعه بود و مامان بابا از صبح خونه نبودن. مهرداد هم نزدیک ظهر رفت و من از خداخواسته دویدم سر کمد و با اپی لیدی افتادم به جون دست و پام که از حالت گوریل بودن دربیام و یه کم ریخت آدمیزادی پیدا کنم. عادتم شده که موقع اپیلاسیون لباس‌هامو درآرم. آخه اکثرشون نخی‌ان و مو بهش می‌چسبه و تکوندن و جدا کردن موها مصیبتیه.
حسابی مشغول بودم و این‌قدر صدای ویژویژ اپی لیدی تو کلمه‌ام بود که اصلاً متوجه هیچی نبودم. یه دفعه حس کردم یه صدایی میاد. تا اپی‌لیدی رو خاموش کنم وبساطمو جمع کنم همین‌طور صدای زنگ بود که می‌رفت رو اعصابم. سریع لباس‌هامو پوشیدم که درو وا کنم. مهرداد بود و طبق معمول کلی نق و نوق کرد که چرا درو وا نمی‌کنی و سبز شدم این‌‌جا و... اخم‌هاش حسابی تو هم بود و نیم ساعت داشت غر می‌زد. بی‌خیال نشستم پشت کامپیوتر و با خودم گفتم یه کم که غربزنه خودش خسته می‌شه.
یه دوساعتی پای کامپیوتر بودم و چشم‌هام دیگه داشت قیلی ویلی می‌رفت. یه چیزی هم انگار رفته بود تو چشمم. رفتم جلوی آینه که ببینم چی شده. دیدم ای داد بی‌داد؛ توی اون هول و ولای باز کردن در لباسمو پشت و رو پوشیده‌ام. از خجالت داشتم آب می‌شدم. حالا پشت و رو پوشیدن لباس به درک. مهردادو بگو که الان با خودش چی فکر می‌کنه. دیگه تابلو بود که بنده لباس‌هامو درآوردم و توی اون مدتی که مهرداد پشت در بوده مشغول مرتب کردن وضعم بوده‌ام. حالا اون که نمی‌دونه من چرا لخت شده‌ام؛ هزار تا فکر میاد تو کله‌اش که همون اولیش هم ...تا شب کلی خجالت کشیدم. کلی با خودم کلنجار رفتم تا باور کنم من مقصر نبوده‌ام و تازه شانس آوردم که مهرداد پشت در بود نه کس دیگه. ولی حالا دارم به این فکر می‌کنم که اصلاً چرا باید خجالت بکشم؟ اپیلاسیون کجاش خجالت داره که حتماً باید خونه خالی بشه تا من عین دزدها بشینم سرش؟ این شرم از کجا نشأت می‌گیره؟ همه‌گانیه یا فقط من این‌جوریم؟ فقط می‌دونم که طبیعی نیست وباید یه جوری از بینش برد. اما قبلش شما بگین علتش چیه؟
............................................................................................................................
آهای! مگه نگفتم آقایون نخونن؟

فرهنگ سوختن و ساختن

2005-05-13T10:37:00.000+04:30

- خوش به حالت چه راحت خوابیدی. من که مردم تو این دود و شلوغی.
- ای بابا چه راحتی‌ای؟ از عصر یه بساطی داریم تو ساختمون.
- باز چی شده؟
- هیچی از این احمد دیوونه بپرس. حیفه فرشته نیست که زن احمد شده؟ به خدا به من بود مرگ هم بهش نمی‌دادم.
- اینا که خوب بودن. باز چی شده؟
- هیچی بابا. قبض‌های تلفنو دیدی؟
- آره صبح دیدم.این دفعه خیلی زیاد اومده؛ ولی باز پول تلفن احمد آقا از همه کم‌تر بود. سیزده تومن بود؛ نه؟
- آره. سر همین هم دعواشون شد.
- سر قبض تلفن؟
- خب آره دیگه. این احمد فقط دنبال بهانه است. گفته پول تلفن زیاد اومده.
- قبض تلفن چه ربطی به فرشته داره؟ خوبه پدر و مادر احمد شهرستانن.
- رفته پرینت تلفنو گرفته. چند تا شماره ناآشنا توش هست. گیر داده به فرشته که معلوم نیست به کی زنگ می‌زنی.
- خب شماره‌ی کی بوده؟
- چند بار دختر صاحب‌خونه خواهرشوهرش از این‌جا زنگ زده.
- مگه خودشون تلفن ندارن؟
- چرا. ولی می‌خواسته پدر و مادر خودش نفهمن.
- این‌طوری که بدتر شد. فرشته چرا بهش اجازه داده؟
- من هم همینو بهش گفتم. گفت روم نشد بهش بگم نه.
- خب مگه اینا رو به احمد نگفته؟
- چرا. ولی اون که به این راحتی قبول نمی‌کنه. فرشته هم روش نمی‌شه به دختره بگه بیاد برای شوهر دیوونه‌اش توضیح بده قضیه چیه. جالبه خواهر احمد هم تأیید کرده ولی احمد ول‌کن نیست.
- خب این که قضیه مهمی نیست. اون هیچی رو قبول نمی‌کنه. تقصیر فرشته است که جدی می‌‌گیردش. فوقش یه مدت غر می‌زنه، بی خیالش می‌شه دیگه.
- کاش این‌طوری بود. نمی‌دونی چه حرفایی بار فرشته بدبدخت کرد.
- چی می‌گفت مگه؟
- مرتیکه پررو به فرشته می‌گه تو به دوست‌پسرات زنگ زدی.اصلا تو فاسق داری. معلوم نیست با کی رابطه داری. سروگوشت می‌جنبه. تو از اولش هم پاک نبودی...
- خب فرشته چی‌کار کرد؟
- هیچی بچه‌اشو ورداشت اومد پایین. دوساعت تموم گریه کرد. کلی باهاش حرف زدیم تا آروم شد. ولی تا اومد برگرده خونه تو پله یه دفعه قش کرد و خودش و بچه‌اش ولو شدن.
- چی شد؟ قش کرد؟ چرا؟
- مامان می‌گه ناراحتی اعصاب گرفته. وقتی خیلی عصبی می‌شه این حالت بهش دست می‌ده.
- بچه‌اش چی؟
- هیچی از تو بغل مامانش پرت شد پایین و ... انگار پاش ضرب دیده. از عصری همین‌جور یکریز گریه می‌کنه. تازه خوابش برده.
باور کن از سردرد دارم می‌میرم. انگار اومدم عزاخونه. نمی‌دونی چه وضعی بود. مادر و بچه با هم زار می‌زدن.

- حالا تو چرا گریه می‌کنی؟ با گریه کردن که کاری درست نمی‌شه.
- نمی‌دونم...
- چرا فرشته طلاق نمی‌گیره؟ این بچه بدبخت این وسط چه گناهی کرده؟
- ای بابا! چه حرفا می‌زنی! طلاق بگیره که چی بشه؟ نه کاری بلده. نه دست وپای کار کردن داره. نه خانواده درست و حسابی که پشتش باشن. تازه تقاضای طلاق کنه بچه‌اشم ازش می‌گیرن و پدرش هم تو خونه راش نمی‌ده.

- آخه این جوری که نمی‌شه. این‌جوری فرشته باید تا آخر عمرش زجر بکشه.
- خودش می‌خواد. کاریش نمی‌شه کرد. اگه حرفی بزنی فکر می‌کنه می‌خوای تو زنده‌گیش دخالت کنی.
- این مثلا زنده‌گیه اینا دارن؟
- خودش هم همینو می‌گه. ولی حرف طلاق هم نمی‌شه جلوش زد. با این فرهنگ سوختن و ساختن باراومده.
- خب یه کار دیگه بکنه. شکایت کنه ازش. مهرشو بذاره اجرا.
- اون وقت اول از همه خانواده خودش طردش می‌کنن. سعی کن بفهمی؛ فرشته زن خونه باراومده. غیر از این جوردیگه‌ای نمی‌تونه زنده‌گی کنه. اصلا نمی‌تونی بهش بقبولونی که راه دیگه‌ای هم هست. گوشش به این حرفا بدهکارنیست. تو هم اگه جای فرشته بودی همین‌کارو می‌کردی.
................................................................................................
دارم فکرمی‌کنم واقعا اگه من هم جای فرشته بودم با این شرایط می‌ساختم و زجر می‌کشیدم؟ اجازه می‌دادم شوهرم هر توهینی دوست داره بهم بکنه؟ و بعد باز بدون هیچ حرفی به خونه‌اش برمی‌گشتم و باهاش زنده‌گی می‌کردم؟
شاید اگه من هم یه شوهر بددل ویه پدر غیرتی –که فکر می‌کنه دختر نون‌خور اضافه است- داشتم، یا مادری که معتقده تو هر شرایطی باید تابع شوهر بود، یا اگه من هم توی یه خونواده هشت نفره توی حصارامین بزرگ شده‌بودم...
شاید من هم اگه جای فرشته بودم عین اون رفتار می‌کردم.

روز جهانی کارگر گرامی باد!

2005-04-30T19:39:00.000+04:30

تا وسط خیابون جلو اومده‌ان. لاین سمت چپ کامل بسته شده و از لاین سمت راست ماشین‌ها به‌زور رد می‌شن. تعدادشون زیاده و انگار هر روز زیادتر می‌شه. از هر سنی توشون هست. جوونی که تازه پشت لبش سبز شده تا مرد مسن چهل‌-‌پنجاه ساله. با لباس‌های تیره، کثیف و چروک. بعضی بیلی به‌دست. بعضی هم دست خالی. چند نفر با دستمال لنگی قرمزی صورتشون رو پوشونده‌ان که تندی آفتاب چشمشون رو نسوزونه. یه عده چمباتمه زده‌ان. یه عده رو جدول کنار خیابون نشسته‌ان و یه عده هم با بی‌تابی جلو عقب می‌رن. وضع وحشتناکیه. صورت‌های‌ آفتاب‌سوخته و پوست‌های چروکیده و چشم‌هایی که انگار دریک لحظه می‌خوان حاصل یه عمر بدبختی‌شون رو از حلقوم زمان بیرون بکشن و نگاهی که سر تا پای تو رو ورانداز می‌کنه و انگار با آدم حرف می‌زنه یا نه، تو گوش آدم داد می‌زنه که من هم انسانم و هستم و بعضا چشم‌های گرسنه‌ای که به همه زنیت تو تجاوز می‌کنه...
این منظره زیبا رو هر روز می‌بینم و توی تمام روز مصرانه از ذهنم پس‌ میِ‌زنم. عصر که برمی‌گردم باز همون تصویر با تعداد آدم‌های کم‌تر که تقریبا همه نشسته‌ان. خسته، بی‌رمق و باز امیدوار که شاید توی یکی دو ساعت باقی‌مونده از روز کاری براشون پیدا بشه، و اگه ام‌روز هم کاری نباشه چی؟
سعی می‌کنم به هیچی فکر نکنم. حواسم رو می‌دم به بچه‌هایی که دم غروب دوان دوان از مدرسه برمی‌گردن و صدای پچ‌پچ زن‌ها توی اتوبوس و کلاس‌های فردا و پروژه آخر هفته و...
ولی این تصویر هست. چه بخوام ببینمش چه نخوام. لابه‌لای هر فکر جدیدی می‌خزه و آزارم می‌ده و پاک‌شدنی نیست.
کارگرایی که هیچ حقی ندارن. حتی اون قانون نیم‌بند تامین اجتماعی هم نمی‌تونه براشون کاری انجام بده. صبح تا شب منتظرکسی که شاید احتیاج به کارگر داشته باشه و آخر شب با بدنی کوفته، پاهاشون رو روی زمین می‌کشن وشاید آرزو می‌کنن هیچ‌وقت به خونه نرسن.
روزی حداکثر ده‌هزار تومان حقوق برای فنی‌ترین‌شون که با فرض شش روز کار توی هفته می‌شه ماهی فقط صد‌و‌هشتاد هزار تومان و با کسر روزهای تعطیل و روزهایی که کار براشون نیست – یعنی حداقل سه روز هفته-
می‌شه یه نون بخور و نمیر و ...
این وسط تکلیف مدرسه بچه‌ها چی می‌شه؟ لباس شب عید و کرایه خونه و...

ازدواج اجباری

2005-04-25T00:05:00.000+04:30

یادته آخرین باری رو که بهم زنگ زدی؟ نه! آخرین بار من به تو زنگ زدم. دلم خیلی گرفته‌بود. می‌خواستم فقط یه کاری کرده‌باشم. نه! می‌خواستم با تو حرف بزنم. حوصله هیچ‌کس دیگه رو نداشتم. دوست داشتم مثل همیشه بگیم، بخندیم و زمین و زمانو مسخره کنیم. ولی تو هم بدتر از من حال خندیدن نداشتی. عصبی و گرفته بودی. دوست داشتی زودتر همه چی تموم شه. یادته داشتیم راجع به آینده حرف می‌زدیم؛ گفتی دیگه خسته شده ‌ام از این مسخره‌بازی. گفتی می‌خوام شوهر کنم. سعی کردم بهت بقبولونم که اشتباه می‌کنی. که این راهش نیست. ولی تو قبول نکردی. خب من هم زیاد اصرار نکردم. گفتم الان موقعیت من هم افتضاحه. با این حال خراب خودم هر‌چی هم بهت بگم فایده نداره. باشه سر فرصت حرف می‌زنیم. یادته گفتم همه‌چی درست می‌شه؟‌ گفتی نه، نمی‌شه. هیچی تغییر نمی‌کنه. گفتم بذار کنکورو بدم مفصل حرف می‌زنیم. ولی دیگه حرف نزدیم. منتظر بودم بعد کنکور بهم زنگ بزنی؛ اما نزدی. توی عید همه‌اش منتظر تلفنت بودم. ولی ...
روز نهم عید بود که مامان گفت دارن شوهرت می‌دن. آره، گفت دارن شوهرت می‌دن. غیراز‌اینه مگه؟ نگو دوستش داری که می‌دونم کوچک‌ترین علاقه‌ای از طرف تو به هم‌چین آدمی محاله.که اگه دوستش داشتی اسمشو با اکراه به زبون نمی‌‌‌‌آوردی و به بهانه های مختلف از بودن کنار اون طفره نمی‌رفتی. ولی آخه چرا؟ به چه قیمتی داری زنده‌گیتو می‌فروشی؟
می‌دونم همه پشت سرت حرف می‌زنن. می‌دونم بدترین حرفا رو می‌زنن. می‌دونم هر روز برات یه زجر تازه است. می‌دونم همیشه یه زخم تازه تو دلت داری.حتی می دونم اون روزی که دو ساعت تموم تو بغل مامان گریه کردی برای این بود که فرید می‌خواست بهت تجاوز کنه. چون همه می‌گفتن تو دختر نیستی.
ولی هیچ با خودت فکر کردی که با ازدواج کردن هم هیچی عوض نمی‌شه؟ خیال می‌کنی چون اسم شوهر بالا سرته دیگه کسی جرأت حرف زدن نداره؟ اشتباه می‌کنی. فکر می‌کنی خانواده جدیدی که قراره توشون زنده‌گی کنی به‌ترن؟ اونا حتی بهت اجازه نمی‌دن راجع به جشن ازدواجت خودت تصمیم بگیری. خب طبیعیه، نه؟ نه! طبیعی نیست. تو توی اون زنده‌گی هیچ حقی نداری. چشماتو با‌ز کن. خواهش می‌کنم. به خاطر روح مادرت که سرش قسم می‌خوری.
نمی‌دونی چه‌قدر سختمه باور کنم قراره با چنین کسی زنده‌گی کنی. باورم نمی‌شه چهار سال درس خوندی که خونه‌دار بشی. که صبح تا شبت رو بین آشپزخونه و حموم و پذیرایی سرکنی و مهم‌ترین سرگرمی‌ت مهمونی‌های آخر هفته باشه. تو که می‌گفتی تو خونه بمونم دق ‌می‌کنم. تو که می‌گفتی از زن‌ بودن، از زن خونه بودن متنفری؛ چی شد؟ چرا همه چیز یه‌هو این طوری شد؟
چرا من حتی فرصت نکردم این حرف‌هایی که تو دلمه بهت بگم؟ چرا کابوس بدبخت شدن تو شبا ولم نمی‌کنه و صبح که با سردرد بلند می‌شم باز به این نتیجه می‌رسم که کار از کار گذشته. که هیچ کاری نمی‌شه کرد. دیگه هیچ ‌کاری نمیشه کرد.
می‌گی برای عقدت میام یا نه؟ بیام چی کار کنم؟ با چشم خودم ببینم که دارن می‌فروشنت؟‌ اگه بحث خرید و فروش نیست، پس اینا سر چی چونه می‌زننن؟ از تصور تو با اون چادر سفید و کفش‌های پاشنه بلند حالم بد می‌شه. اون‌قدر که دلم می‌خواد سرمو بکوبم به دیوار. یادته همیشه این لباس‌های توری چین‌چینو مسخره می‌کردیم و قش‌قش می خندیدیم؟
سعی می‌کنم خودمو توجیه کنم. می‌گم خودش خواسته. حتما این طوری براش به‌تره. ولی می‌دونم که به‌تر نیست. دارم به چشم خودم می‌بینم که چهار سال دیگه مشت مشت قرص اعصاب می‌خوری و با تأسف می‌گی اگه به خاطر بچه‌ام نبود یه لحظه هم تو خونه‌اش نمی‌موندم.
نمی‌تونم باور کنم عزیزترین کسم داره با سر می‌ره تو چاه. نمی‌تونم خودمو گول بزنم. کفرم دراومده از این‌که مرتب حرص می‌خورم و با خودم تکرار می‌کنم یعنی هیچ راهی نیست؟

لعنت به این چشم‌های من! چه‌قدر دلم می‌خواد یه دل سیر گریه کنم.

باز هم بحث شیرین(!) شوهر

2005-04-21T14:51:00.000+04:30

داشتیم از دانش‌گاه برمی‌گشتیم و طبق معمول راجع به همه چی حرف می‌زدیم تا این‌که بحث به های‌لایت و رنگ‌مو و این بحث‌های روشن‌فکری(!) کشید و هرکس نظری می‌داد:
- دیدین این زن‌های سبزه موهاشونو مش استخونی می‌کنن؟
- اه! چقدر زشته! خدا به بعضی‌ها اصلا سلیقه نداده.
- به نظرمن که رنگ مو طبیعیش قشنگه. هرچی رو که خدا داده دست‌کاریش کنی زشت‌تر می‌شه.
- ولی من آرایش کردنو دوست دارم.اصلا یکی از لذت‌های زن بودن به آرایش کردنشه.
- کی گفته؟ حوصله داری‌ها! من خونه موندنو دوست‌دارم چون لازم نیست آدم چیزی به خودش بماله.
- اشتباه می‌کنی. من اگه یه روز بخوام ازدواج کنم یکی از دلایلم همین آرایش کردنه.
یادم نیست این بحث آموزنده چه‌طور تموم شد. شاید مسیرامون از هم جدا شد؛ شاید هم یکی حرف تو حرف آورد.
ولی هنوز دارم به این جمله‌ی آخر فکر می‌کنم. عاقبت ازدواجی که یکی از دلایل اصلی یکی از طرفین آرایش‌ کردنه چی می‌شه؟ چرا باید مادری بچه‌اشو به خاطر چنین چیز ساده‌ای اون‌قدر تو تنگ‌نا قرار بده که برای رسیدن بهش راهی جز ازدواج نبینه؟ عاقبت بچه‌هایی که چنین مادر روشن‌فکری و چنین مادربزرگ روشن‌فکرتری دارن چی می‌شه؟ یا عاقبت جامعه‌ای که ماها آینده‌سازهاشیم؟

خاطرات بچه‌گی

2005-04-15T10:07:00.000+04:30

دیشب زنگ زد. صداشو نشناختم. فقط می‌شنیدم که یه آقایی از پشت خط داره باهام سلام و احوال‌پرسی می‌کنه. از دوست‌های مهرداد بود شاید؛ یا کاری با بابا داشت. خیلی رسمی حرف می‌زد. یک آن حس کردم شاید یکی از همین مزاحم‌های تلفنی باشه که شب‌کارن و دوازده شب به بعد زنگ می‌زنن. فقط یه گوش مفت لازم دارن که بشنوه. آخه این روزها گوش‌ها هم قیمت دارن؛ فقط برای شنیدن. باورش مشکله ولی واقعیته. بعضی‌هاشون رو با سکه‌های طلا قیمت‌گذاری می‌کنن، بعضی‌ها رو با خونه و ماشین، بعضی رو با یک شب هم‌خوابگی بعضی‌ها رو... و جالبه که گوینده هیچ‌وقت با خودش فکر نمی‌کنه دقیقا چی می خواد؛ اگه فقط گوشی رو می‌خواد که بشنوه چرا به این گرونی؟ شنونده هم هیچ وقت نمی‌فهمه که در حد فقط یه جفت گوش به حساب می‌آد و سوای اون‌چیزی که در ظاهر همه می‌بینیم، قیمت چندانی هم نداره.
نه؛ مزاحم نبود. آخه لحن صدا کم‌کم عوض شد. خودشه. سعید پسر‌عموم.
ـ‌ سعید تویی؟ ببخشید نشناختم. حالت خوبه؟ مامان بابات خوبن؟
چقدر متنفرم از این سلام و احوال‌پرسی کلیشه‌ای. هیچ وقت هم نتونسته‌ام ابتکار و سرعت ‌عمل لازم رو داشته باشم. همیشه یه جورایی گند زده‌ام و... حالا هم که دارم این جمله‌ها رو یکی‌در‌میون تکرار می‌کنم.
- ببخشید مریم جان این وقت شب مزاحم شدم! خواب بودین؟
با این طرز حرف زدن من حق داره بی‌چاره فکر کنه خواب بودیم.
- نه بابا! بیداریم. این حرفا چیه؟ چه مزاحمتی؟
- مریم جان! پارکینگتون خالیه؟
چی؟ منظورش چیه؟ مگه قراره چی تو پارکینگ باشه؟ آهان من چقدر خنگ شده‌ام. شاید هم هول شده‌ام.
- آره! خالیه. چطور مگه؟
- زده‌ان شیشه‌های ماشینمونو شکسته‌ان. این جوری هم امنیت نداره بذاریم بیرون. می‌ترسم باز یه بلایی سرش بیاد.
- چطور؟ کی؟ نفهمیدین کی بود؟
- احتمالا از همین لات و لوت‌ها بوده‌ان. ما که چیزی نفهمیدیم. اومدم پایین دیدم شیشه‌هاشو خورد و خاکشیر کرده‌ان. ببخشید اگه اشکال نداره...
- این حرف‌ها چیه؟ در پارکینگو باز می‌کنم.
- باشه! من ده دقیقه دیگه اون‌جام.
از کی تا حالا از سر کوچه تا این‌جا اومدن ده دقیقه طول می‌کشه؟ شاید باز رفته جلوی آینه. شاید...
صدای زنگ در اومد.
- ببخشید مریم جان! شرمنده‌ام. نمی‌خواد تو بیای. خودم درو باز‌می‌کنم.
در پارکینگو باز کرد ماشین رو گذاشت تو و ورفت...
من به چی فکر می کنم؟ چند وقته جلوی پنجره وایستاده‌ام؟ آهان! رفته‌بودم تو فکر قدیما. این سعید با این برخورد رسمی و اتو کشیده همون پسر‌عموی منه؟ چقدر عوض شده. همه چی عوض شده. من هم دیگه مریم کوچولوی گذشته نیستم. ولی من یه جایی توی پنج‌ شش سالگیم گم شده‌ام. شاید هم قبل‌تر. انگار توی خاطره‌هام جامونده‌ام. چقدر دلم می‌خواد بریم جلوی در خونه بی‌بی گل‌بازی کنیم. همه سرو وضعمون رو به گند بکشیم. بعد مامان بیاد بلندمون کنه با اخم بگه خجالت بکشید. خاک و گل ندیدید تو عمرتون. باید با همه هیکل برید تو گل‌ها؟ ما بخندیم و از زیر دستش در بریم. صبح‌ها با صدای خروس بی‌بی بیدار بشیم. بعدهمه یک‌صدا فحشش بدیم. مرغ‌ها رو از روی سرسره سر بدیم پایین و به قدقداهای جیغ مانندشون بخندیم. همه با هم بریم بالای درخت گردو وقتی عمو خوابید، با صدای بلند آواز بخونیم. جای شیرینی‌ها رو که خاله برای بار چندم قایم کرده پیدا کنیم و همه رو تا ته بخوریم و وقتی برای شام صدامون کرد خودمون رو به خواب بزنیم و زیر تشک ریز ریز بخندیم و بعد تا صبح از دل‌درد به خودمون بپیچیم و جیکمون هم درنیاد...
چرا همه چیز ما تو گذشته تموم شد؟ راستی آخرین باری که سعید رو دیدم کی بود؟ فکر کنم بیش‌تر از یک سال پیش. چقدر دلم برای اون خونه‌های گلی تنگ شده. برای بوی کاهگل. فکر می‌کنم بچه‌گیمون رو ارزون فروختیم. خیلی ارزون.

بحث شيرين شوهر!

2005-04-09T15:46:00.000+04:30

نشسته بودم پاي كامپيوتر و كلي برا خودم مشغول بودم. اصلا تو دنياي نت گم شده بودم و حواسم به هيچي نبود كه يه دفعه با صداي بي بي جان(مادربزرگ پدريم) به خودم اومدم. يعني در واقع از جا پريدم. نمي دونم از كي پشتم نشسته بود. اخم هاش تو هم بود.فكر كردم حتما حوصله اش حسابي سر رفته و كاملا آماده است بپيچه به پر و پاي اولين كسي كه دم دستش بياد. يه خورده خودمو جمع و جور كردم و يه وري شدم كه مثلا پشتم بهش نباشه.
-مريم داري چي كار مي كني؟ درس مي خوني؟
ديدم اصلا حوصله اشو ندارم كه راجع به دنياي بلاگستان براش تو ضيح بدم و بگم مشغول چه كاري ام. در واقع اون هم علاقه چنداني نداشت بدونه دقيقا چي كار مي كنم. فقط منتظر جواب من بود تا حرفشو بزنه.
-آره درس مي خونم.
-تموم نشده درست؟
-نه هنوز.
سگرمه هاش دوباره تو هم رفت و با تحكم گفت:
-چقدر مي خواي درس بخوني؟
-خب چي كار كنم بي بي؟
-شوهر كن.
تو عالم حواس پرتيم خواستم يه جوري از سر خودم وازش كنم. گفتم:
-برو بابا!
در اون لحظه اصلا حواسم نبود كه اين شخص شخيصي كه پشت من نشسته بي بي جان با حداقل شصت سال اختلاف سنيه. يه صفحه از هر راهي وارد مي شدم باز نمي شد و خفن درگيرش بودم. تا اينكه بالاخره باز شد و نفس راحتي كشيدم. برگشتم ديدم بي بي جان هنوز نشسته و تازه فهميدم چه گندي زدم. داشتم فكر مي كردم چه جوري ماست ماليش كنم كه خود بي بي شروع كرد حرف زدن.
-خب اول و آخر كه چي؟ هرچقدر هم درس بخوني بالاخره يه روز بايد شوهر كني بري سر زنده گيت.
-الانم كه سر زنده گيمم.
-نه! زنده گي خودت. بري مثل پدر و مادرت زنده گيتو بكني.
-مگه الان دارم چي كار مي كنم؟ دارم زنده گيمو مي كنم ديگه.
آخيش زنگ درو زدن و بي بي رفت درو وا كنه. اگه اين گفت و گوي مفيد و كاملا علمي اين جوري قطع نمي شد چه خاكي تو سرم مي ريختم؟ طبيعتا تفكرات هشتاد سال زنده گي بي بي با نيم ساعت حرف زدن (اون هم با من بي حوصله كه در اون لحظه فقط دوست داشتم همه چي زودتر تموم بشه) عوض شدني نبود. تازه با اين بي حوصله گي و حواس پرتي بعيد نبود يه چيزي بگم كه بهش بربخوره. ولي بي بي هم همين طوري ننشسته بود و كلي به مامان شكايت كرده بود كه چرا من شوهر بكن نيستم. گفته بود: آدم مجرد وقتي پاشو رو زمين مي ذاره عرش خدا به لرزه درمياد. (يك كلمه از بي بي عروس)
مي خواستم بگم بي بي جان چرا خودت پونزده ساله مجردي؟ ديدم با تفكرات عجيب و غريب بي بي كه زن پونزده ساله هم اگه شوهرش مرد بايد تا آخر عمر پاي بچه اش بشينه و زن دست دوم (!) زن زنده گي نيست و ... اگه اين حرف به گوشش برسه فاتحه ام خونده است.ممكنه به جرم توهين به مقدسات برام حكم اعدام صادر كنه‘ بي خيال همه چيز شدم.
.........................................
بعد از خلاصي از افسرده گي افتضاح كنكور تصميم گرفتم دوباره با دوستام ارتباط برقرار كنم تا هم از اين وضع قرنطينه اي درآم هم يه كم سرم گرم شه. برام جالب بود ببينم بعد اين مدت اون ها راجع به زنده گي چطور فكر مي كنن و ...
هي! چشمتون روز بد نبينه كه صد رحمت به بي بي جان. حداقل آدم به خاطر قديمي بودن و قرار داشتنش توي يه محيط بسته بهش حق مي ده كه مثل اوايل ازدواج خودش فكر كنه. مهري‘ يكي از دوستان من دوره كارشناسي ارشدش در حال تموم شدنه. بعد پنج سال درس خوندن و بودن توي فرهنگي ترين محيط جامعه به اين نتيجه رسيده كه مهم ترين هدف زنده گي پيدا كردن شوهره و بقيه همه اش پوچه. هر چي هم سعي كردم قانعش كنم نشد. آخرش برگشت گفت:
-تو هنوز سرت به درست گرمه. بذار درست تموم بشه اون وقت تو هم مثل من دچار خلا عاطفي مي شي. من بعد اين همه درس خوندن به اين نتيجه رسيده ام كه هر چي هم درس بخونم باز برمي گردم سر خونه اول. اصلا درس خوندن به چه درد آدم مي خوره؟ تو اگه توي دانشگاه شاگرد اولم باشي‘ به ترين كارو داشته باشي‘ حقوق عالي‘ خونه ‘ ماشين‘ باز تو زنده گيت يه چيزي كم داري. باور كن هيچ چيز تو زنده گي مثل يه شوهر خوب نمي تونه به تو آرامش بده.
-اي داد بي داد! پس اون هايي كه ازدواج كرده ان و باز تو زنده گيشون يه چيزي كم دارن چي؟ فكر نمي كني ازدواج كردن يا نكردن ربطي به خلا عاطفي و پوچي زنده گي نداره؟ من اگه ازدواج هم بكنم تا اين شلم شورباي تو سرم سرو سامون نگيره كه نمي تونم احساس خوشبختي كنم.
-باور كن هيچ چيز تو زنده گي مهم تر از از دواج نيست. اينو به عنوان يه دوست بهت مي گم. اين همه خودتو اذيت نكن. به ترين راه براي لذت بردن از زنده گي اينه كه هرچه زودتر ازدواج كني.
نخير! اين هم فقط مي خواد حرف خودشو بزنه و اصلا گوش نمي ده من چي دارم مي گم. جالبه كه اين تنها فردي نيست كه اين طوري فكر مي كنه. تقريبا اكثر دوست هام و دخترهاي دور و برم همين افكارو دارن. پنج سال پيش‘ وقتي همه كنكوري بوديم‘ هيچ كس غير از درس به چيز ديگري فكر نمي كرد. اصلا حرف از ازدواج و دوستي با جنس مخالف و ... مثل فحش ناموسي بود. به هر كي مي گفتي هدفت تو زنده گي چيه؟ بي برو برگرد بادي به غبغب مي انداخت و مي گفت مي خوام درس بخونم. حالا بعد گذشت اين پنج سال همه متفق القول شده ان كه دنياي آمالشون خونه شوهره. نمي دونم چي بگم. افسرده گي كنكور كم بود‘ افسرده گي بي شوهري هم گرفتم!!!!!

هدف

2005-04-06T17:03:00.000+04:30

توي بعضي كشورا رسمه كه اول سال اهداف همون سال رو تعيين مي كنن و براش برنامه ريزي مي كنن. اهداف رو بايد خرد كرد. در واقع سه دسته هدف داريم. هدف كلي‘ هدف متوسط و هدف ريز. بعد از تعيين يك هدف كلي بايد اون رو به اهداف كوجك تر تقسيم بندي كرد‘ بعد اهداف كوچك تر رو باز هم ريز كرد. به اين ترتيب تكليف هر روز آدم مشخص مي شه كه براي رسيدن به يك هدف خاص دقيقا بايد چي كار كنه. اين اهداف بايد كاملا عملي باشه. (همون ضرب المثل خودمون كه سنگ بزرگ علامت نزدنه). علاوه بر تعيين اهداف و برنامه ريزي‘ يكي از مهم ترين عوامل موفقيت ارزيابيه كه بايد كاملا منطقي و به دور از احساساتي مثل خشم‘ نا اميدي و ... انجام بشه. براي رسيدن به پيشرفت در زندگي‘ هر فرد بايد سعي كنه توي هر شروع اهداف تازه اي براي خودش تعريف كنه. همين طور بايد اهداف سال قبل و ميزان رضايت خودش از فعاليت و پيشرفتش رو بررسي كنه.
........................................................................................................................................................
خب راستش من تو همون اوليه مونده ام. يعني هدف كلي. هر چي هم فكر مي كنم به نتيجه اي نمي رسم. اهداف ريز زياد دارم. يا هدف متوسط. ولي هر چي فكر مي كنم هدف زندگي يا علت زندگي كردنم رو پيدا نمي كنم. ديگه به موجودي به نام خدا اعتقاد ندارم كه بخوام رضايتش رو مد نظر قرار بدم.موفقيت تحصيلي‘ شغلي يا فكري هم برام يه جوارايي بي معني و خاليه. برام مهم هست ولي هدف زندگي نيست. گيرم من دكترامم گرفتم و الان استاد دانشگاهم. كلي هم تحقيقات مهم انجام داده ام. يه كارخونه استخراج اسانس هم دارم كه سالانه كلي سوددهي داره و محصولاتم تو دنيا رودست نداره. مي مونه هدف فكري. نه دروغ چرا. تو اين يكي اصلا نمي دونم مي خوام به چي برسم. فقط مي دونم از اون چيزي كه الان هستم نه تنها رضايت ندارم بلكه بدم هم مياد. تو هيچ چيز -حتي بعد از فكر كردن زياد- نمي تونم نظر قطعي بدم. حتي خودم هم درست نمي شناسم. هر وقت ميام راجع به يه موضوع فكر كنم اونقدر گيج ميشم كه بيشتر سعي مي كنم از مشكلاتم فرار كنم تا حلشون كنم...
نه تو اين يكي وضعم خيلي خرابه. تو كله من هيچي سر جاش نيست. اصلا جاشم نمي دونم كه درستش كنم. وقتي هنوز فكر كردن بلد نيستم چطور مي تونم برا خودم هدف فكري تعريف كنم و واضح بگم چي مي خوام؟ فقط مطمئنم كه تا اين مشكل حل نشه پنجاه درصد (يا شايد هم بيشتر) وجودم ناقصه و طبعا از پنجاه درصد زندگيم نمي تونم لذت ببرم.
چقدر سخته. مشكل دو تا شد. هدف فكري و هدف زندگي. ولي خيلي به هم وابسته اند. ميشه گفت يكين. چون تكليفم با دو تا موضوع قبلي روشنه و دقيقا مي دونم براي رسيدن به اون ها بايد چي كار كنم و تا چه حد حاضرم براشون هزينه كنم و چقدر برام مهمن. ولي اين يكي زيادي گنگه. نمي دونم. واقعا نمي دونم. شماها هدف كلي زندگيتون رو چطور تعريف مي كنين؟ اصلا زندگيتون هدف داره؟
.........................................................................................................................................................
پي نوشت: مي دونم ايراد ويرايشي زياد داره. ولي متاسفانه جاي هيچ كدوم از علائم نگارشي رو تو ويندوز 98 نمي دونم. نمي تونم هم تا درست كردن ويندوز ايكس پيم صبر كنم. از جناب زبان فارسي هم خيلي معذرت مي خوام. همين طور از خوانندگان عزيز كه تحمل مي كنن.

عيدتون مبارك

2005-03-30T21:53:00.000+04:30

وضع كامپيوترم افتضاحه. ويندوز ايكس پيم فارسي ساز نداره. ويندوز نود وهشت هم كه اصلا نمي دونم علائم ويرايشيش كجاست. حالم از ريخت جوادش هم به هم مي خوره. ولي ديگه نمي تونم صبر كنم. بايد بنويسم. كلي حرف دارم. اون مطلب تمسخر هم ناقصه. راجع به مطلب روز جهاني زن هم بايد توضيح بنويسم‘ منتها سر فرصت. فعلا تا تنور عيد داغه نون رو بچسبونيم.
.............................................................................................................

(ببخشيد عنوان شعر يادم نيست)

عيد آمد و ما خانه خود را نتكانديم---------- گردي نسترديم و غباري ننشانديم
ديديم كه در كسوت بخت آمده نوروز---------- از بيدلي او را ز در خانه برانديم
هر جا گذري غلغله شادي و شور است---------- ما آتش اندوه به آبي ننشانديم
آفاق پر از پيك و پيام است ولي ما ----------پيكي ندوانديم و پيامي نرسانديم
احباب كهن را نه يكي نامه بداديم---------- و اصحاب جوان را نه يكي بوسه ستانديم
من دانم و غمگين دلت اي خسته كبوتر---------- سالي سپري گشت و تو را ما نپرانديم
ماننده افسون زده گان ره به حقيقت---------- بستيم و جز افسانه بيهوده نخوانديم
از نه خم گردون بگذشتند حريفان---------- مسكين من و دل در خم اين زاويه مانديم
طوفان بتكاند مگر اميد كه صد بار---------- عيد آمد و ما خانه خود را نتكانديم
مهدي اخوان ثالث (م.اميد) ............................................................................................................. اين شعرو شهريور 82 (قبل از شروع سال تحصيلي) اول دفترچه يادداشتم نوشتم. (ببخشيد عنوان شعرو يادم نيست. تو دفتر هم يادداشت نكرده ام. هر چي هم گشتم نتونستم تو خود كتاب اخوان پيداش كنم.) بعد از يك سال و نيم هنوز همون جا مونده ام و فقط مي تونم بگم متاسفم...

تمسخر

2005-03-13T20:54:00.000+03:30

من حقی دارم به نام تمسخر؛ به جای همه حقوق نداشته‌ام. این حق هیچ استثنایی ندارد. تنها حقی است که فارغ از بند و تبصره و ماده با سخاوت تمام به من و ما عطا شده و همه آن را پذیرفته‌ایم؛ نه؛ به داشتنش عادت کرده‌ایم و بهانه همه خنده‌های قاه‌قاهمان است. من حق دارم همه چیز را مسخره کنم. از رنگ مو و مدل لباست گرفته تا درونی ترین احساساتت و تو فقط وقتی متوجه می‌شوی که آرمان زندگیت مرا به خنده می‌اندازد. عصبانی می‌شوی. به ناتوانیت دشنام می‌دهی. ولی خودت هم می‌دانی که مخالفتت بی‌معنی است. تو هم هر وقت بخواهی مرا مسخره می‌کنی. هر وقت بخواهی. رنگ مویم، مدل لباسم، کتاب‌هایی که می‌خوانم، جلساتی که می‌روم و هر‌آن‌چه به آن اعتقاد دارم یا ندارم. هرچیزی که در دنیای تو نمی‌گنجد. ما حقی داریم به نام تمسخر به جای همه حقوق نداشته‌مان و شاید این داشتن مرهمی باشد بر زخم نداشته‌هایمان.

روز جهانی زن مبارک

2005-03-09T08:05:00.000+03:30

چه صبح سرديه. سوز و سرما به زور از لاي درز پنجره برا خودش جا باز می‌كنه و چه لذتي مي‌بره از لرزيدن من. ازمچاله‌ شدن و اخم كردنم و چسبيدنم به رختخواب. اين رختخواب چقدر گرمه و من چقدر خوابم مياد.
ولي بايد پاشم. دير شده. ترافيك تهران رشد خطي نداره. صعوديه. يعني اگه پنج دقيقه دير راه بيفتي ده دقيقه دير مي‌رسي و اگه ده دقيقه‘ زمان تاخير ميشه نيم ساعت و....
هر روز دارم اين جمله ها رو تو ذهنم تكرار مي‌كنم. يعني تا حالا ياد نگرفته‌ام؟
باز يادم رفت شير سماورو باز گذاشته ام. مثلا دارم چاي دم مي‌كنم. يه ربع گذشته؟ به چي فكر مي‌كردم اين مدت؟ ولش كن به چاي نمی‌رسم.
چرا عقربه‌هاي ساعت اين قدر عجله دارن؟ اونا هم ديرشون شده؟ بدو مريم كه تاخيرو خوردي.
سوز كوچه اخممو بيشتر می‌كنه. پوست تنم جمع ميشه. پس دستكش هام كو؟ مگه ديشب نذاشتمش تو كيفم؟
سرمو تا گردن كرده‌ام توي كيفم و دنبال دستكش مي‌گردم. واي انگار خوردم به يه چيزي. سرمو كه بلند مي‌كنم يه هيكل مردونه رو مي‌بينم كه همه ميدان ديد منو گرفته. اين از كجا پيداش شد؟
دستاي بزرگشو دور تنم حلقه كرده و من معذب از اين وضع به دنبال راه فرار مي‌گردم.
-مواظب باش جيگر. صبح به اين زودي كجا ميري؟ واستا با هم بريم. دهن گشادشو وا مي كنه و قش قش مي خنده. و من دارم فكر مي‌كنم كجاي حرفش خنده داشت؟ نكنه من خنده دارم؟ به زور خودمو از بازوهاي عضلانيش مي‌كشم بيرون و سعي مي‌كنم تندتر برم. صداي قدماشو پشت سرم مي‌شنوم. ديگه دارم مي‌دوم. خوشبختانه خپله تر از اونه كه بتونه بدوه. اي واي يكي ديگه. سرمو مي‌ندازم پايين. حوصله نگاه گرسنه اشو ندارم. وجودم پر نفرته. من نمي‌خوام بشنوم. ولي صداها مصرتر از گوشهاي منن. به زور راه خودشونو باز مي‌كنن و حتي تو كوچه خلوتمون مي‌پيچن.
-چه كس خوشگلي. بخووورمششش.
خودم رو به نشنيدن مي‌زنم و با سرعت از كنارش رد مي‌شم.
من چرا هيچي بهش نگفتم؟ از خودم حرصم گرفته و به خودم و اون هرزه با هم فحش مي‌دم.
خب من مي‌خواستم زودتر از شرش خلاص شم.اصلاچه فايده؟ جواب من فقط اونو جري‌تر مي‌كنه. حوصله حرفهاي كثيفشو نداشتم. نخواستم باز دهنشو باز كنه.
دارم خودمو توجيه مي‌كنم. ولي قانع نميشم. اعصابم خورده. رسيده‌ام به ايستگاه. چقدر آدم اينجا هست. همه اينها از همين كوچه‌هاي خلوت اومده‌ان؟ هيچ كدوم زجر نمي‌كشن؟ كسي مزاحمشون نشده؟ اصلا حواسم نيست كه اونها مردن و...
به اتوبوس هم نمي‌رسم. بايد با تاكسي برم. بايد مسيرم رو فرياد بزنم و به نگاه هاي خيره اي كه حس مي‌كنن وقار زنونه‌ام خدشه‌دار شده اهميت ندم.
آخيش. اين يكي مسيرش مي‌خوره.
-آقا ببخشيد ميشه بريد كنار مي‌خوام سوار شم.
-شرمنده من خيلي ديرم شده.
-خب من هم ديرم شده. نيم ساعته وايستادم.
اه. عين خيالش نيست. هر چي باشه اون مرده و قويتره. به زور خودش رو توي ماشين مي‌چپونه. سرشو از شيشه مياره بيرون و ميگه من بايد برم سر كار ديرم شده. با خودم ميگم لابد من كله سحر دارم ميرم مهموني ديگه.
بالاخره ماشين گير ميارم. حالم داره به‌هم‌مي‌خوره. بوق سگ از خواب پا ميشم كه اين قدر دير برسم؟ حوصله ندارم. نفرت داره توي وجودم پخش ميشه.
واي اين لعنتي چرا دستشو از رو پاي من برنمي‌داره. با غيض نگاش مي‌كنم. لبخند ژگوندي تحويلم مي‌ده و با جسارت بيشتر كارشو ادامه ميده. ديگه طاقتم طاق شده. همه توانمو جمع مي‌كنم. تنقر توي گلوم مي‌پيچه و يه چيزي شبيه صداي انسان خارج ميشه.
-آقا ميشه دستتو از رو پاي من برداري؟
حواسم نيست كه چقدر بلند گفته‌ام و حالا همه مسافرا دارن خيره ما رو نگاه مي‌كنن.
كز مي‌كنه گوشه ماشين. خودشو مي‌چسبونه به در و وانمود مي‌كنه كاري به كارمن نداره. بعد با لحن حق به جانبي ميگه:
-من كه كاري نكرده‌ام.
راست ميگه. اون فقط داشت يه تيكه گوشتو لمس مي‌كرد. كجاي اين كار ايراد داره؟
نزديك محل كارم. باز بايد يه مسيرو پياده برم. ولي اينجا ديگه خلوت نيست. غلغله است. انگار آدمها رو كنسرو كرده‌ان. نبايد اهميت بدم. به دستهايي كه گاه و بيگاه تنم رو لمس مي‌كنن و بعضيهاشون كه انگار تو تن من دنبال چيزي مي‌گردن. حرفهايي كه توي گوشم زمزمه ميشه و خوشبختانه شلوغي اجازه نميده بشنوم.
يكي داره منو صدا مي‌كنه.
-خانم! ببخشيد خانم!
اين ديگه چي مي‌خواد؟ چرا منو اين جوري نگاه مي‌كنه؟ ولش كن. ديگه واقعا توانشو ندارم. راهمو مي‌كشم و ميرم. برام مهم نيست كه هنوز داره دنبالم مياد. نه. رفت سراغ يكي از مغازه دارها. يه آدرس دستشه.
ببخشيد. نارمك از كدوم طرف برم؟
چي؟ اين وسط شهر دنبال نارمك مي‌گرده؟ برمي‌گردم نگاش مي‌كنم. پوست آفتاب سوخته‌اي داره. يه ساك هم دستشه.
آدرسو پرسيده و داره ميره. نگاهم روش خيره مونده. اونم داره منو نگاه مي‌كنه و حس مي‌كنم اين نگاه معصوم بدجوري زجرم ميده.
چرا بهش اهميت ندادم؟
....................................................................................................................................
پی‌نوشت: این مطلب قرار بود دیروز پابلیش بشه اما کامپیوترم بلاگرو باز نمی‌کرد.توی کافی‌نت هم ناموفق بودم و سایت دانشکده هم
بسته بود. خلاصه ببخشید که دیر شد.
پی‌نوشت: شبح عزیز! چشم؛ سعی می‌کنم بیشتر بنویسم؛ اگه این مشکلات سیستم و اینترنت بذارن. در مورد پارک لاله هم واقعا متاسفم. اگه کاری از دستمون برمیاد بگو.

بازگشتي دوباره

2005-03-02T17:58:00.000+03:30

وقتي آدم يه مدت طولاني ننويسه، چقدر نوشتن سخت ميشه. انگار واژه‌هاي هميشگيمو گم كرده‌ام. كلمات از از تو ذهنم قل مي خورن پايين و محو ميشن. نسبت به هيچ كلمه‌اي هم حس خاصي ندارم.
ذهنم پره ولي اونقدر بي نظمه كه خودم هم وسط اين آشفته‌بازار گم شده‌ام. تلخ تلخم. انگار از يه خواب طولاني بيدار شده‌ام. خوابي كه بد بختانه آخرش به يه كابوس وحشتناك ختم شد و هنوز هم دست از سرم بر‌نمي‌‌داره. بايد همه چي رو از اول بسازم. يه كم كار مي‌بره.يه كم زمان، يه كم انرژي؛ من همه‌اشو دارم؟ دارم به خودم تلقين مي‌كنم كه اوضاع اونقدر‌ها هم كه من فكر مي‌كنم بد نيست، كه باز دارم سخت مي‌گيرم و شايد همه چي تا اين حد خراب نشده‌باشه. اصلا چه اهميتي داره؟ من دوباره مي‌سازمش حتي اگه با خاك يكسان شده‌باشه.
اول از همه بايد اينجا رو گردگيري كنم. همه چي بوي خاك و نم ميده. گوشه گوشه‌اش تار عنكبوت بسته. قفل در كج شده و شيشه‌ها شكسته. ببين خورده‌هاش هم ريخته وسط اتاق. اين ميز و صندليها‌رو كي پرت كرده؟ اينجا دعوا شده؟ كسي اينجا بوده؟
نه، خيلي وقته اينجا خالي خاليه. گاهي وقتها عوعوي سگها و صداي وحشتناك باد كه در و پنجره‌هارو به چهار چوبش مي كوبه، يا صداي پر زدن پرنده‌اي كه فكر مي كنه اينجا گير افتاده و خودشو به در و ديوار مي‌زنه. ولي اينجا كه در و پنجره نداره، كسي اينجا هم زنداني ميشه؟ نمي دونم. فعلا كه من و تو تو خودمون زنداني شديم. فقط داريم قفسو تنگ تر مي كنيم. روز به روز . ببين حتي خودمون هم خبر نداريم. حتي خودمون...
من مي خوام برم. دوست ندارم بمونم و يخ بزنم. ولي از كدوم راه؟ تو بگو. من گم شده‌ام، نه؟

رنج متفاوت بودن

2004-12-06T14:52:00.000+03:30

امروز تو كتابخونه اصلا تمركز نداشتم. تا سرمو بلند مي كردم مي ديدم يه نگاهي روم خيره مونده. خودم هم به خودم شك كرده بودم.
من كه دارم درسمو مي خونم. كاري هم نمي كنم كه حواس كسي پرت بشه. چرا هر دفعه يكي زل مي زنه بهم؟
نكنه زيادي خوش تيپم خودم خبر ندارم. آره واقعا خوش تيپي هم مي مونه برا آدم با اين مسوول گير كتابخونه كه هر دفعه به يه گوشه لباست كليد مي كنه.
خيلي وقتا چشم آدم ناخودآگاه رو يه جا ثابت مي مونه، به خصوص وقتي حواس آدم پرته؛ يا ذهن خيلي عميق درگير يه موضوع شده. ولي ديگه اينقدر خنگ نيستم كه فرق نگاه كنجكاو و نگاه گيج رو تشخيص ندم.
وقتي داشتم جلوي آينه لباسمو عوض مي كردم، تازه فهميدم ايراد از كجاست.
دو روز پيش بعد از مدتها اومدم دلي از عزا دربيارمو و حالا كه سرماخوردگيم يه كم بهتر شده يه خورده به شكمم برسم و ترشي نخورده از دنيا نرم. ولي يه مرض ديگه عود كرد و فشارم افتاد. چون بعد ناهار خوابيدم متوجه نشدم. تا اينكه زنگ درو زدن رفتم درو واكنم. اصلا حس تكون خوردن از رختخوابو نداشتم. يه تشر به خودم زدم و پا شدم تا كسي كه پشت دره قنديل نبنده. در كه واشد ديدم ديگه نمي تونم سر پا وايسم.
گفتم الان مي رم تو اتاق مي شينم تا سرگيجه ام خوب شه. ولي نفهميدم چي شد كه كنار ميز تلفن كله پا شدم و طوري كنترلمو از دست دادم كه با صورت رو فرش فرود اومدم. دماغم يه كم كبود شد و يه زخم گنده هم بالاي ابروم ظاهر شد.
وقتي امروز زخمو تو آينه ديدم با خودم گفتم حق دارن بيچاره ها. انگار رو پيشونيم داغ گذاشته ان.
ولي واقعا ما حق داريم متفاوت بودن يك فرد رو با نگاهمون تو سرش بكوبيم؟ كسي كه مشكل جسمي داره (حالا هر مشكلي) خودش به اندازه كافي عذاب مي كشه. نگاه خيره ديگران فقط باعث انزجار بيشترش ميشه. كاش مي تونستيم ياد بگيريم آدمها با همه تفاوتهاشون آدمن، احساسشون مهمه و حق زندگي كردن دارن.

حفاظت

2004-12-05T11:51:00.000+03:30

- توي اين هواي سرد تو چطور با صندل اومدي؟ من كه با كفش ساق بلند و جوراب كلفت هم سگ لرز مي زنم.
- شما ارتفاعت زياده خون به پات نمي رسه.
- نه، جدي سردت نشد؟
- اومدم از در بيرون، باد كه به پام خورد تازه فهميدم چي پوشيده ام. حسش نبود برگردم عوضش كنم.
- راستي پالتوت مبارك.
- مال من نيست؛ عاريه ايه.
- مگه خودت لباس نداري؟
- تقريبا نه. لباسهاي گرمم همه شهرستانه. حسش نيست برم بيارم. تازه ديگه به درد الان نمي خوره. نخ نما شده همه اش.
- پس زمستون چي كار مي كني؟ هنوز اولشه. هوا سردتر هم ميشه.
- تا حالا كه گذشته، از حالا به بعد هم يه جوري سر مي كنيم.
- مشكل كارت حل شد؟
- نه.
- اصلا رفتي دنبالش؟
- فايده نداره. هر كار مي كنم يكي بامبول درمياره.
- چطور مگه؟ به اون شركت سر نزدي؟
- چرا رفتم. كارش هم خوب بود. رضا ( برادرش) نذاشت. گفت راه دوره. نمي تونم اعتماد كنم شب اين مسيرو تنها برگردي.
- تو كه ديگه بچه نيستي.
- برا اونها هستم. مثلا مي خوان از من حفاظت كنن. دارم دق مي كنم تو خونه. گفتم بيام به تو سر بزنم بلكه حالم عوض شه.
- مي خواي يكي باهاشون حرف بزنه؟ مثلا بابا.
- اگه حرف تو كله اشون مي رفت كه وضع من اين نبود. باور كن ديوونه شدم از بس دليل و مدرك آوردم كه نمي تونم تو خونه بمونم. اين روزها هم انگار كش ميان. شب نميشه لامصب. تازه شب كه بشه اول بدبختيمه. كلي بايد تو رختخواب وول بخورم تا يه چرتكي بياد كه اونم نيومده مي پره. خوابم هم ببره كابوس مي بينم.
- يه جور ديگه خودتو مشغول كن. كتاب بخون.
- چقدر آخه؟ تو خودت مي توني صبح تا شب بشيني تو خونه فقط كتاب بخوني؟
- خب يه خورده داد و قال كن. چه مي دونم از يه در ديگه وارد شو.
- كدوم در؟ تو بگو من با كله ميرم.
- مامانت چي؟ اون حرفي نمي زنه؟
- اون بيچاره رو سالي دو بار بيشتر نمي بينم. تازه چه حرفي داره كه بزنه. برا اون مرد جنس برتره. ميگه حتما يه چيزي مي دونن كه ميگن خونه بمون. بعد از كلي عز و جز تازه ميگه حتما حكمتي در كاره كه وضع تو اين شده.
- خب آخرش كه چي؟ تو بايد تا ابد خونه نشين باشي چون زني؟
- از نظر اونا من بايد كلي متشكر باشم كه خرج منو ميدن و همه روز تو خونه خوشم و مجبور نيستم برم سر كار.
- كدوم خرج؟ تو مگه چقدر خرجته؟ تازه كي گفته كار اجباره؟
- برا اونا هست. روزهايي كه خونه ان تا لنگ ظهر مي خوابن . روزهايي هم كه خونه نيستن به زمين و زمان لعنت مي فرستن كه چرا نمي تونن چند دقيقه بيشتر بخوابن.
نمي دونم چي بگم. هيچي به ذهنم نمي رسه. غير از عوض كردن بحث و چند تا شوخي كه براي لحظه اي از اين احساس بي مصرف بودن جدا بشه، كار ديگري نمي تونم بكنم.

تهوع

2004-12-01T11:33:00.000+03:30

بالاخره اين هواي بوالهوس كار دست ما داد. اين قدر لوس بازي درآورد و سرد و گرم شد كه من بيچاره سرما خوردم. چه جور هم. دو روز تموم تب داشتم و تازه روز سوم به اين نتيجه رسيدم كه برم دكتر.
كلي نق و نوق كه چرا زودتر نيومدي و وضعت خيلي خرابه و ... اين دكتره اگه ولش كنم دودستي تقديم اضرائيلم مي كنه. آخر هم دو تا آمپول پني سلين هزار و دويست و كلي كپسول و اتمام حجت كه همين امروز اين آمپولو بزن تا نمردي.
رفتم داروخونه دوا گرفتم و برگشتم تو مطب كه يه قسمتش تزريقاتيه. نشستم تا آقاهه تست كنه كه يه وقت رو به قبله نشم همونجا. گفت بايد يه ربع بشيني و خودش رفت پي كارش. حوصله ام سر رفته بود. نمي دونم چرا اين يه ربع اين قدر طول كشيد. يه دفعه چشمم افتاد به كتابچه روي ميز و اين عنوان :
ذكر جلوگيري از وسوسه شيطان هنگام ديدن بدن نامحرم.
اه حالم از خودم و تزريقات و آمپول پني سلين و هر چي مرد بود داشت به هم مي خورد. يه دفعه آقاي تزريقاتي اومد تو و گفت بخواب روي تخت. قفل شده بودم. چاره اي نبود بايد مي خوابيدم. وقتي داشت سوزنو تو بدنم فرو مي كرد همه اش به اين فكر مي كردم كه الان چه حسي داره؟ داره اون ذكر احمقانه رو تكرار مي كنه؟ ...

استیصال

2004-11-27T10:35:00.000+03:30

بيست وپنج سال دارد. تقريبا هم سن خودم؛ ولي چهره اش بيش از اين را نشان مي دهد. قد بلند است و لاغر؛ با چشمان درشت سياه ، مژگان بلند فر خورده و ابروهاي كشيده. دماغ باريك و قلمي و لبان نازك به رنگ سرخابي كه به صورت معصوم و رنگ پريده اش جلوه خاصي مي دهد.
اگر بشود غبار غم چهره اش را نديد گرفت... نه حتي با اين حالت حزن انگيز هم به غايت زيباست.
هفت سالي مي شود كه ازدواج كرده و حالا سه سال است كه در خانه پدرش زندگي مي كند. دو سال بعد از ازدواج بچه دار شده و حالا يك پسر پنج ساله دارد.
مثل هميشه حرف خاصي براي گفتن ندارد. كمي از دوري محل كارش مي نالد، راجع به جزييات برخورد همكارانش توضيح مي دهد و كمي هم راجع به شيطنت ها و بلبل زبانيهاي كودكش داد سخن مي راند و تنها اسم اوست كه لبخند بر لبش مي آورد، اما لبخندش از هزار زجه دردآورتر است.
مي دانم كه باز دارد غم پنهانش را با لبخندهاي مصنوعي مي پوشاند. حوصله حرف زدن ندارم. از نگاه مظلومش لجم مي گيرد؛ اما باز شروع مي كند. همان حرفهاي تكراري: سخت است؛ من زجر مي كشم و...
مي گويم:
- تو چرا طلاق نميگيري؟ تو كه ماهي يك بار هم به زور مي بينيش. چرا خودت رو عذاب مي دي؟
مي دانم باز همان جواب هميشگي:
- بچه ام. اين جوري حداقل اسم بابا بالا سرشه.
- كدوم بابا؟ اين كه اصلا اونو نمي شناسه. خودت ازش بپرس.
با حرص كودكش را صدا مي زنم، اما او چه گناهي دارد. خوشبختانه نمي شنود و به بازي پر سر و صدايش ادامه مي دهد.
- مي دونم چي مي گي. ولي اون كه الان نمي فهمه. بزرگ كه شد از من باباشو مي خواد.
- بزرگ كه شد اونقدر عقلش مي رسه كه از تو چيزي نخواد؛ تازه اگر پرسيد روت ميشه بگي باباش كيه و چي كاره اس؟
- تو كه نمي دوني. زن بيوه هزار جور حرف پشت سرشه. اين جوري حداقل حرفي توش نيست.
- داري عمرتو تباه مي كني كه چي؟ اگر قرار باشه هيچ كس هيچي نگه بايد بري تو هفت تا سوراخ قايم شي؛ تازه اون جوريم باز يه حرفي برات درميارن.
- نه اون جوري...
- اون جوري چي؟ چرا خودتو گول مي زني؟ مگه نمي بيني حتي همين...
- همين چي؟
- ولش كن
نتوانستم بگويم كه حتي خواهر و برادر خودش چه حرفها كه پشت سرش نمي گويند. و پدرش مرتب اين جا و آن جا مي نالد كه :
- دخترمو شوهر دادم با يه نون خور اضافي برگشت.
نخواستم دنياي تاريكش از اين تاريك تر شود و ...
هر چند كه خودش مي داند. خيلي زخم زبانها را به جان مي خرد و باز خودش را مي فريبد. دارد زجر مي كشد چون جرات فكر كردن را از خودش گرفته؛ چون مي ترسد. چون يك عده لكاته و رجاله دورش را گرفته اند و بابت سوزاندن عمرش به به و چه چه نثارش مي كنند.
نمي داند با زندگي خودش و بچه اش چه مي كند. به غلط مي انديشد كه بهاي خوشبختي فرزندش بدبختي اوست و حال آنكه هرگز چنين نيست. مي تواند طلاق بگيرد و براي خود و بچه اش يك زندگي آرام فراهم كند.
نمي دانم بعد از گذشت اين سه سال چطور خودش خسته نشده و چطور هنوز ادامه مي دهد.
فقط دو ساعت حرف زديم و من انگار سرم اصلا سر جايش نيست.نبايد اجازه مي دادم اين بحث تكراري را پيش بكشد. دوست ندارم پيش من هم به حماقتش افتخار كند و ايثار احمقانه اش را به رخم بكشد. حرف من برايش خريداري ندارد. او فقط حرفي را مي شنود كه تاييدش كند. كه...

آزادگي

2004-11-08T20:18:00.000+03:30

سخته آدم انديشه خودشو سلاخي كنه.
خيلي وقته اين جمله ذهنمو مشغول كرده، آزاد بودن مهم تره يا آزادگي؟
از يه دوستي پرسيدم. نگاه عاقل اندر سفيهي بهم كرد، گفت ما كه هيچ كدومو نداريم از اونهايي كه دارن بپرس.
نمي دونم؛ و اين نمي دونم همه حجم ذهنمو گرفته.
خيلي وقته ديگه واژه ها هيچ رنگي ندارن. ميشه به اسم دفاع از ارزشها همه چيزو بي ارزش كرد. ميشه فقط ايستاد و شعار داد و از انسانيتي كه خيلي وقته مرده، كه به دست خودت خفه اش كردي، كه خيلي وقته ديگه نداريش، ولي خيال مي كني كه هست، لذت برد. ميشه بود و فقط بود.
قيمت يك فكرچقدره؟ انديشه آدمها رو چند مي خرن؟ ميشه باهاش يه خونه تو زعفرانيه خريد؟ يا يه ويلا تو شمال؟
كاش ما رو مي خريدن. كاش لااقل اين قدر ارزش قائل بودن. كاش لااقل اين قدر ارزش قائل بوديم.

2004-11-07T15:02:00.000+03:30

چقدر وحشتناكه زندوني كه زندانبانش خودت باشي.

اندر حكايات پي ام بازي با يك مومن متعصب

2004-11-04T20:08:00.000+03:30

پي ام ايشون:
متنت رو خوندم
جالب نبود
اصلا
جدي ميگم
اصلا از ت انتظار نداشتم
از خط 6 (6خط به آخر) اصلا خوشم نيومد
با هر چي مي خواي شوخي كن و مثال بزن ولي با معصومين و اولادشون نه
در اين مورد هر كي ازش بگذره خدا خيلي روش حساسه
اينا ناموس خدا هستن
خدا همهء عالم رو به خاطر اينا آفريده
با هيچ احدالناسي هم شوخي نداره حتي اگه برا مثال زدن هم باشه
از شما خواهش مي كنم ديگه نگو
ممنون
جواب من: تعصب به هر چيزي انسان را كور و كر مي كند
امام علي (ع)
جواب ايشون:
چرا احاديثو ناقص مي خوني
حضرت مي فرمايند تعصب بر روي دنيا و ماديات نداشته باشيد
بر عكس مي فرمايند بر بنيان دينتان استوار باشيد
استوار بودن تناقضي با تعصب داشتن نداره
از همه مهم تر اين كه اگر خالق تعصب، تعصب رو بر بعضي چيزا قرار داده باشه چي؟
طبق آيين شيعه امامان و اولادشان خط قرمز حريم خداوندن
يعني خدا روشون تعصب بسيار شديدي داره
و با هيچ احدالناسي تعارف نداره
يك داستان كوتاه برات ميگم اگه بشه بعدا مفصلش رو برات تعريف مي كنم
موسي با اصحابش از سرزميني مي گذشتن
ناگهان شيري سر راهشان درآمد
شيري بسيار خشمگين و غول آسا
موسي از ترس از خداوند طلب كمك كرد
شير به سخن آمد
گفت اينجا كربلاست
اگه در اينجا سجده نكني بر انسانهايي كه اينجا دفن خواهند شد درود نفرستي و بر دشمنانشان لعنت نفرستي
در كمتر از لحظه اي تكه تكه ات مي كنم
موسي پرسيد مگر اين جا چه اتفاقي مي افتد؟
شير داستان روز عاشورا را گفت
موسي و يارانش گريستند و بر آنها درود وبر دشمنانشان لعنت فرستادند
آنگاه شير از سر راهشان كنار رفت
حالا من نمي دونم از اين داستان چه نتيجه اي مي گيري
برا من كه اولين بار شنيدم خيلي آموزنده بود
اگه بخواي اين قدر از داستانهاي تعصب خدا در مورد اهل بيت پيامبر اسلام برات ميگم تا راضي بشي
آخرش مي خوام يه خواهش بكنم
اگه هنوز تو شك و ترديدي زياد تند نرو
هيچ وقت پلهاي پشت سرت رو خراب نكن
حتي اگه شده يك راه كوچيك بذار
ما تو دينمون يك قانون داريم
به ما توصيه شده از چيزي كه ازش مطلع نيستيم تبعيت نكنيم
اين غير معقول نيست
درسته
ولي اينو هم داريم كه در موردش تحقيق بكنيم
ببخشيد سرت رو درد آوردم
راستي اين شبا بزرگ ترين و بهترين شبهاي ساله
سعي كنيم با انجام اعمال خوب و خير و پرهيز از كاستي و بدي از بركت اين شبها حداكثر استفاده رو بكني

.........................................
اول
من خنگ تا مدتها متوجه نون قبل از فعل جالب نبود نشده بودم و برا خودم كلي دسته گل فرستاده بودم. وقتي فهميدم دماغم تا ته سوخت و مجبور شدم يه بسته باند حرومش كنم.
دوم
يعني چي معصومين ناموس خدا هستن؟ نمي دونم چرا هر وقت اين كلمه ناموسو مي شنوم ياد يه خاله شلخته لچك به سر مي افتم كه يه بچه مفنگي تو بغلشه كه مدام ونگ مي زنه.
خود اين واژه ناموس به اندازه كافي مورد داره. بهتر نبود ميگفتي (مثلا) خيلي مورد علاقه خدا هستن؟
سوم
كي ميگه خدا همه عالمو به خاطر چهارده نفر آفريده؟ پس بقيه ملت برگ چغندرن؟
نخير. حق آدمها براي زيستن هيچ ربطي به آفرينش يك عده خاص نداره. واگر بگيم هدف آفرينش اين بوده كه اين افراد( هرچقدر هم اولوالعظم باشن) مثل بقيه آدمها چند صباح زندگي كنن وبرن كه همه چي بي معني ميشه.
فكر نمي كني در اين صورت آفرينش بقيه آدمها يه جور توهين حساب ميشه؟
چهارم
خدا كجا گفته كه شما مي تونيد روي بعضي چيزا تعصب داشته باشيد؟
دوست داشتن و عشق به ائمه با تعصب داشتن نسبت به اونها فرق مي كنه.
با تعصب نسبت به هر مساله فكر توي يك چهارچوب خاص قرارميگيره. يعني انسان خودش رو از فكر كردن به خيلي چيزا محروم مي كنه.
در مورد اين داستان هم كه واقعا هيچي نمي تونم بگم.
هميشه از خودم مي پرسم چرا ما مسلمونا اين قدر از خود متشكريم؟ چرا هيچ وقت پيشواهاي ديني ما از كارهاي خارق العاده رهبران بقيه اديان تعجب نمي كنن؟
يه سوال ديگه، اگه توي اين كربلا واقعا خبريه چرا حالا كه آمريكا همه جاشو به توپ بسته يكي از اين معجزه ها نازل نميشه؟
پيشوا، مراد، و مرشد هركس براي خودش محترمه ولي از نظر من پرستش ائمه با بت پرستي هيچ فرقي نداره.

من مي توانم

2004-11-02T20:12:00.000+03:30

احساس كريه ناتواني. زشت ترين احساسي كه به عمرم داشته ام. حسي كه فقط بايد لهش كرد. به درد همين يه كار مي خوره. اين كه عقده هاتو سرش خالي كني. تحقيرش كني. بهش فحش بدي. بعد مثل يه تفاله پرتش كني گوشه سرت. نميشه، نميشه براي هميشه از ذهنم بندازمش بيرون. بدجوري پررواِه بي پير. به سنگ پاي قزوين هم گفته زكي. ولي من پرروترم. بهت ثابت مي كنم. اون وقت بايد جل وپلاستو جمع كني گورتو از ذهن من گم كني بري بيرون. طبق اصل بقاي جرم و انرژي احتمالا رو سر يه بدبخت ديگه خراب ميشي. يا اگه هيچ جا رات ندن گوشه خيابون...
چقدر از تصور حقارتت لذت مي برم. از اينكه هيچ كس برات پشيزي ارزش قائل نشه و همه تو صورتت تف كنن.
دوست دارم بگيرمت تو دستم ولهت كنم. دوست دارم تا ذره آخرتو از تو كله ام بيرون بكشم. دوست دارم همه سمي كه به روحم تزريق كردي رگهاي كثيف خودتو پر كنه. بلكه نفله شي يه ملت از شرت راحت شن. اون وقت از دوستاي عزيزت هم كاري برنمياد.
افسردگي، ياس، دلتنگي،....
اگه ميشد همه اتونو با هم بندازم بيرون. همه اتونو تا آخرين ذره...
نمي تونم؟ حالا مي بيني. مي بيني. بلايي به سرت بيارم مرغهاي آسمون به حالت زجه بزنن. كاري مي كنم هزار بار ازم مرگ بخواي. زجر كشت مي كنم. كاري مي كنم تو كثافت خودت غرق شي. به روز سگ مي اندازمت. نه حيف سگ. سگها باز يه چيزايي دارن. تو چي داري نكبت؟
غير از مسخ كردن و به انفعال كشيدن روح بلند پرواز من، كاري هم ازت برمياد؟ ديگه مفت خوري بسته. بسه هر چي شيره وجودمو خوردي و به ريشم خنديدي. حالا نوبت منه. من مثل تو زهر خنده نمي كنم. قه قهه مي زنم. نمي شنوي؟ گوش فلك داره از قاه قاه من كر ميشه. صدام به آسمون هفتم هم رسيده. همين الان خدا برام يه فرشته فرستاد، گفت صداتو بيار پايين علي اصغر حسين تازه شيرشو خورده خوابيده.
نمي تونم؟
نه ديگه اين حسو نمي شناسم. ديگه برام غريبه است. خيلي دوره. انگار هيچ وقت تو ذهنم نبوده.
من مي تونم. مي تونم. مي تونم. مي تونم. مي تونم. مي تونم. مي تونم. مي تونم. مي تونم. مي تونم. مي تونم. مي تونم. مي تونم. مي تونم. مي تونم. مي تونم. مي تونم. مي تونم. مي تونم. مي تونم. مي تونم. مي تونم. مي تونم. مي تونم. مي تونم. مي تونم. مي تونم.....

تعليق

2004-10-29T21:23:00.000+03:30

چقدر افتضاحه كه آدم بين كاراش و افكارش دست و پا بزنه. مجبور باشي يه كارو ظرف يه مدت كوتاه انجام بدي، كلي فشار روت باشه ، تمركز فكري هم نداشته باشي.
احمقانه نيست آدم يه كارو شروع كنه، كاري كه يه مدت مديد براي برنامه ريزي و آماده كردن مقدماتش وقت گذاشته، يه جورايي آينده زندگيش بهش بستگي داره، وسط كار ببينه اصلا هدف كل زندگيش زير سواله و باز مرتب بخواد همه چي رو توجيه كنه كه يه وقت متوقف نشه.
نه، اين صد مرتبه از توقف بدتره. يه جور سقوط ناخودآگاه. خودكشي تدريجي و شروع به زندگي بي مايه اي كه راضيت نمي كنه ولي گول زنكه، زرق وبرق داره.
اين جمله بدجوري اذيتم مي كنه. يادم نيست كي و كجا خونده ام و اصلا گوينده اش كيه.
« پرتوهاي خورشيد نمي سوزانند مگر آنكه در يك نقطه متمركز شوند.»
با اين حساب من با اين ملغمه اي كه تو سرمه هيچ پخي نميشم. براي نظم دادنش به وسعت كل زندگيم وقت لازم دارم. حس مي كنم دارم به خودم خيانت مي كنم و چه احساس زجر آوري.

تعمقات ديني

2004-10-28T23:43:00.000+03:30

از آنجا كه دوست عزيزم حضرت آيت الله سياوش ( رحمت الله عليه) فرموده اند كه نمي شود بي تفاوت بود و از آنجا كه من اصولا آدم متفاوتي هستم و اصول اعتقادي برايم از نان شب واجب تر است و اصلا شب ساندويچ عقيده مي خورم ( با خيار شور و نون اضافه)، تصميم گرفتم در راستاي اهداف دين پرستي و عقيده پروري خودم تعمقات اساسي در دين مبين بفرمايم. باشد كه مورد قبول حق تعالي واقع افتد و ما نيز به جرگه رستگاران عالم بپيونديم. و اين برادران نيز از ما راضي باشند و جمجمه ما آماج نوازشهاي برادرانه و گوشهايمان سرشار از نصيحتهاي پدرانه ايشان نگردد.( البته برادران، زيادي بنده نوازند ولي من مي خواهم زنده بمانم؛ هم جسمي هم روحي)
اما چشمتان روز بد نبيند. اين دين مبين سرش را بگيري از دمش يك ايرادي در مي آيد. و حتي اگر در عرصه توجيه تراشي و مهمل بافي به پاي حضرات عمامه به سر هم برسي باز نمي شود روي خيلي چيزها سرپوش گذاشت و به عبارت بهتر ماست ماليش كرد.
بدبختي عظمي اينجاست كه تا سري به قوانين الهي و راهنماي هدايت انسانها كه در كمال سخاوت از طرف باريتعالي نازل شده و اين انسانهاي چموش قدر آن را نمي دانند، مي زنم، بدتر از هميشه بوي گند ترشيدگيش بلند مي شود. بويي به تندي يك تاريخ هزار و چهارصد ساله.
نمي دانم چرا خيلي قوانين اصلا تو كت من نمي رود. البته و صد البته كه ايراد از عقل ناقص و ذهن تنبل بنده است كه از درك خيلي مسائل عميق و دريافت حكمت بسياري الطاف الهي عاجز است. اصلا عقل انسان از اول ناقص به دنيا آمده ولي ايراد از خودش نيست كه بيچاره. ايراد از كسي است كه در كمال توانايي و نهايت قدرت و سخاوت آن را چنين كاستي بداده كه همش بزند تو سرش و بنده نگهش بدارد. وگرنه براي او كه در يك چشم به هم زدن از گل گنديده همه جور جك و جانور خلق مي كند كاري ندارد كه از اول همه چيز را سر جايش بگذارد و اگر مي خواهد چيزي عطا كند نسيه ندهد.
قسمت جالب قضيه اينجاست كه ما بايد اين قوانين كپك زده را با همين عقل ناقص غربال كنيم و به موجب آيه ( يا حديث ) شريفه ‌«كل ما حكم به العقل حكم به الشرع» فقط آن چيزي را از آيين مقدس بپذيريم كه اين قدرت تفكر عليل بدان قد مي دهد. ولي اگر قرار است يك سري مسير از پيش تعيين شده با عقل سنجيده شود ، چرا از اول ذهن را آزاد نگذاريم كه خودش خلق كند. حداقل آن طوري يك راه بررسي مي شود نه هزاران قرائت مختلف از چندين و چند دين و مكتب فكري كه ماشاالله آنقدر انسجام دارند كه حتي در درون خود دين هم به تناقض ميرسي.
البته روم به ديفال. سخن من با آيين شريف نيست. چه بر همگان واضح و مبرهن است كه اين دين سرشار از آزادي است!
سخنم با كساني است كه معتقدند چون پدر و مادرم بنا به دلايلي ( كه به خودشان مربوط است) مسلمان بوده اند و من همان طور كه بي درخواست خود به دنيا آمده ام بدون خواست و حتي درك خود مسلمان بوده ام، نسبت به اين دين تعهدي دارم و بايد همه فعاليت هاي فكريم در اين راستا باشد. زهي خيال باطل. مسووليت دفاع از عقايد نخ نمايتان را با مناعت طبع به خودتان وامي گذارم كه دفاع از آن فقط كار خودتان است و بس.

روزه خوري با اعمال شاقه

2004-10-23T17:17:00.000+03:30

روز دوم رمضان بود . اومدم با خيال راحت براي خودم لوبيا پلو داغ كردم و مثل نديد بديدهاي يك عمر گشنه مونده از توي همون ماهيتابه شروع كردم به خوردن. ولي تا قاشق اول رو به دهان بردم صداي زنگ دراومد. از ترس مامان دور خودم مي پيچيدم و ماهيتابه به دست توي هر سوراخي سرك مي كشيدم كه اين مدرك جرم رو چه كنم. آخر سر گذاشتمش توي كمد لباس؛ ولي ترسيدم كمد بوي غذا بگيره و مامان ناغافل درشو باز كنه و خر بيار باقالي بار كن.
عين احمقها دنبال يه كتاب مي گشتم كه بذارم روي ماهيتابه ولي از اونجايي كه بنده خيلي منظم تشريف دارم، همه كتابهام جلد شده است و به جونم بسته. ترسيدم جلدشون بسوزه.
آخر سر با كلي فسفر سوزوندن و با تشويش تمام دور خود چرخيدن جزوه كارگاه رو كه بس جفنگ و به درد نخوره نه جلدش كره ام و نه حتي منگنه، بردم گذاشتم روي ماهيتابه و در كمد رو بستم و بيچاره اي كه پشت در بود سبز شده بود و در كمال دماغ سوختگي ديدم اصلا مامان نيست.
حالا اين بماند كه با وجود همه ميكروبهاي منتقل شده از جزوه كثافت كارگاه به غذا من انگار دارم زهرمار مي خورم. خلاصه اينكه كوفتم شد.
........................................
كلي باهاش سر اين قضيه خنديدم ولي حالا مرتب از خودم مي پرسم چي شده كه اين دختري كه غذا خوردن براش فقط يه انجام وظيفه بود وهيچ وقت از رفتن به يه رستوران شيك وخوردن غذاهاي آنچناني كوچك ترين لذتي نمي برد، حالا اين قدر اين قضيه براش مهم شده؟
فشار خانواده اش وهمون علت ناپيداي هميشگي كه آدم از هر چيز نهي بشه بيشتر بهش مشتاق ميشه؛ يا لجبازي با خدايي كه خودش ميگه علت حروم شدن خيلي از لحظات قشنگ بچگيشه؛ يا شايد باز هم فقط همون نياز رفع گرسنگي و ترس از گشنه موندن تا دم افطار...

ترديد

2004-10-20T15:07:00.000+03:30

بچه كه بوديم وقتي درباره خدا مي پرسيدم ،از هر كي دم دستم بود و تو عالم بچگي براش ارزش قائل بودم، يه جورايي سروته قضيه رو هم مي آورد. بين همه توصيفهايي كه شنيده بودم اين برام از همه جالب تر بود:
- خدا يه نوره؛ ولي با همه نورايي كه تا حالا ديدي فرق داره؛يه جورديگه است.
- چه جوريه؟
- هيچ كي نمي دونه. تو هم زياد از اين فكر و خيالها نكن. هر كي زياد درباره خدا فكر كنه خل ميشه.
دلم خوش بود كه يه چيزايي مي دونم. مي دونم خدايي هست و بلدم بپرستمش. خدايي كه بين همه صفتهاش مهربونيش برام بارز بود.
راجع به بهشت و جهنم زياد شنيده بودم. قبل از مدرسه فكر مي كردم هر كي كه خوبه هر كي كه من دوستش دارم ميره بهشت. با اون فكر ساده جهنم برام خالي بود. همه آدمها خوب بودن.
توي مدرسه بهمون ياد دادن كه خدا چقدر وحشتناكه. دخترا رو از موهاي سرشون آويزون مي كنه. پشت دست بچه ها رو داغ مي كنه. اگه دروغ بگي سيخ داغ تو حلقت مي كنه. از ترس اين موجود خشمي شبها وقتي مي خوابيدم خودمو جمع مي كردم و خيلي وقتها در حال قالب تهي كردن خوابم مي برد. جرات نمي كردم به كسي بگم چم شده و چرا اين قدر از تاريكي مي ترسم. چرا هر نوري كه وسط شب مي بينم رنگم مي پره. همه سايه ها برا م يه شكلي داشتند. يكي شبيه لاشخور بود كه من هميشه فكر مي كردم دربون جهنم يه همچين شمايلي بايد داشته باشه. يكي شبيه گرگ بود با دندونهاي نيش دراز و صورت خاكستري. همون كه دخترا رو از موهاشون آويزون مي كنه...حالا ديگه بهشت خالي بود و همه آدمها جهنمي شده بودند.
اين ترس با روحم عجين شده بود. عادت كرده بودم موجودي كه به شدت ازش مي ترسم بپرستم؛ همون طوري كه بهم ياد داده بودند و حتما اين درست ترين راه بود.ولي كاش اين ترس و پرستش كافي بود. بايد اين موجودو صادقانه و عاشقانه دوست داشته باشي. ولي براي من دوست داشتني نبود و هنوز توي آشفته بازار دنيا صداقتمو گم نكرده بودم كه به خودم دروغ بگم. سعي مي كردم همه چي رو توجيه كنم. ولي نشد. توجيه پذير نبود، يا من نتونستم.
اون موقع شجاعت اينو نداشتم كه همه چي رو اون طور كه هست باور كنم. سعي مي كردم واقعيت دهشتناكي كه تو ذهنم بود عوض كنم. كلي طول كشيد تا بتونم خودمو از شر ترس بچه گانه ام خلاص كنم و با شهامت از خودم بپرسم اين موجودي كه مي پرستم و قراره هدف زندگي من باشه، واقعا وجود داره؟